Jan Mertens, mijn collega/vriend, heeft een geweldig grappige log geschreven over ecodating. Jaja, zelfs dat is een trend. Ik vind het stukje zo goed dat ik het volledig overneem. Meer schrijfsels van Jan op zijn blog:
http://janmertens.blogspot.comEcodatingDat het leven ingewikkeld is, dat is geen nieuws. Het zou zelfs helemaal niet leuk zijn als het alleen maar simpel was. Je zou onder meer snel uitgepraat zijn als je altijd juist zou weten wat de ander bedoelt of wil zeggen. Maar dat is een andere discussie natuurlijk.
Op ecologisch verantwoorde wijze door het leven gaan. Ook dat is soms even ingewikkeld als de fijne haarvaten van de intermenselijke communicatie goed onderkennen. En dus even troostend. Maar toch. We leven in een consumptiecultuur, waarin we zelf ook waren geworden zijn. Je kunt niet buiten de markt gaan staan, want er is geen buiten de markt. Het geeft een heel nieuwe dimensie aan het geworpen zijn van de existentie…
En dan duiken er gelukkig weer nieuwe onderzoeken op die een heel nieuwe boost kunnen geven aan het ecologisch verantwoord zelfbewustzijn naar de consumentenmarkt van het datinggebeuren toe. Het klassieke cliché van de groene jongen: beetje slobberig, wat onverzorgde baard, binnen een straal van 1,75 m een organische geur van ongewassenheid/biocannabis (schrappen wat niet past), zich op licht shakende wijze voortbewegend op een of andere denkbeeldige vorm van wereldmuziek. Je hebt ook de wat modernere variant: weliswaar in stijlvolle kleren, maar toch met een bezwaard geweten, niet geheel ontdaan van ascese voor belangrijke onderdelen van zijn leven, en daardoor een zekere seksloosheid uitstralend die bij het andere geslacht wel een minzame glimlach opwekt maar er zich tegelijk bij neerlegt dat de dames voor het echte werk toch naar de minder ecologisch verantwoorde maar van een groter machogehalte voorziene kwetsbaarstoere mannen trekken die wel durven roken en waar nog werk aan is wat dan weer inspeelt op het moedergevoel van vrouwen die zo graag een man willen veranderen. Iets in die aard dus. Maar, samengevat, als we op de clichés zouden moeten afgaan staan de ecopolitiek correcte mannen er niet zo goed voor op de ruwe markt van de liefde. Die mannen zijn misschien niet zo geneigd tot het uitwerken van een business plan voor de product placement van zichzelf.
Maar er is dus nog hoop. Uit onderzoek blijkt nu immers dat milieubewuste mannen het toch niet zo slecht doen bij de vrouwen. Een Engels blad deed een onderzoek bij 1.500 vrouwen. Milieubewustzijn bleek als karaktereigenschap belangrijker dan humor. Woew. Het is dus een eigenschap, en die zou erop wijzen dat de man in kwestie niet egoïstisch is. Het milieu staat immers ook voor de anderen en de toekomst.
Het te simpele antwoord zou nu kunnen zijn: ik wil die 1.500 vrouwen wel eens leren kennen… Maar dat is te snel gesproken natuurlijk. Misschien moet er voorafgaand nog gedacht worden aan een speciale cursus ecodating, in navolging van de versiertips die onlangs in de HUMO stonden. Zo kan vermeden worden dat onze ecologische harken hun potentiële voordeel meteen verknoeien door hun onaangepastheid.
Er zijn immers ook voor ecologisten slechte openingszinnen. Stel, je ziet die mooie vrouw, artistiek verantwoord, een blik tussen ondeugend en streng intelligent, lezend in een verantwoord magazine met progressieve touch, niet gelakte nagels rondom een klein smaakvol kopje koffie, misschien wel de juiste body language uitsturend. “Hee, wat is jouw ecologische voetafdruk?” Niet goed bezig denk ik, qua openingszin.
En voor je eerste afspraakje diezelfde mooie vrouw uitnodigen in het wat tochtige lokaal van het voedselteam is misschien ook niet echt aangewezen voor wie op duurzame wijze wil scoren. In datzelfde lokaal een subtiele opmerking maken over de mooie vormen van de aubergine en hoe die jou doen denken aan een gedicht van een of andere obscure Portugese dichter die cryptische poëzie schreef over de ware doch ontsnappende aard van de vrouwelijke natuur is al een beetje beter. En zodra je de kans krijgt om volledig luisterend in te gaan op het verhaal van het pas gedumpte vriendje dat niet in staat bleek een goede vegetarische lasagne te maken en toch steeds bleef opscheppen over zijn kookkunst kun je haar na een nauwelijks merkbare aanraking aan de bovenarm uitnodigen voor een etentje in je ecologische siertuin. “Ik heb veel vlinders in de tuin.” Dat klinkt beter dan: “Ik heb zo’n grote woofers in mijn SUV dat ze je vapeurs van genot zullen bezorgen.”
Het lichte voordeel dat je als milieubewuste man hebt, kun je gebruiken in een aanvaardbaar compromis met jezelf. Als je het ethisch verantwoorde geurtje hebt gevonden en opgedaan hoef je je al niet meer zoveel zorgen te maken over de afwezigheid van de juiste ‘toe cleavage’. Je kunt, in een combinatie van die geur en strategisch gekozen vragen, de aandacht afleiden van je Birkenstocks. En ook voor de ecoman geldt: veel en goed luisteren. Niet meteen beginnen zeuren over je passie voor vogels die waargenomen worden om 4.36 uur op Borneo terwijl je tot je middel in een zompig riviertje staat. Ook niet onmiddellijk je kennis over de verschillende post-Kyoto-scenario’s etaleren. Gewoon luisteren. En vooral zorgen voor goede wijn, waar je zo nodig met een wat verlegen passie iets over kunt zeggen. En qua muziek hoeven het geen krijsende Bulgaarse vrouwen, oervervelende sitars of zogenaamd meditatieve didgeridoos te zijn. Over de muziekkeuze moet - zoals het een echte man betaamt - nagedacht worden, met een strategische opbouw voor het gewenste ecoromantische doel.
Ervaren mannen die na een goede voorbereiding risico’s durven lopen kunnen een zin als “Schat, ik wil je graag het verschil tussen zachte en harde ecologische duurzaamheid op pedagogische wijze uitleggen” niet alleen in één vloeiende beweging uitspreken, ze kunnen die ook door juiste oogopslag en de licht sardonische glimlach inzetten om hun volgende target in de datingstrategie te bereiken. De ecosukkels daarentegen kunnen nog altijd hun aangeboren onhandigheid lichtjes overdrijven om zo hun aandoenlijkheid te vergroten. Sober, maar ook een beetje morsig. Het kan best zijn dat je met je grote voeten in je sandalen tegen de tafelpoot stoot, maar als dat kwam omdat je onderweg was met een heftige chocoladetaart, dan kan het bezwijken beginnen.
Er is met andere woorden hoop voor iedereen.
Het is al lang geen publiek geheim meer dat
sp.a,
VLD en
CD&V, de drie Aalsterse meerderheidspartijen, elkaar niet zo heel graag zien. Op een vorige gemeenteraad vlogen de verwijten al vrolijk over en weer, de
memorabele burenruzie uit 'In de gloria' was er in vergelijking maar klein bier. Nieuw laagtepunt in het eeuwige geruzie was het opstappen van de burgemeester Ilse Uytersprot gisteren maandag. Daardoor kon de facto het schepencollege niet verder vergaderen. Een aantal dringende zaken zoals de start van het schooljaar in de stadsscholen, dreigt daardoor in de soep te lopen. Of: als het regent op
Hertoginnedal, dan dondert en bliksemt het in Aalst.
Deze clash zat er natuurlijk al lang aan te komen. De verkiezingsuitslag van 8 oktober veroordeelde de drie partijen tot elkaar.
Hun bestuursakkoord is echter heel vaag opgesteld, en bevat geen greintje visie hoe het verder moet met Aalst. Belangrijke keuzes inzake ruimtelijke ordening of mobiliteit werden niet gemaakt, en die lafheid komt nu als een boomerang in het gezicht van de drie 'meerderheids'partijen. Belangrijke dossiers blijven voor zich uitschuiven blijkt nu een duidelijke uitschuiver.
Voor mij heeft iedereen van de 'bestuurs'meerderheid in deze boter op het hoofd. Al van bij het begin zijn de spanningen tussen de drie partijen snijdend voelbaar. sp.a en VLD zijn het blijkbaar niet gewend om met een derde partij rond de tafel te zitten en ze zien er ook geen graten in om net als in de vorige legislatuur te ruziën in plaats van te besturen. Bij CD&V speelt de bestuursonervarenheid ongetwijfeld een rol, vooral bij de burgemeester. En een burgemeester die het schepencollege zonder grondige reden niet laat vergaderen, gaat haar boekje duidelijk te buiten.
Ondertussen smeken de twee 'meerderheids'partijen sp.a en VLD om een regeringscommissaris. Dat is nog nooit vertoond. Het is niet minder dan het etaleren van de eigen onmacht en onkunde.
Ceci n'est pas une coalition, maar een onbekwame kleuterklas. Kinjerosje, met andere woorden.
Misschien moeten de meerderheidspartijen zich ook enkele dagen terugtrekken in een kasteeltje, en komen ze pas buiten als ze een basisakkoord hebben. Doel: om ter eerst, een federale regering of een goedwerkend Aalsters college.
Ik ben een fan van
Spencer Tunick. Deze Amerikaanse kunstenaar is gekend voor zijn groepsfoto's met naakte mensen. Geen perfecte catwalkmodellen, maar gewone mensen, in alle vormen, kleuren en maten. De foto's zijn niet zomaar afbeeldingen van wat blote lijven, maar mooie composities.
Hij maakte er al heel wat, over de hele wereld: in het
Grand Central Station in New York, in een tulpenveld in Nederland. Hij fotografeerde verder nog in Buenos Aires, Buffalo, Lissabon, Londen,... het lijstje is lang. Hij kwam ook al in
Brugge langs. Begin dit jaar fotografeerde hij 18.000 naakte mensen in Mexico-Stad.
Dit weekend hebben zo'n zeshonderd naakte vrijwilligers zich laten fotograferen bij de
Aletschgletsjer, die op de
Unesco-lijst van werelderfgoed prijkt. Met dit opmerkelijke project vestigen Spencer en Greenpeace de aandacht op de effecten van de wereldwijde klimaatverandering. Want ook deze gletsjer hoog in de Alpen smelt als gevolg van de klimaatverandering. Het enorme bergijsveld krimpt jaarlijks met honderd meter. De Alpengletsjes zouden bij het huidige beleid verdwijnen tegen 2080.
Volgens Greenpeace en de fotograaf is het menselijk lichaam even kwetsbaar en fragiel als een smeltende Alpen-gletsjer. Het is de bedoeling dat Greenpeace van de mooiste foto's billboards maakt die binnenkort een grootschalige klimaatcampagne gaan ondersteunen.
Labels: opwarming
Cradle to cradle -afval wordt grondstof- is dé bedrijfsstrategie van de toekomst, poneren Peter Tom Jones en ik in
Het klimaatboek. Bij dit concept worden kringlopen hoogwaardig gesloten. Afval van het ene bedrijf wordt grondstof voor het andere. Het concept is nog niet ingeburgerd bij de mainstream Vlaamse bedrijven, maar onze noorderburen maken de strategie al zeer concreet.
Zo lees ik in de
eco-efficiëntienieuwsbrief van OVAM over de
Zonneterp, een combinatie van een glastuinbouwkas en woningen. De kas dient als zonnecollector voor de buurt, en de woningen leveren voedingsstoffen voor de teelt in de kas. De wisselwerking gebeurt via vier hoofdsystemen.
Zonnewarmte wordt opgevangen en via warmtewisselaars opgeslagen in een waterlaag in de bodem. Vervolgens wordt deze warmte gebruikt voor verwarming van de kas en de bebouwde omgeving. Met hetzelfde systeem koelen ze de huizen in de zomer. GFT, urine en
zwartwater leveren via vergisting het biogas voor productie van warm water en elektriciteit. De vrijkomende CO2 wordt benut voor de plantengroei in de kas.
Grijswater uit de huishoudens wordt samen met het vergistingseffluent bewerkt tot nutriëntrijk gietwater voor de planten in de kas. Door verdamping en condensatie wordt zuiver water teruggewonnen. Nutriënten uit de biomassa en waterstromen worden als gietwater en als meststoffen gebruikt in de kas.
"Wederkerige betrekking", noemen die Nederlanders hun
cradle to cradle project. Hum hum, wat wollig. Ik houd het op 'afval wordt grondstof', en bij dit project is dat dus letterlijk te nemen ;-) Noteer zeker
zondag 19 augustus in je agenda. Canvas zendt dan nog eens de Tegenlicht-reportage
'Afval is voedsel' uit. In deze reportage leggen McDonough en Braungart, de bedenkers van het concept, uit hoe
cradle to cradle een economische slimme strategie is.
Labels: cradle to cradle
New Scientist heeft in een
klimaatspecial (Climate change: A guide for the perplexed) alle klimaatmythes netjes op een rij gezet en ze alle ontkracht. De bevattelijke artikelen linken naar wetenschappelijke referenties.
De zon is de oorzaak en niet de mens,
de menselijke CO2-uitstoot is te onbelangrijk om zo'n grote veranderingen teweeg te brengen,
CO2 is niet het belangrijkste broeikasgas,
belangrijke leidinggevende wetenschappers ontkennen de IPCC-concensus,... alle wilde theorieën worden weerlegd.
"With so much at stake, it is right that climate science is subjected to the most intense scrutiny. What does not help is for the real issues to be muddied by discredited arguments or wild theories." klinkt het bij de redactie.
Wie dus -dankzij de niet aflatende inspanningen van de klimaatnegationisten- echt niet meer weet hoe het zit met klimaatverandering,
kan hier rustig nalezen hoe het nu zit. Hopelijk lezen
LVB en andere klimaatontkenners ook dit eens.
Via
http://us.oneworld.net/Labels: denial industry, klimaat
"Groot" nieuws gisteren op de eerste pagina van Het Laatste Nieuws: CO2 is niet de grote boosdoener bij de klimaatverandering en de opwarming van de aarde, en waterdamp is het belangrijkste broeikasgas. De krant zegt te citeren uit een rapport van het KMI. De krant citeert ook KMI-wetenschapper Luc Debontridder:
"Alleen kan het onmogelijk de doorslaggevende rol zijn die er nu van wordt gemaakt". En:
"Niet CO2 maar waterdamp is het belangrijkste broeikasgas. Dat is verantwoordelijk voor ruim 75 procent van het broeikaseffect. Dat zijn louter wetenschappelijke feiten, maar door de film van Al Gore is de invloed van CO2 zo gehypet dat niemand die feiten nog in rekening neemt".
Tja. Dat waterdamp een belangrijk broeikasgas is, weten wetenschappers al veel langer dan Het Laatste Nieuws. Ook het internationale klimaatpanel IPCC zegt dat in haar vierde klimaatrapport. Niemand stelt dit in vraag. Maar waterdamp stelt geen probleem, het is de uitstoot van gevaarllijke broeikasgassen als CO
2, methaan en lachgas die het versterkte broeikaseffect met alle nefaste gevolgen van dien veroorzaken. Wie er het fijne wil van weten,
kan het nalezen bij Peter Tom Jones.
Klimatoloog Debontridder in kwestie liet de dag zelf nog weten dat zijn woorden en ook dat het rapport het KMI volledig verdraaid werden. Het rapport wordt door HLN volledig verkeerd geciteerd en geïnterpreteerd. Het KMI-rapport dat eind deze maand gepubliceerd wordt zal een overzicht bevatten van de evolutie van zonneschijn, temperatuur en neerslag in België. Daaruit zal blijken dat ook in België het klimaat verandert, en voor overige sluit het KMI zich aan bij de conclusies van het IPCC.
De meestgelezen gazet van het land laat natuurlijk wel na om een even groot artikel op de voorpagina te plaatsen om uit te leggen dat ze hun lezers -bewust of onbewust?- hebben misleid. Ook De Morgen, die tot dezelfde uitgeversgroep behoort als HLN,
heeft dit kwakkelbericht overgenomen, net als andere media zoals Knack, met dan aan persagentschap Belga. Ook
buitenlandse kranten namen deze kwakkel over.
Knack geeft Debontridder nog kans om een en ander recht te zetten.
"Ik zou compleet getikt zijn om als wetenschapper te zeggen dat koolstofdioxide niet de grote boosdoener is van de opwarming van de aarde", vertelt dezelfde Debontridder aan Knack.
"Het nieuwe klimaatrapport van het KMI is fout geïnterpreteerd. De opwarming van de aarde van de laatste twintig jaar is wel degelijk hoofdzakelijk door CO2 veroorzaakt." Maar deze rechtzetting volgt niet op het
kwakkelbericht zelf in de rubriek algemeen nieuws, maar wordt in een andere sectie wetenschap op de website geplaatst.
Op een moment dat een stroom nieuwe rapporten aantoont dat de consensus binnen het IPCC waarschijnlijk het klimaatprobleem onderschat, is dat een totaal onverantwoorde journalistieke daad. Duizenden lezers hebben de wetenschappelijk volstrekt onjuiste boodschap gekregen dat de mens niet de belangrijkste oorzaak van de klimaatverandering is, zonder rechtzetting. Sommige mensen weten echt niet meer hoe het nu juist zit. En de reacties op de verschillende discussiefora zijn ook duidelijk: er is alweer voldoende mist gespuid om de klimaatnegationisten bijzonder actief te maken. De
denial industry draait ook in ons land op volle toeren.
Labels: denial industry, klimaat
artspotter ::
1 reactie(s):
"Juffrouw, heb ik U mijn kruidentuin al laten zien?"
Geen goeie openingszin zeker?
:: zelf reageren ::