Eerder al had ik het over de
groeidwang waar vele klassieke economen en klassieke economische partijen aan lijden. Voortdurend wordt gezwaaid met "economische groei" als motor voor welvaart. Nochtans blijkt telkens weer uit onderzoek dat de tevredenheid over het leven, geluk zeg maar, al tientallen jaren lang stagneert.
Isabelle Cassiers en Catherine Delain hebben in La Libre Belgique van 24/4/2006 een interessant stuk geschreven over groei versus geluk.
Je kan het nu ook in het Nederlands nalezen op duurzame-info.be.
De schrijfsters publiceerden een interssante grafiek. Daaruit blijkt duidelijk dat het welzijn niet meestijgt met de verhoging van het gemiddelde inkomen per inwoner. In België is de gemiddelde tevredenheid over het leven zelfs gedaald met 8,8% sedert 1973, terwijl het reële bbp per inwoner met 80% gestegen is.
Vooreerst zegt het BBP niets over de verdeling van het inkomen. Dat is belangrijk om weten, zeker als je weet dat de economische groei de voorbije kwarteeuw ongelijker verdeeld was over de verschillende klassen van de maatschappij. De rijken worden nog rijker, de armen worden alsmaar armer, en de middenklasse stagneert.
De schrijfsters stellen echter in landen waar in de jaren '60 haast iedereen beter werd van econmoische groei, zoals de Vererenigde Staten en Japan, ook een stagnatie van levenstevredenheid vast.
Dat zou komen door de relativiteit van geluk en welzijn: meer hebben maakt blijkbaar niet gelukkig, men moet meer hebben dan de anderen!
De stagnatie van de levenstevredenheid komt verder voort uit een hoger productieritme, onzekerheid over de job, toegenomen stress, angst en depressie, of nog de verslechtering van het leefmilieu. Deze factoren hangen meestal samen met economische groei. Met andere woorden: economische groei zorgt voor minder welzijn!
Nog maar eens argumenten om de nationale rekeningen en BNP (of BBP) dringend te herzien. Rekening houden met de ecologische voetafdruk en de effectieve tevredenheid van de bevolkingsgroepen is een moeilijke, maar haalbare taak, stellen de schrijfsters. Vind ik ook:
als China het kan, dan kunnen wij dat ook.
Een begin is alvast de petitie voor betere economische instrumenten tekenen.Labels: economie
Het
Environment Agency heeft aan experten gevraagd welke personen de grootste inspanningen hebben geleverd om onze planeet van de ondergang te redden.
Het resultaat van die bevraging is een top 100 van ecologische activisten, politici, economen, schrijvers en wetenschappers geworden.
En het is een echte top 100 aller tijden geworden: van Sint Fransiscus van Assisi (1182-1226) tot Boedha (die stierf in 483 voor Christus). De lijst wordt aangevoerd door
Rachel Carson. Haar boek
Silent Spring uit 1962, het eerste boek waarin de milieuproblematiek een centrale plaats inneemt, heeft inderdaad veel mensen de ogen geopend. Het lijstje bevat nog meer vrouwennamen, onder wie Nobelprijswinnares en groene politica
Wangari Maathai,
Gro Harlem Brundtland en
Margot Wallstrom. In het
ecologisme is nu vrouwvriendelijkheid nu eenmaal ingebakken.
Het is overduidelijk een Angelsaksisch samengesteld lijstje, want prins Charles, dankzij zijn voorliefde voor biologische voeding gebombardeerd tot
green royal, haalde het lijstje wel, en onze eigenste koninklijke dierenvriend, prins Laurent, niet.
Mijn favoriet is alvast nummer 100: omwille van het fervent en consequent volgehouden gebruik van een milieuvriendelijk transportmiddel, namelijk de
arrenslee, is dat de
Kerstman.
Eat your heart out,
Sinterklaas! Moet je maar niet met die vervuilende stoomboot blijven varen.
Het volledige lijstje vind je hier.
Labels: milieu
Vorige vrijdag belandde er een brief van de
VRT in mijn brievenbus. Het bleek een antwoord op een brief die ik zou geschreven hebben, en de VRT liet me vriendelijk weten het niet eens te zijn met mijn standpunt.
Straf. Ik heb namelijk nog nooit een brief naar de VRT geschreven. Even gebeld dus, en een faxbericht later kon ik "mijn" brief lezen. Of "ze even hun naam konden veranderen in SRT (socialistische RT), gezien de overduidelijke subjectiviteit van hun journalisten en interviewers". Blijkbaar was de brief getypt op een echte schrijfmachine, en gezien de schrijfstijl opgesteld door een ouder persoon.
Sterk. Een ouderwetse vervalsing, compleet met nagemaakte handtekening! Ik heb maar vlug een brief teruggefaxt dat ik zo'n brief nooit geschreven heb. En de dag erna was ik ook nog eens 1,5 u kwijt op het Aalsterse politiekantoor om er klacht in te dienen tegen de onverlaat die me dát heeft gelapt.
Waar mensen zich toch mee bezighouden, je houdt het niet voor mogelijk.
Boven Volkswagen Vorst pakten zich dit weekend wel erg donkere donderwolken samen. Het zag er naar uit dat de Duitse leiding zou belissen de Belgische fabriek te sluiten.
Ondertussen kunnen de duizenden werknemers opgelucht adem halen, maar d Sluiting blijkt afgewend, maar Volkswagen Vorst verliest wél de productie van de Golf (update 21/11 10:48).
De regeringen van onze land moeten zich dringend bezinnen over de toekomst van de auto-industrie in ons land en in Europa, of er staan op middellange termijn duizenden jobs op de tocht.
Hoge loonkosten hebben niets van doen met de sluiting van Belgische autofabrieken. Pijnpunt is de overproductie, die wereldwijd 20% bedraagt. Sanering en herstructurering zijn dus iets of wat normaal. Anderzijds is Volkswagen Vorst een winstgevende fabriek, dus waarom zou die dan dicht moeten?
Zulke beslissingen worden nu eenmaal genomen worden aan een vergadertafel ergens in het buitenland, waar CEO's enkel en alleen kijken naar harde winstcijfers. Die houden geen rekening met de lange termijn: kortetermijndoelstellingen en hoge dividenden om de aandeelhouders tevreden te stellen, primeren boven alles.
Als raden van beheer meer macht hebben dan regeringen, dan is dat omdat in de jaren '80 en '90 regeringen dit bewust zo hebben laten gebeuren. Dit moet anders, al is het maar omdat het mondiale klimaatprobleem sterk ingrijpen van de overheid nodig maakt. Regeringen moeten zich gewoon weer met de economie bemoeien.
Dat kan. Zo profiteert Brazilië vandaag van een beslissing die het meer dan dertig jaar geleden heeft genomen: vlak na de oliecrisis in 1973 besloot het land zijn afhankelijkheid van geïmporteerde olie te verminderen, en onder leiding van de toenmalige president werd een programma opgezet om de productie van ethanol op te voeren.
Grootgrondbezitters werden gestimuleerd om meer suikerriet aan te planten, onder meer via een gegarandeerde suikerprijs. Bedrijven kregen subsidies om ethanolfabrieken te bouwen, autofabrikanten ontvingen een belastingsvoordeel als ze auto's maakten die op hoge percentages ethanol konden rijden en er kwam een verplichting om benzine te mengen met ethanol. Het hele plan kostte miljarden aan investeringen. De productie van ethanol is intussen geoptimaliseerd. In 30 jaar tijd is de opbrengst van een hectare suikerriet meer dan verdubbeld tot 6.000 liter ethanol.
Niet toevallig werd in Brazilië dan ook 3 jaar geleden door Volkswagen (als eerste!) de
flex-fuel auto geïntroduceerd. Dat is een wagen die op bijna op elk mengsel van benzine en ethanol kan rijden. Ford en General Motors volgden spoedig en momenteel wordt de Braziliaanse markt gedomineerd door dit type auto: in februari was 77% van alle nieuw verkochte auto's van het type Flex-fuel, vorig jaar was dat nog 30%. Het succes is zo gigantisch dankzij een combinatie van nieuwe technologie en fikse belastingsvoordelen. Zo werd de belasting op “flex-fuel” auto’s gereduceerd tot 14% in tegenstelling tot de geldende 16% voor reguliere benzinewagens.
In april dit jaar heeft Volkswagen zelfs aangekondigd te stoppen met de productie van benzine auto's voor de Braziliaanse markt. Het bedrijf produceert dit jaar alleen nog flex-fuel auto's. Brazilië plant nu om deze technologie uit te voeren naar andere landen.
Dit land wint dus de race om de biobrandstoffen en schone autotechnologie. Overheden die slim ingrijpen op de markt, kunnen er dus weldegelijk voor zorgen dat fabrieken niet hoeven te sluiten. Wie ingrijpt op de markt,
green tech aanmoedigt en duidelijke keuzes durft maken, zorgt voor jobs én doet iets aan het immense klimaatprobleem. Jammer dat zulk een ecologische toekomstvisie niet bij de de Belgische regeringspartijen terug te vinden is.
Labels: economie
Vandaag is het exact één jaar geleden dat ik
mijn eerste logje publiceerde. Ik ben mijn weblog gestart onder meer om mijn groene standpunten in zo eenvoudig mogelijke taal publiek maken. Op een gemeenteraad krijg je niet alles gezegd, en je kan moeilijk over alles een persbericht maken, en rondmailen doet je terecht in de spamboxen belanden.
Dat kon ik allemaal ook wel op mijn website, maar ik heb vooral gekozen voor een blog om mijn gedachten te ordenen (of het nu politieke zijn, of gewoon bedenkingen of zelfs nonsens). En uiteraard vond ik sommige van die gedachten interesssant genoeg om ze werelwijd kond te maken ;-)
Dat lukt me aardig, vind ik. En het is altijd fijn als andere mensen dat ook vinden. Ik ben dan ook heel blij met de positieve kritiek van
Outro_Spective en
B.V.L.G.Wat me wel teleurstelt na 1 jaar bloggen zijn de weinige reacties op mijn schrijfsels. Gelezen worden is één ding, maar ik had graag meer interactie gezien.
Herman laat niet na om te reageren, maar wat meer beweging zou fijn zijn. Anderzijds ben ik zelf ook een "veellezer", comments plaatsen doe ik zelf haast nooit.
Ik heb wel al anderen tot bloggen aangezet. Zo is mijn vriend
Jan onlangs ook met een weblog gestart, en ik vind het steeds een plezier om zijn stukjes te lezen. Nu de rest van de blogosfeer nog!
Kris Peeters is CD&V minister in de Vlaamse regering. Naast openbare werken en energie heeft hij officeel ook de bevoegdheid over leefmilieu en natuur. Ik begin me wel serieurs vragen te stellen bij zijn invulling van die laatste bevoegdheid.
Gisteren vernam ik dat hij alle bossen en natuurgebieden wil openstellen voor de jacht. In totaal gaat het om zo'n 20.000 hectare, waaronder de waardevolle Dijlevallei in Oud-Heverlee, de vallei van de Zenne in Zemst en het Hallerbos in Halle. Dus binnekort mogen zowat 12.000 jagers daar hun ding doen. Wanneer ik dergelijke stompzinnigheid hoor, komen spontaan allerlei gedachtekronkels in mij op met de woorden
fluohesjes, natuurliefhebbers en jagers, maar dat laat ik over aan Geert Hoste.
Ik houd het bij een quote van Walter Pauli in zijn commentaarstuk in De Morgen van 8 november
"De milieuminister verdient een pak hagel in zijn eigen billen".Vandaag is er de studie over de uitbreiding
van de luchthaven van Zaventem. De Vlaamse regering plant een verdubbeling van het aantal passagiers, dus meer luchtvaartmaatschappijen, weg met het Zoniënwoud voor het sluiten van de ring rond Brussel. Hoe hij dat zal doen zonder zwaar te raken aan de levenskwaliteit van de omwonenden, is een grote vraag (vandaag zijn er meer actiegroepen tegen de lawaaihinder van de luchthaven dan ooit tevoren). En hoe hij dit kan rijmen met de strijd tegen
klimaatverandering, is een nog groter vraagteken. Want per ton vracht of per passagier is een vliegtuig het meest vervuilende transportmiddel.
Peeters' uitbreidingsplannen voor Zaventem zullen dus voor een drastische stijging van de uitstoot van broeikasgassen zorgen, terwijl we net moeten gaan naar een daling van 50% tegen 2030 en 80% tegen 2050.
Hoog tijd om de bevoegdheid milieu van zijn visitiekaartje te schrappen, dunkt me.
Labels: milieu
Franky Aelbrecht ::
1 reactie(s):
Zie (of herbeluister) ook eens interview vorige week met prof. Paul de Grauwe.
:: zelf reageren ::