Heel veel van de producten in de Belgische winkelrekken zijn gemaakt door kinderen, dikwijls onder extreme omstandigheden. Speelgoed, kleren, elektronica,... Maar ook chocolade. Dat was zowat het eerste dat ik onder ogen zag toen ik begon te werken bij Oxfam-Wereldwinkels.
Ik was gewoonweg gechoqueerd toen ik beelden kreeg te zien van hele jonge kinderen die urenlang ontzettend zwaar werk moet verrichten op cacaoplantages. Zonder enige bescherming met machetes de kolven openslaan, zware zakken cacaobonen versleuren, en dit urenlang: het werk is duidelijk veel te gevaarlijk en te zwaar voor jonge kinderen. Veel van hen zijn verkocht of ontvoerd om dat gedwongen werk te verrichten, en hebben jarenlang hun ouders niet gezien.
Sindsdien kies ik enkel nog fairtradechocolade. Fair trade is gegarandeerd kindslaafvrij, en doet bovendien wat aan de oorzaak: de extreme armoede. De fairtradecacaoboer moet duurzaam boeren, en mag geen gebruik maken van de 'ergste vormen van kinderarbeid'. In ruil krijgt hij een faire prijs. En dankzij de fairtradepremie geniet de hele gemeenschap van de opbrengst die geïnvesteerd wordt in scholen, ziekenhuizen, weginfrastuctuur enz.
Kindslavernij lust ik niet! Gisteren trapten we met Oxfam-Wereldwinkels een chocoladecampagne af. Weinig Belgische consumenten zijn op de hoogte, en dat willen we veranderen. En uiteraard willen we iedereen motiveren om enkel nog te kiezen voor fairtradechocolade. Bedrijven willen we overhalen om toe te treden tot het fairtradesysteem. Maar ook de overheid moet de mouwen opstropen en een daadkrachtig beleid tegen deze ergste vormen van kinderarbeid uitwerken.
Op YouTube vind je nog meer documentaires. Zoals deze (Engelstalig):
Doe mee Teken dus zeker het verzoekschrift voor het Vlaams Parlement voor kindvriendelijke chocolade. Je kan het downloaden op www.kindslavernijlustikniet.be
ik ben een vrouw van veertig met een sigaret ik heb een buitenaardse stof in mijn bloed ik werd verleden jaar ontvoerd door een ruimteschip en sindsdien gaat het met mij niet zo goed ik weet wel waar ze wonen want je kunt het zien als je de letters van hun naam omdraait de waarheid is een raadsel en dat gaat als volgt het is een goeie vriend maar altijd te laat
ik heb een eigen flat ik heb de radio aan tis alweer woensdag ik heb een golf gti een tijdje terug reed ik een fietser dood maar gelukkig heeft geen mens me gezien het komt maar zelden voor dat ik een zin afmaak maar je maakt me echt niks wijs het noodlot is een raadsel en dat gaat als volgt het kost je niks en toch altijd prijs
als ik uitga ben ik fotograaf en ik ben schrijver als ik vrienden bezoek op het ogenblik zit ik heel even zonder werk maar binnenkort begin ik aan mijn eerste boek in de spiegel neem ik soms alvast de pose aan voor de foto op de achterkant dromen zijn een raadsel en dat gaat als volgt het smelt in je hoofd en niet in je hand
ik ben een monoliet ik ben de wetenschap ik ben een grote man van 50 jaar vandaag knipte ik een muis in twee en die naaide ik toen mooi weer aan elkaar maar soms vanuit een hoek kijken mij dingen aan vanuit de schaduw van de kathedraal alles is een raadsel en ik weet nog niet in wat voor vorm en in welke taal.
ik ben al heel erg oud en ik mis mijn vrouw en mijn oude handen trillen heel de dag beneden kun je kaarten bij de automaat alhoewel dat van mijn dochter niet mag dan zeggen ze dat ik zo goed de kaarten schud en dan lach ik elke keer maar weer mee ik ken een raadsel over eenzaamheid en het gaat als volgt wat doet pijn en telt voor twee.
Spinvis. Tekst van de song 'Smalfilm', uit het album 'Spinvis' (2002)
Spinvis is de eenmansband van Erik de Jong. Hij knipt en plakt zijn muziek in elkaar op een zolderkamer in Nieuwegein. Hij groeide op in een muzikaal gezin: zijn moeder speelt hawaïgitaar en ukelele en zijn vader gitaar. Zijn debuut uit 2002 laat werk horen dat Spinvis op een zolderkamertje in elkaar knutselde. Hij maakte daarbij vooral gebruik van computers, maar ook van allerlei andere attributen als fluitjes en pandeksels. De mix van eenvoudig klinkende maar zeer zorgvuldig gearrangeerde popmuziek en opzienbarende teksten levert een succesvol cultalbum op. In 2006 begon hij samen met Simon Vinkenoog een project waarin Vinkenoog gedichten voorleest onder muzikale begeleiding van Spinvis en band. Naar de website van Spinvis
Het thema van de 11e Gedichtendag is 'Over de grens'. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Poëzie beweegt zich ook over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?
Deze Blog krijgt geen hoge onderscheiding vanwege het ontbreken van de onvermijdelijke Blog Hanenwürger in de Blogroll. Nadat onze revolutie gecompleteerd zal er geen verontreinigde Chinese rivier naar je vernoemd worden.
Geen aardappel probeerde ooit zelfmoord te plegen. Geen komkommer zei ooit: ‘Ik ben geen komkommer, ik ben een banaan.’ Geen tomaat zal zeggen: ‘Ik wil niet in de soep, ik wil in de sla.’ Geen gehandicapte wortels geen krankzinnige paprika’s.
Daarom ben ik boer
Al Galidi. Uit: De fiets, de vrouw en de liefde (2002)
Al Galidi is geboren in het Zuiden van Irak en woont sinds 1998 in Nederland. Hij weet niet wanneer hij geboren is, in de woestijn doen ze niet aan verjaardagen. Daarom hebben hij en zijn tien broers en zussen, en zijn ouders allemaal 1 juli als verjaardag. 1 juli is daar dus een fijne feestdag. Hij begon gedichten te schrijven toen hij een jaar of zes was, en studeerde vele jaren later in Arbil af als bouwkundig ingenieur. Inmiddels heeft hij een plaats verworven in de Nederlandse literaire wereld als dichter, schrijver en columnist. Naar de website van Al Galidi
Het thema van de 11e Gedichtendag is 'Over de grens'. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Poëzie beweegt zich ook over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?
Wij gaan sluiten. De dag voltrekt zich als een vonnis. Het moet wel leuk blijven. Geld is: geen probleem. Beschouw dit maar als een voorschot. Dat niet, dit. De magie van een dollarteken, het piepende geluid van een economie die op gang komt - of er een deur opengaat. Schoenen en hun meters, de redundantie van een geschiedenis. Tieners proberen hun vissen te hypnotiseren: het water in de kom begint te borrelen. Of is dat gezichtsbedrog? Een regenbui kan levens veranderen. Vissen genieten van regen, de sensatie ervan. Maar het is droog. Het licht schuurt langs de huizen: een fijn geel peder verstuift. (Een probleemhuid? Raadpleeg onze specialist.) Tieneres weten heel goed waar ze mee bezig zijn. Ze zuigen. Kleine bewegingen, een lichte uitbreiding van oppervlakten. Een groot goed: accentverschuivingen. Details doen er toe. U ziet zand, wij denken water.
Arnaud Van Adrichem. Uit: Poëziekalender 2010
Arnoud van Adrichem (1978) is dichter en hoofdredacteur van Parmentier en medeoprichter en redacteur van het platform voor literaire kritiek De Reactor. In 2008 debuteerde hij als dichter met de bundel Vis (uitgeverij Contact). Hij publiceerde gedichten en essays en stelde dossiers samen over onder andere terrorisme, ecologie, de kredietcrisis, Language-poëzie, fotoromans, haute couture en elektronische literatuur, over het sprookje ‘Jaap en bonenstaak’ (samen met Elma van Haren) en over voetnoten. Naar de website van Arnaud Van Adrichem
Het thema van de 11e Gedichtendag is 'Over de grens'. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Poëzie beweegt zich ook over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?
Toegegeven: in dit gedicht staan alle poppetjes op hun plaats, rijmschema klopt dubbel- en binnenrijm, niks mis mee. Ook de metaforen staan als een huis. Je ruikt
de doorlopende lijn naar M. N., en de nauwe gang van A., daar zijn verzen zeker schat- plichting aan. Het beeld van de man met de hamer die alles opnieuw wil scheppen
door van klassieke akkoorden gebruik te maken. Het is gezien. Platgetreden is het pad nog niet. Zet het af tegen de tijd. Het is goed zo, maar waarom verveel ik
Abdelkader Benali (1975) werd geboren in Marokko. Als klein jongetje kwam hij naar Nederland. Zijn ouders vestigden zich in Rotterdam, waar zijn vader een slagerij begon. Benali debuteerde al op op eenentwintigjarige leeftijd met de roman Bruiloft aan zee. In de jaren daarna deed Benali ook van zich spreken als literatuurcriticus, verhalen- en toneelschrijver en dichter. Naar de website van Abdelkader Benali
Het thema van de 11e Gedichtendag is Over de grens. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Bovendien beweegt poëzie zich over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?
Droge info vind je op mijn website.
Kletsen doe ik op Twitter.
Ik doe sociaal op Netlog en
Facebook.
Mijn 'serieuze' netwerk onderhoud ik op LinkedIn.
Van Plaxo
weet ik nog niet goed of het nu serieus is of fun.
Interessante links gooi ik op delicious.
En foto's plaats ik op Flickr.
Sindsdien kies ik enkel nog fairtradechocolade. Fair trade is gegarandeerd kindslaafvrij, en doet bovendien wat aan de oorzaak: de extreme armoede. De fairtradecacaoboer moet duurzaam boeren, en mag geen gebruik maken van de 'ergste vormen van kinderarbeid'. In ruil krijgt hij een faire prijs. En dankzij de fairtradepremie geniet de hele gemeenschap van de opbrengst die geïnvesteerd wordt in scholen, ziekenhuizen, weginfrastuctuur enz. 
Frank ::
1 reactie(s):
En dan nog het belangrijkste argument, neem het van een notoire chocolade eter aan, is dat hij gewoon erg lekker is.
:: zelf reageren ::