Gisterenavond nam ik voor Groen! deel aan een debat in
Gent, in het
Geuzenhuis.
"Ontwikkelingen ter linkerzijde" was het thema, en werd georganiseerd door
IMAVO (Instituut voor Maatschappijkritische Actie, Vorming en Onderzoek), het
Masereelfonds en
LEF (Links Ecologisch Forum).
Naast
Groen! waren ook de
Partij van de Arbeid (PVDA),
Comité voor een andere politiek (CAP) en
sp.a-rood vertegenwoordigd. Verder nog de
15decemberbeweging en het Links Ecologisch Forum (LEF).
Het vond het een vrij flets debat, en wat mij meteen opviel was het vrij mannelijk publiek: er waren maar weinig vrouwen op het debat af gekomen.
Iedereen was het eigenlijk eens: linkse krachten moeten zich bundelen en wat betreft gemeenschappelijke standpunten coaltie vormen. Hoe dit moet, daar is minder eenduidigheid.
Nogal wat mensen betreurden de houding van CAP: door alleen op te komen, en waarschijnlijk de kiesdrempel niet te halen, wordt de linkerzijde verzwakt. Ik vind dat iedereen het recht heeft om aan politiek te doen en een politieke partij te starten. Hoe meer partijen, hoe democratischer, en hoe vinniger het debat. Anders zet de verschraling van het politieke landschap zich ook hier door.
Langs de andere kant is het inderdaad jammer dat op het aanbod van Groen! om CAP'ers op groene lijsten te plaatsen, niet is ingegaan. Maar nogmaals: hoe aan politiek doen, moet ieder voor zich uitmaken.
Groen! komt in elk geval onafhankelijk op omdat wij langs linkerzijde ook voldoende keuze willen. Op wie anders stemmen als je tegen de fiscale amnestie bent? Of het klimaatbeleid ruim onvoldoende vindt?
Even werd ook de regeringsdeelname besproken. Voor mij is het duidelijk: eerst verkozenen hebben, en pas bij een voldoende groot resultaat aan onderhandelingen meedoen. En pas in een regering stappen als het regeerakkoord belangrijke engagement bevat: onder meer de bevestiging van de wet op de kernuitstap, een grootkapitaalbelasting, een echte groene fiscaliteit en een serieus klimaatbeleid.
Op de stelling van CAP dat Groen! en PVDA het Vlaams Belang niet hebben kunnen tegenhouden heb ik zeker gereageerd. Het is immers niet alleen aan politici op de verrechtsing tegen te gaan: ook het middenveld heeft hier een belangrijke verantwoordelijkheid, net als de media.
PVDA vroeg aan mij het concrete engagement om werk te maken van het afschaffen van de kiesdrempel. Uiteraard wil ik die weg. Het is een ondemocratische beslissing geweest. Eigenlijk moet het ganse kiessysteem anders: grotere partijen worden teveel bevoordeeld, en het is erg moeilijk om met nieuwe partijen te beginnen of kleine te laten groeien.
Labels: debat, verkiezingen
In
De Morgen van vandaag staat een interessant artikel over de Vlaamse centrumsteden.
Aalst is blijkbaar een relatief goedkope stad om er een huis te kopen. Maar uit de cijfers van de
stadsmonitor blijkt dat Aalst het kneusje van de klas is. De Aalstenaar is bijzonder ontevreden over het beleid in zijn of haar stad en het vertrouwen in het stadsbestuur is er laag.
Dat het beleid in Aalst veel beter kan, daar ben ik het volmondig mee eens. Niet voor niets zakte het vertrouwen van de Aalstenaar in het stadsbestuur de voorbije jaren tot een schandelijk dieptepunt.
Maar mijn vertrouwen in de kwaliteitskrant zakt echter ook tot onder nul, wanneer ik moet vaststellen dat bij het onderschrift dat begint met de woorden
"De stad Aalst, met haar belfort en het standbeeld Dirk Martens" een foto wordt geplaatst van Aalst uit... Limburg.
Onze
zwette maan is op die foto in geen kilometers te bespeuren, de prachtig gerestaureerde
Tettentoeren is vervangen door een ander bouwwerk, en
Cristal is allesbehalve een Aalsters streekbier, maar wordt sinds 1928 gebrouwen in de Limburgse brouwerij van Alken.
Shame on you, De Morgen!Labels: Aalst, trivia
De belangrijkse oorzaken van de klimaatverandering verschillen van land tot land. In België gaat het vooral om te veel verkeer, slecht geïsoleerde huizen, een energieafhankelijke industrie en een voorbijgestreefde energieproductie.
In Latijns-Amerika echter, met name
in Argentinië, Brazilië, Paraguay en Uruguay, is een van de belangrijke oorzaken niet de industrie of het verkeer, maar de veeteelt, en meer bepaald de boeren en de scheten die de beesten de lucht in euh... blazen.
De methaanuitstoot door de veestapel, maakt in die landen bijna de helft (48 procent) uit van de totale uitstoot aan broeikasgassen, zo berekende de Nationale Universiteit van het Centrum van de Provincie Buenos Aires (UNICEN).
Oorzaak is de exponentieel gestegen export van rundvlees. Die is daar zo ongeveer ontploft, een gevolg van de stijgende vraag uit Azië en technologische investeringen, en dat heeft ongewenste neveneffecten op het klimaat. Brazilië was in 2006 's werelds grootste exporteur van rundvlees, Argentinië de op twee na grootste. Ook in Uruguay sloeg de sector in 2006 alle records.
Argentijnse wetenschappers willen nu de uitstoot van het broeikasgas methaan door herkauwende koeien met 30 procent verminderen. Hiervoor moeten de koebeesten op dieet en krijgen ze veevoer met speciale toevoegingen om de spijsvertering van de dieren de verbeteren.
Tussen haakjes: deze landen produceren ook heel wat soja en rijst, wat zorgt voor de uitstoot van lachgas (distikstofoxide), een ander broeikasgas. Brazilië en Argentinië zijn respectievelijk 's werelds tweede en derde sojaproducent, Uruguay is ondanks zijn relatief kleine oppervlakte de zesde rijstproducent in de wereld.
Om soja te kweken wordt vaak tropisch woud gepakt; en de grond daar is eigenlijk niet eens geschikt voor de sojakweek. Flink wat soja moet ook dienen als "bio"brandstof voor ons wagenpark. Of: hoe verknipt kan deze economie zijn?
Wereldwijd is vleesproductie goed voor 18 procent van de uitstoot aan broeikasgassen. Dat is meer dan transport. Dus:
af en toe een vleesgerecht overslaan, of zelfs overstappen naar een vleesarm, vegetarisch of veganistisch voedselpatroon kan een enorme bijdrage leveren aan de noodzakelijke daling van onze broeikasgasuitstoot. Doen!
Labels: klimaat, veeteelt, vegetarisme
Onderstaand stukje zal gepubliceerd worden in
't Ajuintje van deze maand:
Cordon sanitair, geschrapt uit den Oilsjtersen diksjoneir?Traditioneel moeten bij het begin van de nieuwe legislatuur vertegenwoordigers van de stad worden benoemd in allerlei organisaties, zoals intercommunales en vzw’s waar de stad deel van uitmaakt. Een logische keuze zou dan zijn om te bekijken wie het best geplaatst is om in deze of gene organisatie te zetelen. De meerderheid vindt echter dat deze postjes vooral dienen om eigen mensen gelukkig te maken. “Dat is het prerogatief van de meerderheid” klonk het letterlijk. Niet echt democratisch, met andere woorden.
De minderheidspartijen gingen uiteraard niet mee in deze redenering. Het Vlaams Belang (VB) vond dat het als grootste fractie recht had op de meeste postjes. Waarmee meteen duidelijk is gemaakt dat het VB, net als de meerderheidspartijen, alleen maar is geïnteresseerd in macht, en niet in beleid. Het zou beter zijn voor de werking van de gemeenteraad dat mensen worden benoemd werden die ook daadwerkelijk nuttig werk zouden verrichten in de verschillende organisaties. Maar uiteindelijk liep alle stemmingen uit op wat kon verwacht worden: postjes verdelen.
Het cordon sanitair werd daarbij meermaals doorbroken. Voor alle duidelijkheid: het cordon houdt in dat met het racistische Vlaams Belang geen politieke afspraken worden gemaakt, geen bestuursakkoorden of coalities worden gesloten. Uiteraard heeft het VB zoals elke andere partij alle democratische rechten die horen bij verkozen mandaten: spreekrecht, stemrecht, recht om voorstellen te doen,… Democraten geven met het cordon duidelijk aan dat het VB geen partij als de andere. Het VB wil grote groepen mensen uitsluiten, en dat staat haaks op ons democratisch gedachtegoed. Het cordon geldt zowel voor de lokale als nationale niveaus en verkiezingen. De beginselen van het cordon werden nog eens uitdrukkelijk herbevestigd in het Charter voor de Democratie naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen in 2000, dat door alle democratische partijen werd ondertekend.
Wat het plaatselijke werkgelenheidsagentschap (PWA) betreft, hebben de Aalsterse meerderheidspartijen zonder enige schroom het cordon aan hun laars gelapt. De gemeenteraad kiest zelf wie ze naar het PWA sturen. Het PWA stelt werklozen aan het werk en probeert mensen opnieuw te doen functioneren. Gezien het VB tegen werklozen en tegen vakbonden is, heeft het daar weinig te zoeken. Bij de stemming hebben de meeste raadsleden van CD&V en sp.a zich gewoon onthouden als het ging om de Belang-kandidaten. Gezien men verkozen is bij meer ja- dan neen-stemmen, stond een onthouding gelijk aan een ja-stem. Ook in Geraardsbergen heeft de gemeenteraad VB’ers naar het PWA gestuurd. Maar nog straffer ging het er aan toe in de gemeenteraad van Oud Turnhout. Die stuurt twee gemeenteraadsleden van het VB naar het PWA-bestuur, en hierbij hebben raadsleden van CD&V, VLD en zelfs sp.a voor de VB-raadsleden gestemd.
Op de eerste Aalsterse gemeenteraad van maart wilde de gemeenteraad een marathonstemming zoals de vorige keer vermijden. Gezien het bij de benoemingen toch uitdraait op een stemming meerderheid tegen minderheid, werden niet zoveel kandidaturen vanuit de minderheidsfracties ingediend. De drie minderheidsfractie kregen wel de mogelijkheid om mensen aan te duiden voor TMVW, de watermaatschappij. Hier waren kandidaten van VB, Blauw en Groen!. De gemeenteraad vond het echter nodig om maar liefst 2 Belangers en 1 Blauwe naar TMVW te sturen. Uit het aantal stemmen voor de VB-kandidaat, Karim van Overmeire, blijkt duidelijk dat minstens één raadslid van de minderheid liever voor een extra VB’er benoemt.
Het VB kan inderdaad rekenen op grote steun onder de Aalstenaars. Hun vertegenwoordigers zijn democratisch verkozen, en dat geeft hen het recht te zetelen in enkele instellingen. Dat wil echter niet zeggen dat andere partijen met hen samen moeten werken. Er is iets aan de hand als meerderheden koste wat het kost eigen kandidaten wil benoemen en als het dan toch niet anders kan dan maar liever VB’ers afvaardigt in plaats van kandidaten uit andere minderheidsfracties. Wie wel met het VB wil samenwerken, wil meestal ook een politieke verrechtsing binnen de eigen democratische partij. Wordt samenwerking een aanvaarde praktijk, dan zal ook het politieke centrum uiteindelijk het racistische gedachtegoed aanvaardbaar vinden. Men speelt in Aalst dus gevaarlijke spelletjes.
Labels: Aalst, beleid, politiek, racisme, vlaams belang
Vrijdag ben ik afgezakt naar Antwerpen voor de
bwards in
HetPaleis. Het was de allereerste keer dat ik naar een blog-event ging, en ik moet zeggen dat het geweldig goed is meegevallern. De muziek stond veel te hard, maar de wijn was oké, maar vooral: ik heb fijne gesprekken gehad met bloggende medemensen.
Ik ga er uiteraard een paar vergeten zijn, maar ik heb me goed geamuseerd met Vincent,
Peter,
Peter van
GentBlogt, Kathleen van
kleintje, Bruno van
BVLG, en ook Raf die regelmatig comments post op mijn schrijfsels. Joke van
onnozelheid mag blijkt in
Sint-Lievens-Houtem te wonen, de
schoon gemeente waar ik tot ongeveer mijn 18de heb gewoond.
En die
Fatboy-kussens
liggen dus echt wel goed.
Labels: bloggen, bwards, internet
Op 16 april verschijnt Het Klimaatboek: pleidooi voor een ecologische omslag.
Peter Tom Jones en ik zijn de auteurs en het boek wordt uitgegeven door
EPO.
Deze week werd al een tipje van de sluier gelicht.
Knack-journaliste Celine De Coster nam een interview af over het het wanbeheer van de verschillende energie- en klimaatfondsen. Ik post hieronder de tekst van het interview, ik heb er zelf links aan vernoemde studies, personen en organisaties aan toegevoegd.
Meer fondsen dan maatregelenHet Belgische energie- en woonbeleid blinkt uit in kortetermijndenken, vindt Els Keytsman van Groen! 'Zowat elke minister heeft zijn eigen energiefonds, en het geld daarvan wordt niet gebruikt waarvoor het eigenlijk bestemd is.'Klimaat, energie en wonen: het hangt allemaal samen. België moet tegen 2012 zijn uitstoot van broeikasgassen met 7,5 procent verminderen tegenover 1990. Alleen dan voldoet ons land aan de doelstellingen van het Kyotoprotocol. Het kan dus niet anders of we moeten hernieuwbare energiebronnen aanboren als milieuvriendelijk alternatief, en daarnaast is het aangewezen om onze woningen energiezuinig te maken.
Goede informatie daarover is heel erg nodig.
'Jammer genoeg blinkt het paarse beleid ter zake niet uit in transparantie' zegt Els Keytsman, tweede op de Oost-Vlaamse Kamerlijst voor
Groen! 'Bovendien hebben de jongste maatregelen rond klimaat, energie en wonen een hoog ad-hocgehalte. De stookoliecheques voor gezinnen met een laag inkomen, bijvoorbeeld. Die worden uitgedeeld als de olieprijzen stijgen, maar daarna staan we weer even ver. Naar duurzame alternatieven wordt niet gezocht.'Het is slechts een van de dingen die Els Keytsman aankaart in
Het klimaatboek, pleidooi voor een ecologische omslag dat op 16 april in de rekken ligt. Ze schreef het samen met
Peter Tom Jones, klimaatwetenschapper en op 10 juni tweede op de Senaatslijst voor Groen!
'We vonden dat het tijd was voor actie, want het klimaatprobleem is zeer acuut. En ja, de overheid hééft al maatregelen genomen, maar niet genoeg om de vereiste omslag teweeg te brengen. Bovendien staan alle maatregelen los van elkaar, wat de doeltreffendheid ervan niet ten goede komt.'Keytsman richt haar pijlen vooral op de energiefondsen die de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Op federaal niveau alleen al zijn het er zes (zie kader). De zes fondsen hebben samen ongeveer 280 miljoen euro, maar het grootste deel van dat geld ligt te slapen - of wordt niet gebruikt waarvoor het eigenlijk bedoeld was.
'Neem nu het Kyotofonds', zegt Keytsman.
'Aanvankelijk was het de bedoeling om er vooral energie-efficiënte investeringen mee te subsidiëren. Blijkt nu dat het meeste geld gereserveerd wordt voor de aankoop van vervuilingsrechten in het buitenland, om zo de Kyotonorm te halen. Dat helpt natuurlijk óók, maar de kern van het verhaal zouden bínnenlandse klimaatmaatregelen moeten zijn. Temeer omdat het om geld gaat dat afkomstig is van de Belgische consument.'Els Keytsman rukt de zaken uit hun groter verband, vindt
Bruno Tobback, federaal minister van Leefmilieu (SP.A). '
In 2004 hebben de verschillende overheden in ons land een samenwerkingsakkoord gesloten over Kyoto. Om ons doel te bereiken, engageerde elke overheid zich ertoe om twee derde van het verhaal in eigen land te verwezenlijken - met fiscale voordelen voor milieuvriendelijke investeringen bijvoorbeeld - en één derde werd gereserveerd voor emissierechten in het buitenland. Nu pas komt het Kyotofonds op de proppen. Het gaat inderdaad om een geldreserve, die we achter de hand houden voor als zou blijken dat we onze doelstellingen niet halen. Maar tot nu toe werden er nog geen emissierechten in het buitenland mee gekocht.'Behalve het Kyotofonds zijn er nog vijf andere energiefondsen, zoals
Fedesco. De bedoeling van dit fonds: het laten uitvoeren van energieaudits in overheidsgebouwen, en energie-efficiënte projecten voorfinancieren. Voor 2007 werden audits voorzien in slechts 8 overheidsgebouwen, op een totaal van ongeveer 1.800, viste Els Keytsman uit.
'Dat is absoluut niet waar' reageert
Els Van Weert, staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling (Spirit).
'Er staan echt wel meer audits op stapel. Fedesco heeft misschien enkele kinderziekten gehad - er zijn audits uitgevoerd in gebouwen die binnenkort leeg komen te staan, bijvoorbeeld, en we hebben een tijdje zonder algemeen directeur gezeten - maar nu werkt Fedesco stilaan op kruissnelheid.'In het pakket energiefondsen zitten ook fondsen die zich het lot van mensen in armoede aantrekken - hun schrijnende toestand wordt vaak mee veroorzaakt door steeds stijgende energiefacturen. Maar ook hier schort er heel wat, zegt Els Keytsman.
'Met het geld van het sociale energiefonds moeten de OCMW's mensen helpen die hun energiefacturen niet kunnen betalen. De OCMW's moeten ook preventief te werk gaan, door budgetbegeleiding op poten te zetten. Maar dat blijkt vaak niet te gebeuren.'Het
Verbruikersateljee, een beweging voor de kleine consument, stelde zelfs vast dat de OCMW's twee derde van de middelen uit het sociale energiefonds gebruikten voor personeelskosten. Het extra geld diende dus vaak niet om het nodige extra personeel aan te werven. Er werd integendeel een beroep gedaan op bestaand OCMW-personeel, om zo begrotingstekorten op te vullen.
De kwestie kwam aan bod tijdens een hoorzitting in het Vlaams Parlement, op 23 januari 2006.
De
CREG, die het sociale energiefonds beheert, wil geen inhoudelijk commentaar geven over de manier waarop het geld besteed wordt.
'Dat is de verantwoordelijkheid van de OCMW's', zegt Guido Camps, CREG-directeur voor de Controle van de Prijzen van Gas en Elektriciteit.
'Wij hebben daar niks mee te maken. De CREG int het geld, beheert het, en verdeelt het over de Belgische OCMW's. Daarna is onze rol uitgespeeld. Wie dan verder bevoegd is voor de zaak? Binnenlandse Aangelegenheden misschien, bij de Gewesten? Ik zou het niet kunnen zeggen.'Een
studie uit 2006, uitgevoerd door het Hoger Instituut voor de Arbeid (K.U. Leuven) en het Centre d'Etudes Economiques et Sociales de l'Environnement (Université Libre de Bruxelles), kaart de zaak wél aan. Er is een gebrek aan visie omtrent de aanpak van het energieprobleem voor kansarme gezinnen, aldus het rapport, en ook bij de OCMW's zélf is de vraag naar meer afstemming tussen de overheidsmaatregelen groot. De studie pleit voor de fusie van enkele sociale energiefondsen om de zaken te stroomlijnen.
Els Keytsman gaat nog verder. Zij pleit ervoor om van de zes federale energiefondsen één enkel Sociaal Klimaatfonds te maken, dat onder de bevoegdheid valt van slechts één persoon: een vicepremier van Leefmilieu, Klimaat en Energie.
'Energie, milieu en wonen zijn drie thema's waarbij de bevoegdheden geweldig door elkaar lopen, en bovendien opereren de verschillende overheden vaak naast elkaar. Er moet een veel betere coördinatie komen door iemand die prominent aanwezig is in de regering. Een vicepremier dus.'Els Van Weert vindt dat het niet opgaat om alle energiefondsen op één hoop te gooien.
'Het sociale energiefonds heeft hoegenaamd niks meer met klimaat te maken. Het gaat om een kruising tussen energie en kansarmoede, een totaal andere invalshoek dan bijvoorbeeld het Kyotofonds.' Ook Bruno Tobback vindt dat Keytsman overdrijft. 'Zo kan ik ook tien dingen opsommen die eventueel in haar verhaal zouden kunnen passen. Wat is de meerwaarde van zo'n lukrake optelsom? Volgens mij moet elke minister in zijn eigen departement zijn best trachten te doen. Of iedereen nú zijn best doet? (korte aarzeling) Ieder departement zou zijn best móéten doen.'Els Keytsman betoogt dat de klimaatkwestie ook een sociaal verhaal is.
'Als je zorgt voor energiezuinige woningen levert dat lagere energiefacturen op. Door aan het klimaat te denken, los je dus een stukje van de armoede op.' Het is een goed denkspoor om het aantal energiefondsen te reduceren, vindt Els Van Weert.
'Maar één fonds is onhaalbaar. Veel zaken zijn wettelijk vastgeklonken, en er zijn ook verschillende invalshoeken die moeilijk verenigbaar zijn.'De weg die België nu bewandelt, is niet de goede, zegt Keytsman stellig. Vooral kansarmen wonen in huizen waar de energie letterlijk naar buiten vliegt, en zelfs wat nieuwbouw betreft loopt ons land achterop.
'De energieprestatienormen die dit jaar werden opgelegd, bestaan al dertig jaar in landen als Denemarken. Het huidige beleid voldoet dus niet. Meer nog, zoals het er nu naar uitziet, zal België de Kyotonormen niet halen.'Er is een overaanbod aan gezaghebbende rapporten die hongersnoden, overstromingen en ook economische rampspoed voorspellen als we niet gauw in actie schieten, beweert Keytsman. Bezondigt zij zich daarmee niet aan groen doemdenken?
'Een beredeneerd klimaatbeleid creëert vooral pósitieve effecten', werpt Els Keytsman tegen.
'Zoals een lagere energiefactuur en dus een hogere koopkracht, maar ook extra jobs.' Dat laatste wordt in elk geval bevestigd door de Vlaamse Confederatie Bouw, die in 2004 becijferde dat 10.000 woningen die beter geïsoleerd worden liefst 1200 arbeidsplaatsen zouden creëren. Duitsland bijvoorbeeld kan al pronken met 300.000 nieuwe jobs in de sector van de hernieuwbare energie. Nu België nog.
Dit artikel verscheen in Knack van 21 maart 2007, pp. 21-24.Labels: beleid, België, energie, klimaat
In een eerdere log schreef ik over de beslissing van het Vlaams parlement over de 'sociale staat van Vlaanderen'. Het Vlaams parlement vraagt in een resolutie aan de regering om jaarlijks een gedestilleerd beeld te geven van de vele cijfers die de administratie jaarlijks verzamelt: aantal werkenden, aantal mensen op wachtlijsten, en ook de 'Index of sustainable Economic Welfare' (ISEW).De ISEW is een pak verfijnder dan het BNP. Dat BNP telt alle formele activiteiten gewoon bij elkaar op, zonder een waardering te geven en een onderscheid te maken tussen positieve en negatieve activiteiten vanuit sociaal, gezondheids- of milieuperspectief.
Het "groene BNP voor Vlaanderen" kwam er na een amendement van de Groen!-fractie in het parlement. Het werd goedgekeurd door de volledige CD&V-fractie en alle VLD-parlementairen en door slechts een aantal sp.a-spirit-leden. Vlaams Belang vroeg hierop een tweede lezing. Vandaag kwam dan de parlementaire commissie "algemeen beleid" onverwacht bijeen en... de meerderheid veranderde van gedacht. Het goedgekeurde Groen! amendement werd deze keer verworpen door VLD-CD&V, daarbij braaf geholpen door het Vlaams Belang. Van de sp.a vond blijkbaar niemand de moed om zelfs maar aanwezig te zijn.
Ik vind dit wel straf. Want Vlaams parlementslid
Bart Martens van de sp.a tekende nochtans
de 'eerlijk meten'- petitie van Vodo, Terra Reversa en Oikos waarin uitdrukkelijk gevraagd wordt om deze ISEW-index ook in Vlaanderen in te voeren. Als parlementair had Martens de mogelijkheid om een voornemen in de prakijk om te zetten. Maar blijkbaar is een petitie tekenen gemakkelijker dan op een stemknopje te drukken.
Misschien toch maar van de petitielijst verwijderen?
Labels: ecologie, economie, politiek
Een paar dagen geleden stond in
De Morgen een artikel over de brandstofvretende wagens van de paarse ministers. Vooral de minister van Energie (!) Marc Verwilghen vindt het blijkbaar nodig om zich met de minst zuinige en veruit de meest vervuilende wagen die er op de markt is, te laten rondrijden. De Audi Q7 van Verwilghen stoot per kilometer maar liefst 282 gram CO2 uit. De SUV van Verwilghen wordt nipt gevolgd door de A8 4.2 TDI van premier Guy Verhofstadt: die stoot 242 gram per kilometer uit. Het is dus niet
Open VLD maar
Vervuilende VLD.
Op die keuzes kwam terecht veel kritiek.
"CO2-afgunst", luidde de verdediging van premier Verhofstadt. Wow. Daar moest ik even van slikken. Want indien Verwilghen met die wagen jaarlijks 10.000 km rijdt, dan braakt hij op zijn eentje evenveel CO2 uit als een gemiddeld Belgisch gezin voor een gans jaar elektriciteitsverbruik. Zo'n onverantwoorde aankoop wordt dan ook terecht bekritiseerd.
Ook al
schaamtelijk is de verdediging van kabinet Verwilghen:
"De huidige norm voor CO2-uitstoot is Euro 4 en nog niet Euro 5", zegt de woordvoerder tegen Belga.
"We houden ons aan de norm, dat is het belangrijkste." Euronormen zeggen helemaal niets over CO2-uitstoot, maar hebben betrekking op NOx, CO, koolwaterstoffen en PM (fijn stof). Euronormen zijn ook wettelijk opgelegd aan de industrie, dus het is vrij gemakkelijk voor de minister om er zich aan te houden. De uitstootnorm voor CO2 is dan weer vastgelegd in een vrijwillige overeenkomst van de auto-industrie met de Europese Commissie. De twee hebben geen verband met elkaar: een goede euronorm is helemaal geen garantie voor een lage CO2-uitstoot. Het is verontrustend dat het kabinet van Energie zoiets niet weet.
Het is duidelijk: met dergelijke beleidsmakers wordt ons land nooit minder afhankelijk van olie, laat staan dat we in 2050 90% minderuitstoot zullen realiseren.
Labels: beleid, België, energie
In eerdere logs had ik het al over de onzin van BNP-groei als indicator voor economische welvaart. Niet alleen kunnen neoklassieke economen alleen maar optellen (verkeersongelukken: BNP-groei, milieuvervuiling: BNP-groei, zelfmoorden: BNP-groei), het BNP
zegt helemaal niets over de tevredenheid van de Belgen of nog minder over de verdeling van armoede en rijkdom in ons land. Toch wordt BNP-groei door veel overheidsinstellingen en begrotingsministers gehanteerd als beleidsinstrument. Daarom steun ik de
"eerlijk meten"-petitie van Oikos, VODO en Terra Reversa voor "een betere meetlat".China had al eens zo'n groen BNP berekend, en ondanks de povere poging (veel milieukosten werden niet opgenomen) bleek toch dat de fameuze Chinese economische groei helemaal niet zo fantastisch is.
Ook in België werd door
Brent Bleys (VUB) de
Index voor Duurzame Economische Welvaart (ISEW) voor België berekend. Die indicator maakt een onderscheid tussen positieve en negatieve economische bedrijvigheden, brengt welvaartsverhogende informele activiteiten in rekening, en neemt de ongelijkheid van de inkomensverdeling mee op. Ook het verlies aan ‘natuurlijk kapitaal’ wordt in rekening gebracht. De resultaten van het onderzoek van Bleys bevestigen dat economische groei zich niet noodzakelijk vertaalt in economische welvaart.
Nu heeft het Vlaams parlement een
amendement van de Vlaamse Groen!-fractie aangenomen. Het amendement sloeg op een
resolutievoorstel van de meerderheid die aan de Vlaamse regering vraagt om een tweejaarlijks rapport over "de sociale staat van Vlaanderen" te bezorgen aan het Vlaams parlement. Het Groen!-amendement stelde voor om daar aan toe te voegen:
"en om in het rapport expliciet de evolutie van de ISEW-welvaartsindicator in Vlaanderen op te nemen". Hoewel er voor Vlaanderen niet zoveel gegevens beschikbaar zijn als voor gans België, zal nu toch duidelijker worden dat BNP-groei geen geschikte indicator is om alle beleid en beslissingen erop te baseren.
Labels: economie
Ik weet het, heb al gereageerd via Belga, maar ik moet het ook hier kwijt. Defensieminister
Flahaut chartert doodleuk een legerhelicopter voor een retourtje Kinepolis Hasselt te boeken om naar de film van Al Gore te gaan kijken, en vindt dat nog normaal ook.
Val nu dood. Brussel-Hasselt is een goede treinverbinding en de bussen rijden gratis in Hasselt. Perfect dus om wat dossiers in te studeren. En elke minister beschikt over een wagen mét chauffeur, dus wat die man bezielt om een zeer vervuilende én dure helicopter te gebruiken, op kosten van de belastingbetaler... ik ben gewoon gedegouteerd.
Ik vind het dubbel erg dat hij dan ook nog eens naar de klimaatfilm van Gore gaat kijken. Een
helicopter verbruikt immers 25 keer meer dan een wagen voor hetzelfde tracjet - een Agusta A-109 helicopter braakt namelijk
250 3,1 kg CO2 per afgelegde kilometer uit. Straks beweert de grapjas nog dat die wieken op de helicopter een winturbine zijn.
Labels: beleid, België, klimaat
Hieronder een bijzonder interessant opiniestuk van Johan Malcorps over de nieuwste trend: klimaataflaten.
Ecologische aflatenIn het nationaal park ‘Mount Elgon’ in Oost Oeganda staat een groot CO2-bos. De (eucalyptus)bomen werden er aangeplant door de Stichting
Face, ooit opgericht door de Nederlandse elektriciteitsbedrijven. Om de bomen te planten werden de oorspronkelijke bewoners van hun land gedreven. De arbeiders die de bomen onderhouden krijgen minder dan het minimumloon betaald. Mensen in de buurt van het park worden beschoten, geslagen en hun vee wordt in beslag genomen door de wachters die de CO2-bomen bewaken. Eén van de opdrachtgevers van het bebossingsproject is het Nederlands bedrijf
Greenseat, dat “groene vliegreizen” verkoopt, ook in ons land. Dat werkt zo: als je op een vliegtuig stapt kan je de uitstoot van CO2 van die reis compenseren door een kleine toeslag te betalen. Met deze opleg worden dan bebossinsgprojecten gesteund in derde wereld landen.
Parlementsleden van Spirit betoonden zich vorige week erg enthousiast over dit project. Wat ze niet wisten was dat Greenseat nog maar pas in opspraak is gekomen. Internationale milieuorganisaties kloegen in december nog de praktijken aan van
Face en
Greenseat, samen met plaatselijke NGO’s van Oeganda. Het voorbeeld is dus minstens slecht gekozen. Ook andere projecten die
Greenseat steunt, krijgen kritiek. Het Pàramo-project in Ecuador werd door de plaatselijke milieubeweging afgeschoten omdat de massale aanplant van eucalyptusbomen het lokale ecosysteem verwoestte.
Maar er is meer. Zijn er ook geen vragen te stellen bij het afkopen of compenseren van vervuiling? In de late middeleeuwen kon je je zonden afkopen met aflaten. Geestelijken werden verondersteld zonder zonden te leven, ze baden veel en deden veel goede werken, maar hadden weinig geld voor hun kerken. De opkomende burgerij had wel geld maar leefde in zonde. Met de handel in aflaten nam de katholieke kerk de methoden over van het mercantilisme, van de prille marktwerking. Door aflaten konden gegoede burgers berouw en penitentie afkopen voor hun zonden, zodat ze na hun dood minder lang zouden boeten in het Vagevuur. Priesters werden in plaats van zielzorgers “aflaatkramers”, zoals de beruchte
Pardoner in de
Canterbury Tales van Geoffrey Chaucer. In Nederland bestonden er onder Keizer Karel zelfs dijkaflaten op basis van een pauselijke bul. Als je voldoende geld deponeerde in de aflaatkist kreeg je vergeving van zonden. De opbrengst ging naar het herstel van dijken en zeeweringen. De band was gelegd.
Vandaag worden marktmechanismen opgezet om ecologische zonden af te kopen. Zoals de vermaledijde uitstoot van CO2. Vervuilende bedrijven zijn bereid veel geld te betalen om hun CO2-uitstoot te ‘neutraliseren’ en zich een klimaatvriendelijk imago aan te meten. Daarvoor kunnen ze terecht bij een nieuw type van bedrijven dat zich juist specialiseert in het aanbieden van groene compensatiebewijzen (
offsets in het Engels). De moderne aflaatkramers.
Het systeem ontstond in de muziekwereld. De eerste echte
offset company, het Engelse
Furure Forests stelde zich garant voor de aanplant van bomen. Eén van hun eerste klanten was de groep de Rolling Stones die de vervuiling veroorzaakt door hun wereldtournee in 2003 wilde compenseren. Andere groepen en sterren volgden: Coldplay, Simply Red, Dido, Iron Maiden… Brad Pitt betaalde 10.000 dollar om boete doen voor zijn luxueuze levensstijl in Hollywood. Ook sporters en organisatoren van sportevenementen hebben inmiddels de klimaat-PR ontdekt. Het bekendste voorbeeld van
offsetting bij bedrijven is de samenwerking tussen
British Airways en het offset-bedrijf
Climate Care. Voor het eerst werden groene vlietuigzetels verkocht. Maar er kwam ook kritiek: want
British Airways breidde haar aantal vliegbewegingen intussen fors uit. En in feite was de groene toeslag die milieubewuste reizigers vrijwillig konden betalen een handige truc om de vraag naar milieutaksen op de firma zelf af te wentelen op de consument.
De echte doorbraak van de
eco branding kwam er met de groots opgezette restyling campagne van
British Petroleum (BP) dat haar naam opschoonde tot
Beyond Petroleum. BP werd daardoor de kampioen in het “groenwassen”. Aan de eigenlijke bedrijfsactiviteiten veranderde weinig, men bleef olie oppompen en verdelen, men bleef vervuilen, maar via een handige groene marketing strategie gaf men toch de indruk dat men bekommerd was om het klimaat. Met de campagne rond de zwavelarme BP Ultimate- brandstof beloofde BP haar klanten dat de emissies voor 100% zou gecompenseerd worden. In Australië liep een campagne van BP voor natuurherstel :
“Elke keer dat je tankt, help je de natuur” was de slogan… Eén van de grootste offsetting campagnes tot nu toe was deze van het automerk
Landrover in samenwerking met Climate Care : ook voor de extra vervuiling veroorzaakt door terreinwagens, werden compensaties aangekocht.
De ecologische aflatenhandel richt zich de laatste tijd meer en meer op particulieren. Als je zondigt tegen milieu en klimaat kan je vergeving van je ecologische zonden kopen. Bij de Engelse
Carbon Neutral Company kan je alle soorten van vervuilende activiteiten compenseren: van vlieg- en autoreizen tot zelfs de klimaatkost van trouwpartijen. De “carbon offset” markt is in het jaar 2006 geëxplodeerd: meer dan 110 miljoen euro aan ecologische aflaten werd verhandeld, 300% meer dan in 2005. Offsetting is big business geworden. ‘C02-neutraal’ is dan ook hét nieuwe woord van 2006. CO2-neutrale producten zijn de nieuwe rage. Door de aankoop van een klimaatvriendelijke T-shirt bespaar je 15 kg CO2. Maar waar gaat het dan over: over ecologisch textiel, ecologische productie of CO2-compensatie?
Wil dat nu zeggen dat de vele investeringen in herbebossing of alternatieve energie in armere landen allemaal moeten verketterd worden? Geenszins. Maar het is wel nodig het kaf van het koren te scheiden. Nieuwe organisaties als ‘Carbon Trade Watch’ zetten zich in om wereldwijd fraude met milieucompensaties aan te klagen of om samen met NGO’s uit het zuiden aandacht te vragen voor kwalijke neveneffecten van goedbedoelde compensatieprojecten. Ook de meer officiële compensatieprojecten komen daarbij in het vizier : de Europese emissiehandel waarbij bedrijven extra emissierechten kunnen kopen, investeringen in
sinks (bossen) in klimaatprogramma’s en
Clean Development-projecten waarmee landen en bedrijven uit het Noorden kunnen investeren in klimaatprojecten in het Zuiden.
Ook in de middeleeuwen was de gouden regel al dat aflaten maar zin hadden als je eerst te biechten ging, echt berouw betoonde en je leven beterde. Maarten Luther ging nog een stap verder: hij verwierp niet alleen de hele aflatenhandel, maar ook de pretentie van de kerkprelaten dat zij in de plaats van God konden treden om zonden te vergeven.
“Met de Planeet kan je niet onderhandelen”, zegt de groene denker Mark Lynas. Hebben politici of bedrijven de macht om vervuilingsrechten toe te staan en de penitentie te bepalen? Of is naast een groene revolutie, ook een groene reformatie nodig?
Johan Malcorps
Labels: ecologie, klimaatneutraal, opwarming
... mag af en toe.
Vorige woensdag nam ik deel aan een politiek vormingsmoment, georganiseerd door het Sint-Lodewijkscollege in Lokeren. De school nodigde telkens twee politici van zeven partijen uit (CD&V, VLD, Spa, Spirit, NVA, Groen!, VB).
De leerlingen van het zesdejaar werden in kleine groepjes verdeeld, en per groepje werd een kwartier lang een politica/cus onder vuur genomen. Elke 15 minuten moesten we doorschuiven naar het volgende groepje leerlingen. Elke politica/us werd zo door 7 groepen ondervraagd.
Voor Groen! waren Stefaan Van Hecke en ikzelf van de partij. Ik kreeg veel vragen over het klimaatprobleem en de oplossingen die ik in het klimaatplan van Groen! had uitgewerkt. Maar het ging ook over andere thema's als sociale zekerheid en inspraak, ook van leerlingen.
Na de zeven ondervragingsrondes, trokken de 139 zesdejaars naar de stembus om hun stem uit te brengen. Tot onze eigen aangename verbazing haalden we maar liefst 32,5 procent van de stemmen! De volledige uitslag: (1) Groen! 32,5% (2) VLD 23% (3) CD&V 13,5% (4) Spirit 9,5% (5) VB 9,5% (6) NVA 7% en tot slot (7) SP.a 5%.
Onze visie op economie en energie slaat dus duidelijk aan. Leerlingen voelen wel wat voor een economie die rekening houdt met grenzen en fundamenteel solidair is, en die niet alleen is gebaseerd op ongebreidelde economische groei. De concrete maatregelen uit het klimaatplan, of het nu om energiebesparing of energievernieuwing gaat, vonden ook weerklank. Ik kreeg een paar keer de opmerking dat het allemaal zo logisch klonk, en dat het dus onlogisch is dat onze regeringen deze maatregelen niet nemen. Ik kan ze alleen maar gelijk geven.
Een mooi resultaat dat doet hopen op een fijne verkiezingsuitslag op 10 juni!
Labels: beleid, ecologie, verkiezingen
Al Gore ligt onder vuur. De man die recent
nog een Oscar won voor zijn klimaatdocumentaire
"An Inconvenient Truth", wordt door een conservatieve organisatie aangevallen over zijn elektriciteitsverbruik.
Het
Tennessee Center for Policy Research heeft blijkbaar beslag kunnen leggen op de energiefactuur van de familie Gore, en het
stulpje van de kandidaat-president verbruikt maar liefst 12 keer meer dan het gemiddelde Amerikaanse gezin. Slik. Want het gemiddelde Amerikaanse gezin heeft al veel te grote ecologische voetafdruk.
De verdediging van Gore is nogal pover: het zwembadwater wordt verwamd met energie opgewekt door zonnepanelen, en de DVD en
flat screen TV zijn zeer zuinig. De energierevolutie gaat uiteraard niet alleen om energievernieuwing (overschakelen op hernieuwbare energiebronnen als zon, wind en plantaardige brandstoffen) maar ook om energiebesparing en energie-efficiëntie (meer doen met minder Watt).
Jammer, want de klimaatboodschap van Gore is sterk, heel goed onderbouwd en wetenschappelijk correct: de wereld zal kiezen voor een energierevolutie (energiebesparing, energie-efficiëntie en energievernieuwing) of zal ten onder gaan. Iedereen zal moeten meedoen, of het lukt niet. Door niet te doen wat hij zegt dat iedereen zou moeten doen, wordt natuurlijk de aandacht afgeleid van de boodschap, en het is ook nefast voor de geloofwaardigheid.
Hoog tijd dus om mijn eigen energiefactuur te lekken. De jaarlijkse afrekening krijg ik steeds met plezier in mijn bus, maar dit keer was het echt goed nieuws: mijn gasverbruik is op één jaar tijd gedaald met meer dan 50 procent, en mijn elektriciteitsverbruk met meer dan 40 procent.
Het lagere gasverbruik ligt natuurlijk voor een stuk aan de zachte winter, maar het
hoogrendementsglas dat ik vorig jaar liet plaatsen levert niet alleen een mooiere gevel op, maar ook overduidelijk onmiddellijk financieel resultaat. Ik verbruik nu jaarlijks nog 877 m
3 aardgas, of omgerekend 10.152 kWh. Dat kan nog beter.
Al een aantal jaren na elkaar daalt mijn elektriciteitsverbruik, maar nu dus met sprongen. Dat is het mooie resultaat van zeer eenvoudige inspanningen: elke gloeilamp is ondertussen vervangen door een spaarlamp, ik heb een
power saver aangesloten om het
standby verbruik van DVD, TV en video in te dammen, en overal waar nodig heb ik een aan/uit schakelaar aangebracht. Allemaal maatregelen die me werden aangeraden in de elektriciteitsaudit die ik liet uitvoeren.
Daar waar een
gemiddeld Belgisch gezin een verbruik heeft van 3.500 kWh, zit ik aan 957 kWh elektriciteit. Ik ben
single, dus is het logisch dat ik minder verbruik dan het gemiddelde gezin, maar de besparingen blijven zeer oké. En of je met 4 naar TV kijkt of alleen, dat verbruik blijft uiteraard hetzelfde.
Grote besparingen dus, en van zodra het kon dankzij de liberalisering van de energiemarkt, was ik meteen overgeschakeld naar een leverancier die 100% groene stroom levert. Maar het kan nog beter, en hierna doe ik de grotere investeringen: het dak en de muren isoleren en het warm water in de keuken aansluiten op de gasboiler van de badkamer. Vooral dat laatste zal volgens mijn audit gigantische besparingen opleveren.
Maar voor niets gaat de zon op. Ik laat nog uitzoeken wat het meest voordelige is: een zonneboiler of fotovoltaIsche panelen te plaatsen, of misschien wel beide. Met een zonneboiler kan ik genieten van 3 à 4 maanden gratis opgewarmd water. En enkele m
2 zonnepaneel volstaan al om jaarlijks zo'n 800 kWh elektriciteit te produceren. Met nog een beetje besparingen te gaan, kan ik dus mijn jaarlijks elektriciteitsverbruik zelf opwekken.
Labels: energie, energiebesparing, milieu
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::