Rentenieren

Het verlies aan biodiversiteit is één van de grote milieuproblemen waarvoor we staan. Soorten verdwijnen aan een tempo dat maar liefst 1.000 keer hoger ligt dan de natuurlijke uitstervingsratio's.

Vis bijvoorbeeld wordt in bepaalde gevallen een bedreigde diersoort. Zo verdween de voorbije 50 jaar meer dan 90% van de bestanden van populaire vissoorten als tonijn, heilbot en zwaardvis uit de wereldzeeën. Dat komt in de eerste plaats door overbevissing. Ook slechte vangstmethoden spelen een rol, en ook trawlers met netten die de zeebodem leegvegen, richten veel schade aan.

We kunnen die afname van de visbestanden in de wereldzeeën nog tegengaan, door onze eetgewoonten drastisch om te gooien, zegt het Worldwatch Institute, een Amerikaanse milieudenktank. Minder zalm en tonijn eten, en meer schelpdieren en kleine vissoorten bijvoorbeeld.

Maar uiteindelijk is de oplossing natuurlijk ervoor zorgen dat we niet langer overbevissen. Vandaag wordt zoveel vis gevangen, dat de bestanden niet de tijd krijgen om weer aan te groeien. Volgens deskundigen geldt voor 75% van de vis dat deze sneller wordt gevangen dan dat die zich kan voortplanten. En volgens vakblad Science is de populatie vissen en schaal- en schelpdieren in 2048 gewoonweg uitgestorven bij de overbevissing aan het huidige tempo.

We moeten met andere woorden gaan rentenieren; enkel nog die massa vis (de 'rente') vangen zodanig dat visbestanden zelf (het 'kapitaal') op peil blijven. Dat kan bovendien op een heel eenvoudige manier: door het instellen van quota of zelfs het (tijdelijk) instellen van zeereservaten.

Zo werd rond het eiland Madagaskar in de Indische oceaan een bepaald zeegebied gedurende zeven maanden afgeschermd tegen de visserij. En: in die periode verdertienvoudigde het aantal inktvissen, terwijl het totale gewicht van de dieren met factor 25 (!) toenam. Het herstel van de visstand verbaasde zelfs de onderzoekers van Blue Ventures, een natuurbeschermingsorganisatie.
Madagaskar bewijst dus dat bescherming van zeegebieden een economisch instrument kan zijn voor deze landen; zo garandeert men dat de lokale visserijsector winstgevend blijft.

Het is dan ook totaal onbegrijpelijk dat Vlaams minister van Landbouw Leterme ermee heeft voor gezorgd dat de visquota op Europees niveau alweer veel te hoog liggen. Zoals gewoonlijk heeft de Europese Commissie eerst de aanbevelingen van wetenschappers afgezwakt en hebben de ministers het voorstel van de commissie nog verder afgezwakt. Bovendien liggen de officieel aangegeven vangsten zo'n 20 tot 25% lager dan wat er werkelijk wordt bovengehaald, wat de quota onwerkbaar maakt.

Leterme zorgt dus met alle plezier mee voor het doodvonnis van de Vlaamse visserijsector, en verpakt dat als 'redding van de sector'. Zeer cynisch is dat, en het getuigt van bijzonder slecht bestuur.
"Door te blijven volhouden dat de EU op deze manier de belangen van de sector verdedigt, komt er een moment dat de laatste visser het licht zal mogen uitdoen. Slechts door toe te laten dat de visbestanden zich herstellen kan deze industrie worden gered." zegt Jef Tavernier. Het wordt inderdaad tijd dat Vlaamse en Europese vissers naar Malagassisch voorbeeld gaan rentenieren!

Labels: biodiversiteit, overbevissing

Toon/verberg reacties ::
Blog reacties | permalink | trackback
Mail naar een vriend(in) ::