Wij rijden, dus zij verhongeren

In Het klimaatboek stellen Peter Tom en ik veel vraagtekens bij de hele zogenaamde biobrandstoffenhype. Het milieueffect en de energie-efficiëntie van heel wat plantaardige brandstoffen is dubieus, en zelfs volledige overschakeling kan nooit een oplossing zijn voor het klimaatvraagstuk. Dat zegt ook de OESO. En laten we maar spreken over plantaardige brandstoffen, of nog beter agrobrandstoffen. Met bio hebben ze namelijk niets vandoen. Integendeel, vaak gaat het om erg vervuilende landbouw.

Bovendien wakkert de stijgende vraag naar deze agrobrandstof de voedselprijzen aan. Grondstoffen zijn nu over het algemeen duurder door een combinatie van de ongunstige weersomstandigheden, de opkomst van agrobrandstoffen en de economische boom in Azië. Eerder al betoogden Mexicanen tegen stijgende tortillaprijzen. De VS kocht namelijk complete oogsten op voor agrobrandstof. Italianen protesteerden ook al tegen stijgende pastaprijzen. Telkens voedsel voor "de gewone mensen".

Eten of rijden? Of: "Starving the People To Feed the Cars" zoals Lester Brown het formuleert. Dat is vandaag dus de vraag.

In Swaziland is deze ethische kwestie wel erg scherp gesteld. Daar laat de regering liever haar eigen bevolking verhongeren, om de oogst te gebruiken voor agrobrandstof die wordt uitgevoerd naar het rijke Westen. "It doesn’t get madder than this. Swaziland is in the grip of a famine and receiving emergency food aid. Forty per cent of its people are facing acute food shortages. So what has the government decided to export? Biofuel made from one of its staple crops, cassava. The government has allocated several thousand hectares of farmland to ethanol production in the district of Lavumisa, which happens to be the place worst hit by drought. It would surely be quicker and more humane to refine the Swazi people and put them in our tanks. Doubtless a team of development consultants is already doing the sums." stelt George Monbiot.

Welshe schaapsboeren hebben de rekensom al gemaakt. Een extreem lage marktprijs voor lamsvlees, gecombineerd met erg hoge veevoederprijzen, maken dat boeren kiezen voor de £15 per lammetje die de Welshe regering aanbiedt. De lage marktprijs is het gevolg van de sterk aangroeiende veestapel omdat de boer zijn lammeren moest laten weiden omwille van mond- en klauwzeer, terwijl de Brit eigenlijk niet gek is op lamsvlees. De hoge veevoederprijs is dan weer het gevolg van de stijgende vraag naar agrobrandstof. De Welshe regering koopt de lammeren op... om er brandstof van te maken. Kan het cynischer?

Voor mij is het antwoord duidelijk: de beschikbare landbouwgrond moet in de eerste plaats gaan naar voedsel. Het kan niet dat mensen in de armoede belanden omwille van sterk stijgende voedselprijzen. Het is gewoonweg misdadig om voedsel te gebruiken voor het laten rijden van auto's, zolang een groot deel van de wereldbevolking honger lijdt.

Labels: bio, klimaat

Toon/verberg reacties ::  Peter Dedecker ::
Blog reacties | permalink | trackback
Mail naar een vriend(in) ::