Nonsens natuurlijk. Via de "wet op de productnormen" is het perfect mogelijk om de verkoop van gloeilampen te verbieden, of enkel nog toestellen toe te laten die hoogstens 1 Watt in stand by verbruiken of er voor te zorgen dat alleen nog toestellen met A-label worden verkocht. Zo valt de valse keuze tussen energiezuinige en energievretende toestellen voor de consument weg. Iedereen kan dan genieten van energiezuinige toestellen. Niemand hoeft zich dan nog blauw te betalen aan hoge elektriciteitsfacturen.
Blair kondigde deze maatregelen al aan in zijn energieplan. Als Blair het kan, kan Tobback het ook, want bij mijn weten ligt Groot-Brittannië in de EU. In Californië ligt ook al langer een voorstel op tafel om de verkoop van gloeilampen aan banden te leggen. En vandaag laat Australië weten dit ook te willen doen.
Het kan dus plotsklaps wel, als minister je bevoegdheid via de wet op de productnormen voluit inzetten. Dat wil dus zeggen dat Tobback vier jaar lang verzuimd heeft te doen wat hij gewoonweg had moeten doen: de elektriciteitsfactuur van gewone gezinnen structureel en drastisch te verlagen. Energiebesparing levert een gemiddeld Belgisch gezin zeker 13% koopkrachtverhoging op. Dat heeft deze regering ons dus 4 jaar lang ontzegd.
Ik voelde het meteen bij het opstaan zondagmorgen: mijn lijf presteerde geen 100%. Zondagmiddag was hat dan zover: een hevig griepvirus sloeg toe. Maar liefst drie dagen heb ik het bed gehouden met hoge koorts. Ik heb slechts een derde van de stoet gezien, de maandagstoet mocht al helemaal vergeten, net als de Voil Jeannetenoptocht en de popverbranding.
Ik heb geen cafeetjes bezocht om te kunnen zeveren met vrienden, geen carnavalsfeer kunnen opsnuiven op de Grote Markt. Kortom: carnaval 2007 is er een om rap te vergeten. Ik heb ondertussen het griepje wel flink uitgezweet en kan dus terug aan het werk.
Aalst maakt zich klaar voor de 79ste carnavalsstoet. Ik ook. Het is iets kouder dan gisteren, maar het is nog maar eens bewezen: onzjier is nen oiljsteneer. Het fantastische weer zal duizenden mensen naar de stoet lokken.
Daarna volgen drie dagen vertier en plezier. Tot woensdag!
Onderstaande lezersbrief verscheen in De Morgen van zaterdag 17 februari
Het cijfergegoochel van Tobback
Minister Tobback grijpt de tweede verjaardag van de inwerkingtreding van het Kyotoprotocol aan om hoeraberichten de wereld in te sturen: "De Belgische CO2-emissie-equivalenten zijn in 2005 gedaald onder het niveau van 1990." Dat klinkt beter dan het in werkelijkheid is. Kyoto gaat over meer dan enkel CO2. Men moet ook rekening houden met andere gassen (lachgas, methaan en fluorgas) die meegeteld worden als CO2-equivalenten.
In België lag in 2005 de totale uitstoot in equivalenten 2 procent lager dan in 1990. Die daling is onder meer gerealiseerd door tijdelijke verminderde activiteit bij Sidmar en Totalfina, en door de sluiting van een Waalse hoogoven. Dat blijkt uit de antwoorden die België in december 2006 aan de Europese Commissie heeft gegeven en die pas na inspanningen van de milieubeweging inzake openbaarheid van bestuur werden vrijgegeven.
In het officiële antwoord geven de ministers Tobback en Peeters aan de Commissie toe dat 2005 een uitzonderlijk jaar is. Die uitspraak staat in schril contrast met de hoeracommunicatie aan de Belgische pers.
In Vlaanderen is de CO2-uitstoot zelfs toegenomen: in de periode 1990-2005 met maar liefst 12 procent (MIRA-T 2006). De totale uitstoot is ongeveer gestabiliseerd door de daling van de uitstoot van drie andere broeikasgassen. Laat dat nu ten dele toe te schrijven zijn aan de vermindering van de veestapel onder impuls van de afbouwmaatregelen van voormalig minister van Landbouw, Vera Dua.
Ons land haalt met de uitvoering van alle genomen en aangekondigde maatregelen de Kyotodoelstelling niet, en de regeringen compenseren die kloof met de aankoop van vervuilingsrechten in het buitenland. Voor alle regeringen samen gaat het om ongeveer 400 miljoen euro. Dat is belastinggeld dat letterlijk wordt buitengegooid, geld dat men beter had gespendeerd aan maatregelen in eigen land, met duurzame effecten en jobcreatie.
Laten we ook eens naar het grotere plaatje kijken, de periode na 2012. Zoals het recente rapport van het VN-klimaatpanel aantoont, moeten we snel naar veel grotere reducties gaan. Jaarlijks dient België zo'n 3 procent uitstoot te besparen. Tegen 2030 moet ons land een minderuitstoot hebben gehaald van 50 procent, om tegen 2050 de nodige reductie van 80 procent te kunnen bereiken.
Daarvoor is een trendbreuk nodig. Fundamentele keuzes dringen zich op, zoals de keuze voor een economie die rekening houdt met grenzen. Met het huidige beleid wijst niets erop dat die trendbreuk er zal komen. In het klimaatplan van Groen! doen wij een aantal heel concrete voorstellen in die richting.
Peter Tom Jones (Groen!), wetenschapper-publicist, en Els Keytsman (Groen!), economist
De Laoshou berg werd gedurende tientallen jaren uitgehouwen. Veel Chinezen konden dat niet echt pruimen, en recent nog werden de werken stopgezet na jaren van klachten over lawaai en stof. Plots verschenen dan in augustus jaar zeven arbeiders op het toneel. Niet om de berg te herbebossen. Neen, de arbeiders gingen de berg met spuitbussen groene verf te lijf. De verwondering bij de lokale bevolking was dan ook groot, en de geur van verf soms niet te harden.
Waarom de autoriteiten de beslissing namen om de berg groen te verven, is niet bekend. De meesten houden het op een letterlijke poging om de omgeving een "groener" uitzicht te geven. Het Chinese persagentschap Xinhua berekende dat de job, die 45 dagen duurde, ongeveer 50.000 euro gekost heeft.
Vandaag ging ik met Vera Dua en Peter Tom Jones langs bij Els Van Weert, staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling. Ze nodigde ons uit om het klimaatplan van Groen! toe te lichten.
Het was een open gesprek, en net als Van Weert willen wij een brede samenwerking om samen de klimaatverandering tegen te gaan. Van Weert was er het mee eens dat de opwarming van de aarde en de menselijke rol daarin een "urgent probleem" vormt. De verschillende overheden in ons land zetten ook kleine stapjes richting klimaatbeleid, maar het blijft allemaal ruim onvoldoende. We hebben immers geen kleine stapjes nodig, maar quantomsprongen.
En na afloop bleef ik met het wrange gevoel zitten dat men nog steeds niet doordrongen is van van de hoogdringendheid van het probleem. Deze regering zal met uitvoering van alle genomen en aangekondigde maatregelen niet eens de Kyotonorm halen. En een opsomming van wat wel gebeurt, lost het klimaatprobleem niet op. Daarvoor zijn concrete engagementen om veel verder te gaan nodig, en die bleven uit.
De vraag is immers niet of er iets gebeurt, de vraag is of er voldoende gebeurt om tegen 2012 Kyoto te halen (-7,5% minder uitstoot), tegen 2030 naar 50% minderuitstoot, om zo tegen 2080 de nodige 80% minderuitstoot te kunnen optekenen.
Tom en ik blijven dan ook heel sterk pleiten voor een radicaal andere aanpak en een radicaal andere economie. Het BNP als welvaartsindicator is een goed voorbeeld. Zowat alle overheidsbeleid, zoals het opmaken van een begroting, wordt hierop gebaseerd. En alle klassieke partijen blijven zweren bij "economische groei". Nochtans is het een hele botte indicator. Het BNP stijgt bij verkeersongevallen en milieuvervuiling. Daarom is het BNP is geen goeie indicator voor een ecologische economie en moet hij gecorrigeerd worden. Het is nog maar de vraag of de mainstreampartijen deze vraag mee ondersteunen.
Een reactie die ik zeker niet kan pruimen is die over productnormen. Vandaag hameren politici op de verantwoordelijkheid van de individuele burger. "Het is nu aan de gezinnen om te besparen" zegt Verhofstadt. Dat zal wel zijn, maar de verantwoordelijkheid hiervoor ligt in de eerste plaats bij de overheid. Ik vind dat de bevoegde minister zijn verantwoordelijkheid moet nemen en via de productnormen ervoor zorgen dat Belgische gezinnen toegang krijgen tot zuinige producten. Want nu krijgt de consument veel valse keuzes voorgeschoteld: milieuvriendelijke of milieuschadelijke producten. Ik vind dat enkel de meest zuinige toestellen op de markt mogen worden toegelaten.
"België kan niet zelf productnormen voor huishoudtoestellen opleggen, hetgeen een Europese verantwoordelijkheid is", aldus Van Weert. Ten eerste is dat de Europese paraplu nog maar eens open trekken. Bovendien is het onjuist. Zo heeft de Britse overheid in 2006 in haar overheidsplan "Energy Review" laten weten de standby-knop op apparaten te willen verbieden. Daarnaast moeten koelkasten en (af)wasmachines energiezuiniger worden. Gloeilampen die teveel stroom consumeren worden ook verboden. Als Blair goede productnormen kan invoeren, dan kan Tobback dat toch ook?
Datzelfde Britse plan zegt ook dat de Britse centrale overheid tegen 2012 klimaatneutraal wil werken. Eerder al had ik het over de stad Amsterdam, die zichzelf ook al deze doelstelling had opgelegd. De Belgische federale overheid beperkt zich tot een rondzendbrief die de administraties oplegt 2,5% minder energie te verbruiken.
De dringendheid van het probleem is dus nog niet doordrongen bij de huidige beleidsmakers. Buurlanden hebben het wél begrepen. Aan stoere verklaringen alleen hebben de toekomstige generaties niets. En het kan niet eeuwig 5 voor 12 blijven. Een doortastend klimaatbeleid gewenst dus, en snel.
Het is nu aan de burgers om te besparen? Mijn gat!
Ik begin er mij de laatste tijd meer en meer aan te ergeren. Ik vind dat in het ecologische dossier het falen van het individualisme/liberalisme het duidelijkst wordt: zolang mensen persoonlijk comfort blijven verkiezen en ecologische belangen naar de achtergrond verschuiven of zelfs compleet negeren, ziet het er niet goed uit.
Deze morgen ben ik op een ontieglijk vroeg uur opgestaan, om van 6u Valentijnkaartjes uit te delen aan het station van Aalst. Samen met nog mensen van Groen! wilde ik de treinreizigers bedanken omdat ze met de trein naar school of werk pendelen.
Treinreizigers dragen bij aan een CO2-vrije wereld. Door de trein te nemen tonen zij hun liefde voor het klimaat. Tegelijkertijd brachten we het falende klimaatbeleid van zowel de federale als de Vlaamse regering onder de aandacht. België haalt zelfs de Kyotonorm niet.
We kwamen jammer genoeg kaartjes te kort. Toch nog een fijne Valentijn gewenst aan elke pendelaar!
Onderstaand essay van Manu Claeys verscheen in De Standaard op zaterdag 10 februari 2007)
IN zijn boek Heat: How to Stop the Planet Burning (2006) schrijft George Monbiot: "Onze vrijheid, ons comfort, onze welvaart zijn alle het product van fossiele brandstoffen, waarvan de verbranding verantwoordelijk is voor de klimaatverandering. Onze generaties zijn de meest fortuinlijke tot dusver, en misschien zelfs de meest fortuinlijke ooit. Wij leven in het korte historische intermezzo tussen ecologische beperkingen en de ecologische catastrofe."
We zijn fortuinlijke generaties. Maar intussen regent het al vijfendertig jaar wetenschappelijke waarschuwingen over de eindigheid van dat geluk. In Grenzen aan de groei (1972) legde de Club van Rome voor het eerst een verband tussen economische groei en de gevolgen ervan voor het milieu. De computermodellen waren nog primitief, de berekeningen ruw, de voorspellingen schetsmatig en vaak onjuist. Andere rapporten volgden, steeds nauwkeuriger in hun prognoses. Milieubewegingen, groene partijen, wetenschappers en individuele burgers namen de vingerwijzingen ernstig, werden pleitbezorgers van het voorzorgsprincipe' - bij grote risico's neem je voldoende maatregelen - maar werden daarin onvoldoende gesteund door hen die de studies in twijfel trokken, niet in het minst door overheden. Hun principe werd soms zelfs belachelijk gemaakt, als onverstandig groen' doemdenken van conservatieve believers.
Op 2 februari 2007 kantelde de balans. Zes jaar wetenschappelijk onderzoek door duizend wetenschappers uit de hele wereld leidde tot één conclusie: de klimaatverandering kunnen we niet meer ongedaan maken, het komt er nu op aan de ergste gevolgen in te perken met drastische maatregelen. Sombere scenario's in het VN-klimaatrapport hebben het over een mogelijke temperatuurstijging van meer dan zes graden tegen het einde van de 21ste eeuw. "Het wordt moeilijk om de opwarming te beperken tot twee graden Celsius", vreest klimatoloog Jean-Pascal van Ypersele, een van de drie Belgen in het VN-klimaatbureau. Eens de opwarming boven de twee graden verliezen we de controle over de klimaatevolutie. Grote ecosystemen raken verstoord. Ze beginnen koolzuurgas af te geven dat ze tot dan opnamen, waardoor het opwarmingsproces nog versnelt en steeds meer koolzuurgas vrijkomt. Tot de temperatuur vier en vijf graden boven het pre-industriële niveau stijgt: het punt waarop lokale overlevingskansen van bevolkingsgroepen bedreigd raken.
Het is vijf over twaalf. Het debat over de klimaatontregeling is voorbij. Twee februari (2/2) is voortaan de dag waarop twee graden weinig én veel werd. Veelzeggend genoeg hoorde sinds enkele jaren ook de verzekeringssector bij de believers. Om evidente redenen investeert die sector zelf veel in eigen klimaatsimulaties. "Voor de sector zijn de besluiten van dit vierde rapport dan ook geen verrassing", liet een risicoanalist van Swiss Re, een Zwitserse herverzekeraar, optekenen na het bekendmaken van het VN-rapport.
Nu begint het debat over de politieke consequenties van het rapport. "De politici kunnen zich niet meer verstoppen", vindt Yvo de Boer, het hoofd van het VN-klimaatbureau. Ontkennen dat ons klimaatbeleid faalt heeft geen zin meer. Maar al meteen dreigt een nieuwe ontkenningsfase, dit keer over de structureel politieke verantwoordelijkheid van dit falen. Die reactie is zo mogelijk nog dramatischer dan de inhoud van het VN-rapport zelf, want zonder een oprechte politieke mea culpa geen perspectief op reële verandering.
Wanneer gevangenen ontsnappen, wordt wel eens het ontslag van de bevoegde minister gevraagd. Bij een alarmerend klimaatrapport zou je verwachten dat regeringen overal ter wereld minstens een blaam krijgen. Niet dus. Ook niet bij ons. Daar zien we veeleer een omgekeerde reactie: milieuministers geven zichzelf een goed rapport. Zonder uitzondering doen zij hun best, het zijn de anderen die niet mee willen.
Federaal minister voor milieu Bruno Tobback las in het VN-rapport een "bevestiging van wat ik al jaren wist, voor anderen moet het een extra aansporing zijn het roer drastisch om te gooien" (Het Nieuwsblad, 3 februari). Zelf was hij kennelijk al jaren op de hoogte van het nakende drama. Maar een campagnethema werd het nooit, noch een breekpunt bij politiek overleg. Erlijkheidshalve schrijft hij dat laatste niet toe aan een algemeen politiek begrip voor de ernst van de situatie, wel aan het feit dat hij als minister de lat voldoende laag legde: "Ik heb binnen deze regering zelden tegen harde oppositie moeten opboksen als het over milieuthema's ging. Maar tot nu toe waren het de gemakkelijke maatregelen" (De Morgen, 3 februari).
De meeste kiezers ontdekten pas dat er een federale minister voor leefmilieu was toen de minister drie maanden geleden opdook naast een milieubewuste huisvrouw met recent verworven mediabekendheid. De late ontdekking kan liggen aan het feit dat België een half dozijn milieuministers en verwante staatssecretarissen heeft. Een van die andere ministers - de Vlaamse - wist na de bekendmaking van het VN-rapport te melden dat we ons hier voorlopig geen zorgen hoeven te maken: "Onze dijken zijn hoog genoeg." (De Tijd, 3 februari)
Het kan ook liggen aan een ministerieel gebrek aan dynamiek. Vorige maand verspreidde het kabinet van de federale minister twee persmededelingen: dat de minister de Europese energiedoelstellingen onderschrijft en dat hij vijf minuten de lichten van de pensioentoren zal doven. Vorig jaar waren er veertien persmededelingen, waaronder het bericht dat de minister naar de top van Naïrobi zou afreizen. Op die top liet hij iemand anders de toespraak houden namens België - meteen goed voor de enige ministeriële toespraak dat jaar op de website van het ministerie van leefmilieu. Op diezelfde website vormen dagboekfragmenten - niet eens van de minister - drie van de vijf actuaberichten' in 2006. Het laatste bericht in de rubriek Actua' staat op 17 november 2006: de minister reikt een prijs uit.
De federale minister van leefmilieu is ook minister van pensioenen. Daarover hebben zijn partij en andere partijen de voorbije jaren wél talloze doemscenario's gecommuniceerd. De angstberichten over de pensioenen en de werkgelegenheid waren dikwijls vergezeld van sneren naar bonden, burgers en bewegingen die "tegen de economie" zouden zijn. Het zette een toon. Het werd het eeuwige excuus om onvoldoende inspanningen te leveren op het vlak van milieubeleid, mobiliteit en energie-omschakeling, want de biosfeer redden zou te duur zijn en buitenlandse economieën konden daarvan profiteren.
HET creëren van taboes is een belangrijke factor bij het bekomen van gedragsverandering. Te lang hebben politici verkeerde taboes gecreëerd in verband met onze omgang met het milieu. De kritiek vanuit de groene beweging over onze onverantwoorde omgang met fossiele brandstoffen werd weggewuifd als nodeloze onheilstijdingen. Makkelijker was het om zich te concentreren op sympathieke, veelal eenzijdige maatregelen, ook wel genoemd: de politiek van het haalbare. Terecht werden pogingen ondernomen om het openbaar vervoer te stimuleren, zonder evenwel de toename van het privé-vervoer op een geloofwaardige manier in vraag te stellen. De Vlaamse overheid promoot eco-driving (= energiebesparende rijstijl) bij individuen en vergroent de eigen dienstwagens, maar onderzoekt tegelijk hoe ze het aantal vluchten op Zaventem kan verdubbelen. Om geen klimaatneutraal ondernemerschap te moeten stimuleren, gingen we onredelijk veel emissierechten aankopen in het buitenland. België werd hiervoor teruggefloten door de Europese commissie.
Een ander populair doemscenario is het beeld van de massale immigratie, en dat we het OCMW van de wereld niet zijn - terwijl het gemiddelde jaarlijkse migratiesaldo (immigratie min emigratie) voor België tussen de 15.000 en 20.000 ligt, ofwel 0,15 procent van de bestaande bevolking. Doemscenario's gingen niet over woestijnvorming, verminderde watertoevoer, de strijd om fossiele grondstoffen en de lokale toename van spanning daardoor, wel over Afrikanen, Pakistani of Tsjetsjenen die beslisten om elders - bij ons - een normaal leven op te bouwen. Wijzen op het verband tussen de ecologische problematiek, het internationale energiebeleid en immigratie in België werd als sloganesk' weggewuifd.
Groene kritiek werd ook afgedaan als 'ideologisch' en dus onrealistisch, ja zelfs riskant. "Velen van ons zijn opgegroeid met het idee dat politiek gevaarlijk is", zei de Britse historicus Tony Judt onlangs. "Politiek was ideologie, ideologie was gelijk aan dogma, en dogma leidt tot totalitarisme." Na de tweede wereldoorlog werd ideologie' een scheldwoord. In The End of Ideology (1960) had Daniel Bell het over de uitputting van de grote politieke ideeën. De toekomst was aan de technocraten die hier en daar zouden bijsturen. "Vraag niet wat je land kan doen voor jou", klonk president Kennedy's positieve vertaling van deze terugtrekking van de politiek, "vraag wat jij kunt doen voor je land." De idee van een maakbare maatschappij kwam nog meer onder druk te staan in de jaren tachtig, net toen groene partijen op het toneel verschenen. De opmars van het vrijemarktdenken in de politiek liet geen ruimte voor wat denigrerend 'grote verhalen' werd genoemd. Overheden reduceerden zichzelf nog meer tot boekhouders van het private initiatief - wat op zich evengoed een ideologische opstelling is.
OOK in Vlaanderen werd het politieke devies: we lossen de problemen op wanneer ze zich stellen, en laten we realistisch blijven. Probleem daarbij was dat sommige problemen zich pas in een verre toekomst stellen, wanneer anderen oplossingen zullen moeten bedenken. Maakbare (in plaats van haalbare) ecologische doelstellingen naar voor schuiven hoorde niet tot de politieke cultuur, omdat dit als bedreigend werd ervaren voor economische wetten die net de ecologische catastrofe in de hand werkten. Vreemd genoeg ging geen enkele grote politieke partij voluit voor de tegenovergestelde boodschap, namelijk dat een goed milieu- en klimaatbeleid voeren op termijn net essentieel zou blijken voor de economie. Door dit inzicht niet te vertalen hebben politici zelf in belangrijke mate bijgedragen tot de impopulariteit van een ecologische economie. Wie de economie van de toekomst onophoudelijk voorstelt als een bedreiging voor de leefkwaliteit en voor de economie als systeem, kan niet verwachten dat individuele burgers vol vertrouwen een ommeslag maken.
In zo'n 'niet-ideologische' technocratie ligt de verantwoordelijkheid voor gedragsverandering cynisch genoeg niet langer bij overheden en politieke partijen (doen ze er nog wel toe?), wel bij de markt en de individuele consumenten. Typerend hiervoor is de boodschap die de Belgische premier bracht enkele uren na de publicatie van het VN-klimaatrapport: de gezinnen zullen 'iets' moeten doen. Op een inderhaast georganiseerd mediamoment lanceerde hij vaagweg al meteen een Kyoto Plusplan, terwijl de Europese Commissie nog maar net een blaam had gegeven aan België omdat het de weinig ambitieuze Kyoto-doelstelling niet haalt en de factuur van milieuschade doorschuift naar volgende regeringen.
"De gezinnen zullen hun gedrag drastisch moeten wijzigen", kondigde de premier aan, "en ook het verkeer zal zijn steentje moeten bijdragen." Met die analyse bestendigde hij de jarenlange weigering tot overheidsinterventie in het klimaatdossier.
Die interventie is nog steeds het grootste taboe. Ze is nochtans een noodzakelijke voorwaarde voor een mentaliteitsverandering bij de individuele burger. Het klimaatprobleem reduceren tot een individuele verantwoordelijkheid brengt mogelijke oplossingen immers niet dichterbij. In Heat legt Monbiot uit waarom dat zo is: "Allemaal willen we dat anderen volgens strengere codes leven dan de codes die we onszelf opleggen, wat verklaart waarom echte actie rond klimaatverandering onmogelijk is zonder overheidsinterventie." De motivatie voor gedragsverandering blijft slechts bestaan wanneer men zich geen nuttige idioot voelt, wanneer de overheid een kader schept waarbinnen bepaalde keuzes maken beloond wordt in plaats van gestraft. Wie fietst vrijwillig door weer en wind naar zijn werk, als alle collega's hoog en droog in hun auto's blijven voorbijschuiven? Wat helpen dikketruiendagen, als supermarkten winkelstraten mogen verwarmen met hun warmeluchtblazers? Wie krijgt aan zijn kind uitgelegd dat het het licht moet uitdoen, als aan de overzijde van de straat de lampen van de kantoorgebouwen de hele nacht blijven branden? Een overheid moet hier minstens de indruk van ongelijke kansen wegnemen.
In het verlengde van deze ontmoedigende onwil tot ingrijpen door de overheden ligt de opmerking dat "geen enkele minister voldoende hefbomen in handen heeft" om vooruitgang te boeken, en dat succesvolle maatregelen alleen kunnen als de wereldwijde consensus groot genoeg is' (federale leefmilieuminister, De Standaard 3 februari). Dit klopt niet. Elke doordachte bestuurlijke inspanning leidt tot succes en vele successen maken samen een doorbraak. Wie op consensus wacht, geeft toe dat hij van plan is te zitten suffen tot anderen tot de actie overgaan.
Na de bekendmaking van de VN-rapportresultaten kwamen vele politieke partijen op de proppen met de eerste ecologist uit eigen rang - elke partij leverde ooit wel eens een minister van leefmilieu - "en dat ze er dus al vroeg bij waren". Wezenlijke vragen stellen over de eigen politieke ideologie en de gevolgen ervan voor de klimaatcrisis is niet aan de orde.
POLITIEKE collega's met de vinger wijzen vormt hier de vluchtheuvel. Zij zijn het die onvoldoende inspanningen leveren of het nog niet door hadden en hebben. Hij noch zijn partij moeten een mea culpa slaan, vindt de federale minister van leefmilieu. "Het groene zit echt in onze genen" (De Morgen, 3 februari). Een voorbeeld: "Ik volg met stijgend afgrijzen de discussie over de logistieke missie van de Vlaamse economie. Plots moeten we de grote logistieke regio van de wereld worden." Onvermeld laat hij dat zijn partij zelf de logistieke missie onderschrijft, dat de minister van mobiliteit in die andere, Vlaamse regering een partijgenote is en dat alle sleutelposten op het vlak van mobiliteit in beide regeringen al jarenlang in handen van zijn eigen partij zijn. Of hoe strategisch het stilzwijgen bewaren binnen regeringen ook een optie kan zijn, wanneer beleidsopties worden genomen die negatief zijn voor het milieu. Om er dan vanuit een ander regeerniveau op te schieten. Twee keer prijs.
"Ik ken de oplossingen voor het klimaatprobleem. Alleen weet ik niet hoe ik daarna nog herverkozen raak." Het is de meest revelerende uitspraak van de federale milieuminister in de vele interviews die hij na 2 februari 2007 gaf. De vraag hierbij is: waarom zou hij überhaupt herverkozen moeten raken? Omwille van het voorgelegde palmares? Omdat niemand klaar staat om het beter te doen? Omdat hij gekende oplossingen verzweeg, terwijl hij naar eigen zeggen wel de ernst van de situatie inzag? Omdat hij werkzekerheid als politicus belangrijker acht dan plichtsbesef? Omdat degene die na hem komt toch zijn maatregelen zal terugschroeven, zoals hij zelf als reden opgeeft in een interview? Vanwaar dit wantrouwen tegenover opvolgers én kiezers?
De uitspraak is een pijnlijk eerlijke zelfanalyse en al twee decennia het politieke klimaateuvel bij uitstek: uit electorale berekening wordt gezwegen en niet gehandeld. Gebrek aan politieke moed haalt het op het nemen van politieke verantwoordelijkheid.
De soorten excuses zijn in deze tweede politieke ontkenningsfase schier onuitputtelijk: ecologisten ideologisch, onrealistisch en sloganesk blijven noemen - ditmaal in hun antwoorden; de eigen ideologie (of zogenaamde niet-ideologie) terzake niet in vraag stellen; taboes en doemscenario's aanhouden die tot verkeerde prioriteiten leiden; de uiteindelijke keuzeverantwoordelijkheid (willen we er iets aan doen of niet?) bij individuele burgers en de marktvraag leggen; zich verstoppen achter de toename van energieverbruik in nieuwe economieën die mogelijke milieuwinst bij ons tenietdoen; zeggen dat je onvoldoende hefbomen hebt en dat mondiale problemen nu eenmaal mondiale oplossingen vergen; creatieve boekhoudkunde blijven toepassen bij het niet behalen van doelstellingen; een selectief geheugen hanteren over de eigen inbreng in het gevoerde beleid; andere partijen en politici met de vinger wijzen; en we vergeten er nog wel een paar.
De ecologische situatie is te ernstig voor dit soort intellectuele oneerlijkheid. Twee graden: dat is de les van twee februari. Verder ontwijkingsgedrag is nefast, de zwarte Piet naar elkaar doorschuiven niet langer een optie, net zomin als de stap zetten van probleemontkenning naar antwoordverdoezeling om het eigen politieke project toch maar uit de wind te zetten. Nu moet integendeel de stap gezet worden van 'being in charge' naar 'being in control', van de leiding hebben naar resultaat boeken.
We worden verwend met goede documentaires, de laatste tijd. Na An Inconvenient Truth en Our Daily Bread is er nu We feed the World.
De Oostenrijkse documentairemaker Erwin Wagenhoffer houdt in deze film de voedselindustrie tegen het licht. Multinationals met te veel macht concurreren de kleine boeren en producenten gewoonweg uit de markt. Dat leidt tot heel bizarre situaties. Zo sneuvelt in Brazilië bijvoorbeeld regenwoud om soja te kweken. Nochtans is de grond er niet voor geschikt. En de soja dient niet om de hongerlijdende bevolking te voeden, maar godbetert om in Europa kuikens vet te mesten, of nog perverser: om er "bio"diesel van te maken.
De film roept verschillende prangende vragen op. Waarom is strooizout meer waard dan graan? Hoe kan het dat dagelijks 100.000 mensen omkomen van de honger terwijl er wereldwijd genoeg voedsel wordt geproduceerd voor 12 miljard mensen? De film laat ook zien dat in Wenen elke dag evenveel vers brood wordt weggegooid als dat er in de tweede stad van het land wordt geconsumeerd. Ondertussen subsidiëren we in het westen onze eigen boeren jaarlijks met 349 miljard dollar aan landbouwsubsidies. De overschotten worden in Afrika gedumpt en aangeboden voor slechts een derde van de lokale marktwaarde.
Net als Our Daily Bread bevat deze film wonderschone maar ook onvergetelijke beelden. Maar waar Our Daily Bread geen enkel interview, grafiek of uitspraak bevat, en het dus aan de kijker is om die te verwerken en te interpreteren, laat Wagenhofer in We Feed The World alle betrokkenen (boeren, vrachtwagenchauffeurs, biologen, politici, producenten van genetisch gemodificeerde zaden, de CEO van ’s werelds grootste levensmiddelenmultinational Nestlé) voluit aan het woord.
En dat doet ogen openen. "Water is een levensmiddel net als alle andere, en moet dan ook een marktwaarde hebben" aldus Peter Brabeck, grote chef van Nestlé, de grootste waterbottelaar en levensmiddelenconcern ter wereld. En zo iemand zetelt dan in de Foundation Board van het World Economic Forum?!
Het Gents MilieuFront, EVA en 11.11.11 organiseren een gratis filmpremière in de Studio Skoop voor hun leden, op zondag 22 april om 19u45 in de Genste Studio Skoop. Wie deze film wil zien mailt naar info@GentsMilieuFront.be.
Amsterdam gaat namelijk de komende jaren 250.000 huizen beter isoleren, of ze voorzien van dubbel glas, zonneboilers en zuinige cv-ketels. Sterker nog: de gemeente wil in 2015 al klimaatneutraal werken. In 2015! Onze regeringen halen tegen 2012 niet eens de Kyotodoelstelling om 7,5% minderuitstoot te halen.
Daartoe neemt Amsterdam de uitstoot van zijn eigen wagenpark en de verwarming in gemeentelijke gebouwen onder handen. Ook wordt gekeken naar de openbare verlichting en komt er meer groen in de stad. Amsterdam wil verder bedrijven stimuleren gebruik te maken van waterstof. De gemeente heeft bovendien het voornemen om in vergunningen milieueisen op te nemen die ondernemers aanzetten tot milieubesparende maatregelen.
Amsterdam haalt het idee van beter isoleren uit de "koplopersalliantie", waaraan behalve de gemeente ook energiebedrijven, woningcorporaties en banken deelnemen. Ze werken samen om het energieverbuik in de oudere huizen omlaag te brengen.
En op vraag van het Clinton Global Initiative gaat Amsterdam samen met steden als San Francisco in de Verenigde Staten en het Zuid-Koreaanse Seoel het goede voorbeeld geven als het gaat om duurzaamheid.
En wij hebben een premier die pas nu spaarlampen in zijn luster draait. Zucht.
En dan zeggen dat we gisteren bij iemand op bezoek waren die trots was op haar koerke en als enige minpunt de enkele beglazing aanhaalde, gevolgd door de opmerking dat ze het wel wist als ze moest kiezen tussen een koerke en dubbele beglazing...
Helaas deelde mijn vriendin die mening en onder de vrouwelijke overmacht kom je maar moeilijk uit ;-)
Gisteren heb ik een leuke dag doorgebracht met Marlies en Claudia. Ondanks het druilige hebben Marlies en ik de Chileense Claudia een fijn stukje België kunnen laten zien.
Marlies ken ik al jaren, als de enorm gedreven madam en motor van het project SOS Chili. Claudia ken ik nog maar net. Ze is ongeveer mijn leeftijd, maar heeft een totaal ander leven (gekend) dan ik. Opgegroeid in de sloppenwijk van Santa Clara in Chili heeft ze moeten vechten voor een menswaardig leven. Dankzij SOS Chili en Chileense partnerorganisatie Rayen Mahuida heeft ze een opleiding kunnen volgen, en ze werkt nu ook voor de organisatie in de verschillende lopende projecten. Door de samenwerking tussen Rayen Mahuida en SOS Chili hebben meer gezinnen in Santa Clara nu een menswaardig leven.
Sinds kort ben ik een looncontract aangegaan met Claudia. Mensen die in armoede moeten leven kunnen immers niet wachten tot de plaatselijke overheden geld kunnen (of willen) geven. Het contract is niet alleen een engagement om maandelijks een bijdrage te storten. We zullen elkaar ook regelmatig brieven schrijven en foto's sturen. Zo blijven we op de hoogte van wat we beiden doen. De vrijwilligers van SOS Chili stoppen veel vrije tijd in het vertalen van die brieven. 't Zal nodig zijn, want ik spreek (laat staan schrijf) geen woord Spaans en Claudia geen Nederlands.
Dinsdag om 19u30 stijgt Claudia's vliegtuig op, terug richting Chili, na een verblijf van enkele weken hier in België. Ik vind het oprecht jammer dat ik haar niet kan uitwuiven.
Zaterdag 14 april vanaf 18 uur kan iedereen het project financieel steunen. Dan organiseert SOS Chili naar goede traditie een kaas- en wijnavond in de parochiezaal van St. Paulus (Botermelkstraat 63 te Aalst). Het wordt vast een heerlijke avond met lekkere Chileense wijn, muziek en verhalen.
Wie meer informatie wil over de projecten of peterschappen, kan die avond zeker terecht bij Marlies. De opbrengst van deze avond gaat integraal naar de bouw van een crèche in Rayen Mahuida. Claudia zal samen met nog een vrouw het werk opnemen in die crèche. Het gaat om Een belangrijk project, want zo worden ook baby's en hele jonge kinderen bereikt, die anders thuis in de sloppenwijk niet de juiste zorgen krijgen. En hoe eerder de kinderen worden bereikt, hoe meer succes er wordt geboekt in de armoedebestrijding en alfabetisering.
Geweldig liedje gehoord onlangs op Stubru: Kvraagetaan van de Fixkes. Een Antwaarps popgroepje dat zingt in "dialectpop" zoals ze zelf zeggen.
Toen ik het de eerste keer hoorde, voelde ik me meteen weer een bakvis van 14 jaar jong. Het is een pure retrotrip naar de jaren '80, mijn wonderjaren. Ik heb het dan ook meteen gedownload van iTunes.
Een stukje songtekst zegt alles:
er was nog gene gsm gene vtm en niemand die hannibal of murdock wilde zen rons honeymoon carolientje merlina met de parafix en voerdes was er niks we mochten niks mor dejen alles urbanus was nen held
De volledige tekst vind je hier. En de videoclip vind je op YouTube, inclusief breiende Urbanus op het einde van het liedje:
Eigenlijk zijn er vandaag drie zuiniger alternatieven voor de gloeilamp. De al bekende spaarlamp, in feite een kleine tl-buis, verkleint het stroomverbruik met 75%. Dan is er de nog zuiniger led-lamp, een lamp die nu al in stoplichten wordt toegepast. Lampenfabricant Philips wil binnenkort ook tussenvariant verkopen: een halogeenlampje in de vorm van een traditioneel peertje.
Philips hanteert sprekende cijfers van het Internationaal Energie Agentschap (IEA) en het World Resource Institute (WRI):
lampen zijn goed voor 19% van het wereldwijde elektriciteitsverbruik
de VS en Europa staan in voor ruim de helft hiervan
het stroomverbruik doen zakken door energieverslindende lampen te vervangen door zuinige exemplaren kan jaarlijkse 20% besparing opleveren, of levert per jaar 13,4 miljard euro koopkrachtverhoging op. De CO2-uitstoot zou dan met 59 miljoen ton dalen, of het equivalent van 2,9 miljard bomen.
en als de rest van de wereld ook zuiniger lampen gebruikt, liggen deze cijfers 4x hoger. In totaal zouden jaarlijks 1,1 miljard vaten olie worden bespaard, aldus Philips.
We hebben er veel te lang moeten op wachten, maar eindelijk doet Koning Winter zijn intrede. Het sneeuwt!
Sneeuw staat voor mij voor fantastisch veel speelplezier. Toen ik nog een klein Elsje was, sjeesde ik met zijn jongere zus op een slee door de straat. Papa is namelijk erg handig en zo'n slee in mekaar knutselen was niet zo moeilijk. Mijn ouders wonen op het hoogste punt van het Land van Aalst, en indertijd vonden we het heerlijk om de auto's die de heuvel niet opgeraakten, naar boven te duwen. (Er belandden ook wel steeds een aantal chauffers met hun vierwieler in de gracht, omdat de kronkelige en besneeuwde weg moeilijk berijdbaar was met zo'n dikke sneeuwdeken.)
Sneeuw maakt het landschap ook mooier. Mijn tuintje ligt er dan eens heel proper bij ;-) en mijn katten weten niet waar ze het hebben. Aalst wordt nu ook bedekt onder een dikke witte deken. Alleen zal die helaas binnenkort veranderen in bruine smurrie...
Wel, het is geweldig nieuws voor mijn ego: ik scoor een mooie 202. Het is natuurlijk niet te vergelijken met kleppers als Verhofstadt (VLD) en Dehaene (CD&V), maar ik scoor toch maar mooi hoger dan Eric Van Rompuy (CD&V) en Els Van Weert (spirit). Ha!
En ik moet wat betreft groene politici enkel Vera Dua en Mieke Vogels laten voorgaan. Ook mijn maatje Freya Piryns scoort mooi: 120. Niet slecht voor mandaatloze politici ;-)
Dit weekend is mijn stad alweer een beetje minder "mijn" stad geworden. Het geweld dat werd vertoond, maakt dat in Aalst blijkbaar een aantal grenzen niet meer gelden. Zo is de grens om meningsverschillen niet met geweld te beslechten, weggevallen.
Enkele getuigen verwittigde de politie, die snel ter plekke was en ook is tussenbeide gekomen. De politie liet de twee heethoofden daarop wegwandelen. De motorrijder achtervolgde dan zwarte jongeman. Die vluchtte weg, maar de achtervolger hield vol. Er volgde een vechtpartij, waarbij uiteindelijk de jongeman de motorrijder met een ijzeren staaf op het hoofd sloeg. Die is zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht.
Zonder goed te praten dat men zich verdedigt door met een ijzeren staaf op iemands hoofd te slaan: het ging hier in de eerste plaats om racistisch geweld. Racisme is helaas geen uitzondering meer. In Aalst en bij uitbreiding in gans Vlaanderen heerst al langer een sterke racistische onderstroom. De reacties op de website van Het Laatste Nieuws liegen er niet om.
Racisme is nooit banaal, ook als het blijft bij schelden of niet willen trouwen voor een zwarte schepen. Van racisme komt alleen maar agressie en uiteindelijk geweld voort. Haat zaaien is geweld oogsten. Het is dan ook meer dan hoog tijd dat in onze stad een sereen debat over geweld en veiligheid wordt gevoerd. En over racisme: wat dat betreft moet gewoon de zerotolerantie worden ingesteld.
Het is ook tijd om de rol van de Aalsterse politie van dichterbij te bekijken.
De politie liet na al dat geweld de twee heethoofden weer gewoon wegwandelen. Dat doet toch veel vragen rijzen. Dit gaat niet meer om "achterlijk racisme" zoals weigeren te worden getrouwd door een zwarte schepen in Sint-Niklaas. Hier is verdorie een meisje met een valhem geslagen, en er werd weldegelijk zwaar gevochten. Dan laat je die heethoofden toch niet verder wandelen? Waarom heeft de politie de twee niet mee naar het bureel genomen? Dat is dacht ik de standaardprocedure. Of waarom niet de mannen met de combi naar huis brengen? Nu is er een zwaargewond slachtoffer gevallen.
Vorig jaar schoot de politie van Aalst Ceylan Ardiclar, een Turkse Belg in de rug. Ik weet ook wel dat de twee triestige gevallen (Ardiclar en de Rwandese jongen) geen sikkepit met elkaar hebben te maken, maar twee keer stel ik mij ernstige vragen bij de rol van wat de behoeder van onze veiligheid moet zijn. Toenmalig burgemeester Anny De Maght beloofde een serieus onderzoek naar het neerschieten van Ceylan Ardiclar, maar de resultaten daarvan hebben we nog steeds niet gezien. En wat betreft het geweld van dit weekend: ook hier moet een grondig onderzoek komen naar de rol van de politie. En er moet snel duidelijkheid zijn.
De twee zware gewelddadige feiten vonden in mijn habitat plaats. Ceylan Ardiclar werd doodgeschoten op enkele meters van mijn voordeur, aan de Sint-Annabrug. De Rwandese jongeman botste dan weer op een gewelddadige racist in de buurt van het Vredeplein, een uitgaansbuurt die ook ik frequenteer. Ik loop regelmatig langs die plekken waar zo'n grof geweld werd gebruikt. Aalst: niet altijd stad mijner dromen.
Enerzijds hebben we de krant op zich, waar ik niet meer woorden aan ga vuil maken. Anderzijds hebben we ook het feit dat zo'n reacties meestal gebruikt worden door mensen de gewoon eens 'hun' gedacht willen zeggen. Al vlug verlaat - naar mijn mening - ieder weldenkend mens die site, waardoor je de indruk krijgt dat de helft van Vlaanderen zo denkt. Het is ook algemeen geweten dat VB zijn 'volgelingen' aanspoort om te reageren op het internet als ze zo mooi de kans krijgen. Het wordt zelf toegepast in de marketing van bedrijven om op die manier aan propaganda te doen en de indruk te wekken dat 'veel' mensen zo denken.
Toch vind ik dat het er teveel zijn, of ze al of niet nadenken laat ik in het midden. Wat me bij deze mensen wel opvalt is dat er zelfs doden mogen vallen ze toch altijd hun eigen slachtofferrol opzoeken.
Hoe meer ik probeer om me er niet druk in te maken, hoe zenuwachtiger ik word. Om die reden reageer ik me ook liever hier af dan op de hln-site. Het is me al meermaals duidelijk geworden dat die mensen niet in zijn voor een discussie...
Ik ga akkoord met de stelling dat racisme, van welke aard ook, geheel verwerpelijk is.
Mijn achterdochtige ik merkt echter dat de laatste tijd er heel wat meer aandacht wordt besteed aan gevallen met racistisch en zinloos geweld - zou het kunnen dat er tot 10 juni nog veel aandacht aan zal worden geschonken waarna dit soort nieuws plots een duik neemt?
Overigens wordt het hoog tijd dat de media en bepaalde politieke groeperingen ervoor uitkomen dat racisme langs beide kanten voorkomt. Denken we bijvoorbeeld aan de groepen allochtone jongeren die de metro in Brussel voor jonge alleenreizende blanke meisjes ontoegankelijk maakt.
Ik herhaal dat racisme (en overigens ook criminaliteit) in elke vorm te verwerpen is, maar slechts één bevolkingsgroep viseren zoals Vlaams Belang en Groen! doen, is even verwerpelijk.
In beide groepen, allochtonen en autochtonen, zitten rotte appels. Hoeveel dat er zijn (sommigen goochelen graag met getallen) heeft totaal geen belang. Het enige dat belangrijk is, is dat iedereen op dezelfde manier wordt aangepakt en dat er effectief iets gebeurt. Al het overige zijn woorden die nergens toe leiden...
@ herman: Oh boy, nu is het nog de schuld van de pers ook, die ongetwijfeld samenspant met sommige partijen, want het zijn verkiezingen. Komaan zeg. Cut the crap. Er is in Aalst verdomme een zwaargewonde gevallen.
Het geweld in Aalst krijgt trouwens minder aandacht dan de verschrikkelijk moord in Oostende. En Ceylan Ardiclar is een vergeten dode geweest in de jaaroverzichten van 2006, zoals Joke Van de Putte al terecht opmerkte op haar blog.
Uiteraard moet de Brusselse metro veiliger. Ik ben immers zelf zo'n alleenreizend "blank" meisje. Wees gerust, de metro is nog steeds toegankelijk. Maar je moet mij wel uitleggen wat de Brusselse metro te maken heeft met wat zondagmorgen in Aalst op het Vredesplein is gebeurd?!
Jij bent gewoon politiek rechts correct. Er mag zeker niet gezegd worden dat er racisme is in Vlaanderen. Want! de! allochtonen! zijn! zelf! ook! racist!
Vlamingen moeten het gewoon toegeven: er is verschrikkelijk veel racisme. Ga maar eens op stap ben met vrienden die een donkerder huidskleur hebben dan gemiddeld. Je zal weinig genieten van de reacties van de "blanke" Aalstenaar.
Je leest me verkeerd. Er MOET gezegd worden dat er racisme is en hoe verwerpelijk dat wel is.
Het probleem is dat zowel links als rechts er een wij-zij-verhaal van maakt. Uiterst rechts verwijt links dat ze enkel oog heeft voor het racisme van de autochtoon; Links verwijt uiterst rechts dan weer dat zij steevast alle schuld bij de allochtonen legt.
Beide politieke groepen maken zichzelf daardoor schuldig aan racisme en aan een onderkenning van het probleem.
Ik daarentegen durf te zeggen dat racisme bij elke bevolkingsgroep voorkomt. Ik vind het racisme van de ene groep niet minder erg dan de andere. De oorzaak is bij beide groepen immers dezelfde: angst voor het onbekende, de onwil van de ene groep om mensen te laten integreren, de onwil van de andere groep om zich te integreren.
Ik ben blij zelf op beide vlakken diverse uitzonderingen te kennen en merk dat het net die mensen zijn die géén last hebben van racisme, niet actief en niet passief.
Ik ben niet politiek correct (niet links en niet rechts). Politiek correct zijn betekent immers de realiteit niet onder ogen durven te zien en met een zwaar gekleurde bril diverse uitspraken doen.
Ik ben ervan overtuigd dat je het met me eens bent.
Persoonlijk vind ik het begrip racisme in het betoog van Herman verkeerd gekozen.
Al denk ik hem wel te kunnen volgen dat Links bij momenten te soft optreed naar racisme toe. Al zie ik daar toch een kentering in en wordt meer en meer racisme als een algemeen probleem gezien.
Een probleem onderkennen lijkt me nog iets anders dan racisme. Al wordt het begrip racisme te laatste jaren in elke context mis- of gebruikt. Toch ben ik overtuigd dat men in de huidige politiek het probleem niet meer onderkent.
Denk ik..
Bij deze spreek ik me niet persoonlijk uit over een persoon of een partij.
De term 'racistisch' was misschien ietwat verkeerd gekozen, maar ik heb de indruk dat je m'n bericht bijzonder selectief hebt gelezen.
Waar ik op doelde is dat rechts links verwijt dat ze enkel oog hebben voor het racisme dat de autochtoon aan de dag legt en geen oog heeft voor het racisme dat ook bij de allochtoon bestaat.
Het verwijt van links naar rechts toe (jouw objectieve vaststelling) klopt inderdaad, maar dit verwijt van rechts naar links toe, klopt evenzeer.
Links durft niet te verkondigen dat racisme een universeel probleem is, maar doet alsof het om een probleem gaat dat enkel bij de autochtoon tot uiting komt. Net als bij uiterst rechts is dit louter politiek ingegeven: men wil het eigen kiespubliek beschermen en al zeker niet 'affronteren'.
Ik daag je uit om de moed te hebben de problemen universeler te zien en niet te beperken tot deze of gene bevolkingsgroep. Dat was tenslotte waar m'n bericht over ging...
@ Herman. Onjuist. Agalev/Groen! heeft steeds geweld veroordeeld, wie het ook pleegt. Vergeet niet dat wij onze wortels hebben in onder meer de vredesbeweging.
De oorzaak van het geweld in Aalst was plat racisme en het is spijtig genoeg geen alleenstaand geval. Alleen is het nu ontaard in grof geweld.
Je kan niet blijven beweren dat Vlaanderen niet racistisch is, dat is het wel. Ik kom genoeg buiten en ik hoor genoeg en het is niet fraai. Dat er zelfs mensen zijn die niet willen gehuwd worden door een zwarte schepen, zegt meer dan genoeg.
Sommige problemen zijn wel terug te leiden tot bepaalde groepen. Zo is het absoluut abnormaal dat allochtone jongeren zo vaak werkloos zijn. De hoofdoorzaak daarvoor is racisme bij de Vlaamse werkgevers, en niet omdat ze lui zouden zijn, geen Nederlands zouden kennen of niet zouden willen werken.
Het wordt tijd dat racisme wordt aangepakt en niet met de mantel der liefde wordt bedekt.
Ach Herman toch! Je volgt mooi je NVA koers om Groen! in een hoekje te zetten als degenen die alle problemen ontkennen omtrent allochtonen. Je daagt ons uit om de moed te hebben om de problemen universeler te zien. Nog van deze aarde beste Herman ? Denken jullie nu echt dat we enkel oog hebben voor racisme langs de ene kant ? Pfff... Je mag de discussie trouwens wat breder bekijken en ook naar discriminatie kijken, we zijn nu toch in het Europese jaar van de Gelijke Kansen. Ik zou het nog verder kunnen bekijken en het eens hebben over de Vlamingen en de Walen en hoe er in Vlaanderen bij sommige politici de neiging is om onze Waalse vrienden keer op keer zwart te maken. Denk daar ook maar eens over na beste.
Dat is weer eens gegoochel met cijfers om te verdoezelen dat hij de Kyotodoelstelling niet zal halen. Feit is en blijft dat België nog altijd 1% méér CO2 uitstoot dan in het referentiejaar 1990. Zelfs met de uitvoering van alle aangekondigde maatregelen zal ons land in 2010 nog steeds 1% verwijderd zijn van de Kyotodoelstelling.
Het potentieel van energiebesparingen en energie-efficiëntie in ons land is nochtans gigantisch, zoals enkele eenvoudige maatregelen uit het klimaatplan van Groen! aantonen:
energiebesparing bij gezinnen. stroomverliezen vermijden kan het gemiddeld Belgisch gezin jaarlijks 60 tot 100 euro opleveren. Jaarlijks kan 2,5 miljard kWh worden bespaard, het equivalent van het totale elektriciteitsverbruik van 620.000 gezinnen, of 2/3 van de jaarlijkse productie van Doel 1. Minister Tobback kan dit realiseren door elk gezin een stroombespaarder te bezorgen, of via de wet op de productnormen de on/off schakelaar in te voeren op elektro-apparaten
zuinige elektro. mocht het enkel 1-Watt-toestellen gebruiken, dan kan het gemiddeld Belgisch gezin maar liefst 72% van zijn standby-consumptie besparen. Technisch is het perfect mogelijk om enkel zuinige toestellen op de markt te gooien. Minister Tobback kan via de wet op de productnormen er voor zorgen dat tegen 2012 nieuwe elektrische producten slechts 1 Watt in standby verbruiken
drie-liter-huis als norm voor verbouwing, zoals in de Duitse wijk Bunckviertel. Door ver doorgedreven isolering van woningen het energieverbruik gedaald met 75% en de CO2-uitstoot met 80%. Het verbruik voor verwarming is gedaald van 3 liter stookolie per jaar, terwijl oudere huizen 20 tot 30 liter aardolie per m2 per jaar verbruiken.
Sterker nog: tegen 2050 kan België de uitstoot met maar liefst 50% verminderen, enkel op basis van technologische vooruitgang: het potentieel aan windstroom gebruiken (10 GW in de Noordzee), zonne-energie (100 km2 zonnepanelen in 2050), warmtekrachtkoppeling, thermische isolatie van gebouwen (die in 2050 dan gemiddeld 7 keer minder energie verbruiken dan nu) en in het vervoer (de helft van de voertuigen 3 keer zuiniger dan nu).
Ik heb dat niet zelf berekend, maar teruggevonden in een studie van het Federale Planbureau. Een studie die Tobback zelf heeft besteld. Mischien hebben zijn kabinetsmedewerkers nog geen tijd gehad ze voor hem bevattelijk samen te vatten?
Als één van de middelen om de uitstoot van broeikasgassen tegen 2050 met 50% te verminderen haalt u windenergie aan (bvb 10 GW dmv windturbines op de Noordzee). Maar weet u dat die windturbines regelmatig stilvallen (3/4 van tijd niet productief)bij gebrek aan wind (windkracht <20 km/uur) of wanneer er te veel wind is (windkracht >90 km/uur). Daar de stroomvoorziening niet mag onderbroken worden dient het windmolenpark gekoppeld te worden met een andere energiebron met dezelfde capaciteit. In de praktijk zijn dit dan thermische centrales met uitstoot van broeikasgassen als gevolg, die daarenboven nog continu stationair draaien in de periodes dat ze niet gesolliciteerd worden. Dit betekent dat de hoeveelheid aan CO2emissie bespaard door het windmolenpark minstens driedubbel verloren gaat via de thermische centrales! Zo haalt men de Kyotonorm nooit! Daarenboven blijft men in die optiek in belangrijke mate afhankelijk van fossiele brandstoffen voor de energievoorziening. Het is ook immoreel tov de komende generaties beperkte voorraden fossiele brandstoffen op te branden voor energieopwekking. Het is van kapitaal belang de piste van fossiele brandstoffen voor energieopwekking te verlaten, doch met windmolenparken te installeren worden men er juist ingeluisd!
Elia, de beheerder van het Belgische hoogspanningsnet, heeft naar aanleiding hiervan de evolutie van het verbruik in België in realtime gevolgd. Op de website staan interessante bevindingen over de actie. Om 19u50 bedroeg het verbruik in België 12.220 MW. Onmiddellijk na 19u55, het ogenblik waarop iedereen werd opgeroepen de lichten te doven, is het verbruik teruggevallen met 325 MW. Dat is een daling met 2,7%. Om 20u, het tijdstip waarop de actie eindigde, bedroeg het verbruik 11.800 MW.
Dus: enkele duizenden burgers die 5 minuten het licht uitdoen, dat heeft de steenkoolcentrales van Mol én Monceau, of net een beetje minder dan Doel 1 overbodig gemaakt.
En zeggen dat onze regeringen er niet eens in zullen slagen om tegen 2012 de weinig ambitieuze Kyotobesparingsdoelstellingen te halen. Nochtans is -nogmaals- de wetenschap erg duidelijk: er is een ernstig klimaatprobleem en de mens is hiervoor verantwoordelijk. Wat we moeten doen is de uitstoot drastisch verminderen.
Het enige antwoord dat premier Verhofstadt kan verzinnen is de gloeilampen van zijn kroonluchters in zijn bureau vervangen door spaarlampen. Zucht. Ik weet niet wat het meest onverantwoorde is: het klimaatprobleem niet onderkennen, of weigeren een klimaatbeleid te voeren.
Onderstaand opiniestuk verscheen vandaag in Het Volk (pagina 14).
Er is iets mis
Het is nu voor iedereen duidelijk. Na alweer een warmterecord de voorbije maand. Na de mislukte skivakantie. Er is iets mis met ons klimaat. Het gaat niet goed met onze planeet. De Verenigde Naties stellen vandaag in Parijs hun klimaatrapport voor. In dat rapport komt het hoge woord eruit: het is nu bewezen dat de klimaatopwarming onze schuld is. Als symbolische actie werd vanuit Frankrijk opgeroepen om om vijf voor acht het licht uit te doen.
Het meest dringende dat moet gebeuren is de uitstoot van CO2 verminderen. Ons land heeft beloofd om de uitstoot met een kleine tien procent te verminderen. Bovendien moeten we op de lange termijn tachtig tot negentig procent van de CO2-uitstoot verminderen. Vlaanderen staat nog nergens. De kritiek van Groen! op Vlaams minister voor Milieu Kris Peeters wordt steeds luider en steeds geloofwaardiger.
Vlaanderen verspilt nog veel te veel energie en warmte. De goedkoopste en meest efficiënte besparingsmethode is gewoon je dak isoleren. Vlaanderen moet dat met premies stimuleren. Al maanden spreekt de Vlaamse overheid over allerlei bouw- en renovatiepremies, maar die blijken nog altijd niet in orde. Maar bovenal moet de Vlaamse overheid een coherent beleid tegen de CO2-uitstoot uitwerken. Alle departementen hebben ermee te maken. In Wallonië worden bijvoorbeeld nu al zogeheten "passieve" sociale woningen gebouwd. Die warmen zichzelf als het ware op.
Onze energiepolitiek moet omgegooid worden. In plaats van machtige bijna-monopolies en kerncentrales moet er een veelvoud van kleine alternatieven opgebouwd worden: wind- en zonne-energie, kleine waterkrachtcentrales, warmteboilers op het dak, zonnepanelen, vergisting enz.
De gevolgen van de klimaatwijziging zien we nu duidelijk. Meer stormen, hogere warmte- en regenpieken. Het onrechtvaardige is dat de gevolgen niet voor iedereen dezelfde zullen zijn. De armen en de zwakken zijn een groter slachtoffer dan de rijken. In de rijke landen vallen de gevolgen nog mee, maar in de arme landen breidt de woestijn uit. De armen in eigen land hebben geen geld om hun huis te isoleren en hebben dus hogere stookkosten. We hebben tijdens de voorbije hittegolf gemerkt dat bijna duizend mensen meer zijn gestorven. Vooral de zwakkeren in onze samenleving, de bejaarden en kleine kinderen. Dat is een gevolg van de klimaatopwarming en het is een onrechtvaardigheid. Daarom alleen al moet eraan gewerkt worden.
De term passiefhuis staat voor een specifieke constructiestandaard voor woongebouwen met een goed binnenklimaat het hele jaar door, en dat zonder traditioneel verwarmings- of koelsysteem.
Een passiefhuis verbruikt 90% minder energie voor verwarming dan een traditionele woning.
Dat kan door de doorgedreven isolatie en zeer goede luchtdichtheid van het gebouw. Ventilatie (uiteraard met warmterterugwinning) zorgt voor een goede luchtkwaliteit. Men gebruikt enkel passieve energie (bodemwarmte, zonnewarmte, de mensen die zich in het gebouw bevinden,…), en het energiegebruik is sowieso zeer laag dankzij de efficiënte apparaten.
Alle info terug te vinden op http://www.passiefhuisplatform.be/
Ik vind het onbegrijpelijk dat in Duitsland duizenden passiefhuizen worden gebouwd en dat er in Vlaanderen welgeteld zeven (7) staan. Wij blijven hier dus maar bouwen met totaal verouderde technieken en technologie. Onverantwoord, zeker als het gaat om nieuw te bouwen woningen.
'Het onrechtvaardige is dat de gevolgen niet voor iedereen dezelfde zullen zijn. De armen en de zwakken zijn een groter slachtoffer dan de rijken. In de rijke landen vallen de gevolgen nog mee, maar in de arme landen breidt de woestijn uit. De armen in eigen land hebben geen geld om hun huis te isoleren en hebben dus hogere stookkosten.'
Gaan wij de pretentie hebben om de landen die in een snelle industriële ontwikkelingsfase zitten (China en India) de les te spellen? Zo van: - wij zijn tot het inzicht gekomen dat we het gedurende twee eeuwen hebben 'verbrod'. - nu verwachten wij dat jullie zuinig zijn met fossiele brandstoffen, wat zoals we weten, de kostprijs van de energie zal opdrijven - hierdoor worden jullie minder concurrentieel, jammer - als jullie niet willen luisteren, zullen we jullie producten boycotten ... Verder: wie kan nu al voorspellen dat bij een geforceerde opwarming, in de landen met een quasi-woestijnklimaat zich nog meer woestijn gaat vormen? Men voorziet toch andere wamte- en koudestromen, andere neerslagregimes enz. Het zou kunnen dat de opwarming voor sommige landen goed uitkomt.
@ Raf: om de ergste gevolgen van de opwarming tegen te gaan, is het volgens wetenschappers nodig om globaal tegen 2050 naar 60% reductie van uitstoot te gaan.
Voor de rijke landen, die de hoofdverantwoordelijkheid dragen (20% van de bewoners -wij- veroorzaken 80% van de uitstoot) betekent dit een minderuitstoot van 80 à 90% tegen 2050. Dit om de arme landen toe te laten zich te onwikkelen, zodat hun inwoners ook een fijn leven kunnen leiden.
Wij - de westerse landen- kunnen onmogelijk van landen als China of India eisen dat ze hun uitstoot beperken als we zelf weigeren onze verantwoordelijkheid te nemen.
Maar Els, maak u geen illusies: ook als wij 'onze verantwoordelijkheid opnemen' - overigens een uitdrukking die refereert naar de schuldgevoelens die wij nu zouden moeten koesteren, hoewel wij niet willens en wetens hebben bijgedragen aan een geforceerde opwarming - zullen China en India niet volgen. Zij zullen vinden dat zij het recht hebben ons in te halen. Probeer hun dat recht maar eens te ontzeggen.
@ Raf: Verantwoordelijkheid is de meest juiste term mogelijk. Al 20 jaar geleden waarschuwden wetenschappers voor wat op ons afkomt. Al 20 jaar lang steken de westerse landen hun kop in het zand.
Of erger, corrupte bedrijven in samenwerking met even corrupte wetenschappers en politici probeerden mist te spuien over het klimaatprobleem. Het is het 20 jaar lang goed gelukt ook, trouwens (zie mijn logjes over de denial industry).
De grootste verdienste van het jongste rapport van het IPCC heeft daar nu definitief een punt achter gezet.
Ja dus: wij hebben willens en wetens bijgedragen tot het probleem. En nu nog steeds niet willen bijdragen tot de oplossing, is de meest onethische houding die mogelijk is.
Wie geen klimaatbeleid zal voeren, zal het ook economisch ontgelden: de kostprijs zal oplopen van 5 tot 20% van het mondiale BNP. Een doortastend klimaatbeleid daarentegen levert jobs en welvaart op. Aan jou de keuze.
Of toch niet - het klimaatprobleem oplossen is geen kwestie van willen maar van moeten. Of dacht je misschien even vriendelijk te vragen aan de Golfstroom om niet uit te vallen? Of aan de ijsmassa in Groenland om niet weg te smelten? Of aan de Nijldelta om niet over te stromen?
Droge info vind je op mijn website.
Kletsen doe ik op Twitter.
Ik doe sociaal op Netlog en
Facebook.
Mijn 'serieuze' netwerk onderhoud ik op LinkedIn.
Van Plaxo
weet ik nog niet goed of het nu serieus is of fun.
Interessante links gooi ik op delicious.
En foto's plaats ik op Flickr.
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::