Oeps, een stokje, en dat op de valreep van 2007. Hier gaan we:
Drie bands of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen
Lalalover kende ik natuurlijk van op de radio en mijn iPod, dus die telt niet mee. Maar sinds ik samen met Tom en Serge de vzw People for Earth uit de grond heb gestampt, vind ik Tom een nog groter artiest, heel intelligent en bevlogen, en dit wilde ik wel even kwijt.
Via Tom leerde ik dan weer Joshua en Gustaph kennen. Vooral van die laatste gaan we nog veel horen en ik zit echt te wachten op zijn eerste plaat. Dé ontdekking van 2007 vind ik evenwel Regina Spektor. Deze Russische die in New York woont, zingt niet over de liefde en verdriet, maar schrijft met een hele rijke fantasie over vanalles en nog wat, en ze verwijst vaak naar literatuur of geschiedenis.
Drie dingen die ik heb gehoord, meegemaakt..., en die me altijd zullen bijblijven
Het overlijden van Willy Van der Stappen, dat me veel harder raakte dan ik had verwacht.
Navelstaarderij alom, met de opkomst van de klimaatstruisvogel als resultaat, en het lijkt erop dat het een blijvertje is: ondanks de overweldigde bewijslast, ondanks dat vele gemakkelijk en minder gemakkelijke oplossingen voorhanden zijn, gebeurt er veel te weinig aan het klimaatprobleem.
Nog meer navelstaarderij, in eigen land: de bijwijlen ronduit genante en ellenlange regeringsonderhandelingen, met de onkunde van de man van 800,000 stemmen als oorzaak. Laagepunt was echt wel de RTBf vergelijken met de verantwoordelijken van een mensonterende genocide in Rwanda.
Drie (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan
Ik maak regelmatig fouten, maar blunders? Vreselijke dan nog nog? Niet echt. Wel wreed genant dit jaar was mijn allereerste (en voorlopig laatste) interview op de RTBf-radio. Ik was namelijk redelijk pissed omwille van het uitstapje van Flahaut naar An inconvenient Truth, per helicopter godbetert. In het Nederlands klonk mijn commentaar heel relevant, maar live in het Frans op de radio bleef ik steken in een verontwaardigd "C'est scandaleux!". Mijn collega's op het nationaal secretariaat van Groen! in Brussel zijn nog steeds niet bijgekomen van het lachen.
Drie dingen die me heel stiekem ongelooflijk trots maakten
We speelden het alleen klaar dankzij de professionele hulp van Marc, Gert, Jill en Steven, en uiteraard dankzij de onbaatzuchtige inzet van al die artiesten die voor ocharme een warme maaltijd het beste van zichzelf gaven, maar ik ben wreed content van het Art for Earth concert op 8 december in het Koninklijk Circus.
Verder ben ik toch wel fier op mijn debuut als auteur. Het smaakt naar meer.
En in het geniep geniet ik toch van het schitterende persoonlijke resultaat dat ik haalde bij de voorbije Kamerverkiezingen.
Als ik mijn keuze voor de foto's van 2007 bekijk, valt één constante op: de desastreuze impact van milieuvervuiling en onze levensstijl op de levens van gewone mensen.
Stephan Vanfleteren maakte dit portret van Willy Van der Stappen. Willy overleed dit jaar aan de gevolgen van longvlieskanker, veroorzaakt door asbestvervuiling.
Jaarlijks sterven 100 mensen aan de gevolgen van asbestvervuiling, en door de lange incubatietijd zullen in 2020 ontzettend veel asbestdoden vallen. Men schat dat 1 op de 3 Vlaamse huizen asbest bevat. Vele jaren geleden was al duidelijk dat asbest helemaal niet het wonderproduct is waarvoor het indertijd werd gesleten. Jarenlang heeft de asbestindustrie dus grote winst kunnen boeken, terwijl men zeer goed wist dat men zo de gezondheid van de werknemers en de omwonenden op het spel zet.
Willy was altijd één brok gezondheid. Op deze foto zie je al duidelijk dat de ziekte groeven heeft gemaakt in het gezicht van Willy.
Edward Burtynsky is gekend voor zijn foto's over de transformatie van onze leefomgeving door industrialisatie. Milieuvervuiling met een onaardse schoonheid in beeld gebracht.
In 2007 kwam een documentaire over Edward Burtynsky uit op DVD: "Manufactured Landscape". We volgen de fotograaf naar China, waar hij de desastreuze effecten van de industriële revolutie op het Chinese landschap -en maatschappij- op de gevoelige plaat vastlegt.
De fotograaf kiekte de negenjarige Annalyn S. Het lijkt een gelukkig en vrolijk kind, energiek op en neer springend op een rode sofa. Die heeft ze gevonden op Aroma Smokey Mountain, een gigantische vuilnisbelt vlakbij Manila, de Filipijnen. Annalyn en haar familie wonen op die vuilnisbelt, net al duizende anderen gezinnen.
Spencer Tunick, de fotograaf die bekend is om zijn mooie groepsnaakten, maakte deze foto voor Greenpeace.
Zeshonderd naakte vrijwilligers lieten zich fotograferen bij de Aletschgletsjer, die op de Unesco-lijst van werelderfgoed prijkt. Spencer en Greenpeace wilden hiermee de aandacht vestigen op de effecten van de wereldwijde klimaatverandering. Want ook deze gletsjer hoog in de Alpen smelt als gevolg van de klimaatverandering. Het enorme bergijsveld krimpt jaarlijks met honderd meter. De Alpengletsjes zouden bij het huidige beleid verdwijnen tegen 2080.
Deze foto van John Decker, de voormalige fotograaf van gouverneur van Californië, Arnold Schwarzenegger, zag ik in het magazine Renewable Energy World.
De foto dateert eigenlijk uit 2006 en hoort bij een artikel dat beschrijft hoe de VS op weg zijn naar vermindering van de CO2-uitstoot. De VS ratificeerden het Kyotoprotocol niet, maar heel wat Amerikaanse staten en steden zien dat enigzins anders. Momenteel bespreekt het Congress verschillende energie- en klimaatwetten.
Ook voor Schwarzenegger is het duidelijk: de toekomst ligt in de keuze voor een carbon free economy. Die biedt stralende vooruitzichten voor de sunshine state. De voormalige acteur tekent dan ook met bijzonder veel plezier een eigen CO2-reductieprogramma. Leterme en Peeters kunnen van deze terminator nog veel leren.
Oliviero Toscani, de fotograaf bekend voor de controversiële Benettonreclames, schopt met deze foto van Isabelle Caro, een Frans model van slechts 31 kilo, wil alweer keet.
Naar eigen zeggen willen het kledingmerk en de fotograaf de ziekte anorexia aankaarten. Een hoger verkoopscijfer zal ook wel een doelstelling zijn geweest. De Giuri, het orgaan dat toekijkt op correcte reclame, stelde in oktober dat de campagne "de waardigheid van de mensen in alle vormen niet respecteert". No.l.ita werd dan ook verzocht de affiches uit het straatbeeld te laten verdwijnen.
"'Daar!' zeg ik. We hebben zojuist gesurft, Carlo en ik. Gesurft, zoals twintig jaar geleden. We hebben de planken geleend van twee jonge knullen en we hebben ons gestort in de hoge, lange, zeer ongewone golven van de Tyrheense Zee die ons hele leven heeft omspoeld. Carlo agressiever en roekelozer, luid krijsend, getatoeëerd, niet meer van deze tijd, met zijn lange haar in de wind en zijn oorringetje dat glinsterde in de zon; ik voorzichtiger en stijlvoller, meer nauwgezet en beheerst, minder opvallend, als altijd."
"Ze waren jong, welopgevoed en allebei nog maagd op deze avond voor hun huwelijksnacht, en ze leefden in een tijd dat een gesprek over seksuele problemen ronduit onmogelijk was."
Ergens, in de vele verhalenbanken die her en der zijn aangelegd om te kunnen putten wanneer de wereld een vertelling nodig heeft, moet de fabel zijn terug te vinden die ons zegt dat men bij zijn aankomst in het rijk der doden een kenmerk moet melden, slechts één, dat hele voorbije leven typeerde.
"Madonna, Thelonious, Napoleon, Justine, Cleopatra, Vincent, T.S. Eliot, Lolita, Sokrates, Zelda, Beethoven, Fellini, Venus, Malaparte, Kousbroek, Izebel, Adinda,... Zomaar namen van katten die ik ontmoette in de tuinen van het woonblok waarin ook het huis staat dat ik met Bril en Rok bewoon. Stuk voor stuk namen die er wezen mogen, met zorg en liefde uitgezocht door de bij die katten horende tweebenigen."
"Hoewel het gebeurde toen hij bewusteloos was, telt het toch. Het telt dubbel omdat je je bij bewustzijn vaak vergist, op de verkeerde persoon valt. Maar daar beneden in de put, waar geen licht is en alleen maar duizend jaar oud water, is er geen reden voor een man om zich te vergissen. God zegt doe het en je doet het. Hou van haar en het is zo."
"De volgende dag ging er niemand dood. Dit gegeven, dat zo absoluut in strijd was met de wetten van het leven, bracht een enorme geestelijke verwarring teweeg, wat in alle opzichten gerechtvaardigd is, we hoeven maar te bedenken dat er in veertig delen wereldgeschiedenis nergens sprake van is, nog niet één enkel keertje, dat iets dergelijks zich ooit zou hebben voorgedaan, dat er een hele dag voorbijging, met al zijn vierentwintig uren, die overdag en 's nachts, 's morgens vroeg en 's avonds laat, zonder dat er iemand stierf, aan een ziekte, door een dodelijke val, bij een geslaagde zelfmoord, wat dan ook."
"'Don't you like me, sir?' Ze trekt aan haar shirtje om de wond op haar arm te verbergen en houdt haar hoofd schuin. De enorme staat op en bekijkt haar, bijna verrast. 'Hi Joe! Don't you like me?' Het is een grote groep, vijf blanke mannen en een Filippijnse vrouw. Ze is dik en wendt haar hoofd af, ze wil het niet zien en niet weten."
Boeken: ik lees ze niet, ik verslind ze. Dat is niet alleen een slogan van uitgeverij EPO. Fictie, non-fictie, poëzie, foto- en kunstboeken: ik kan er niet genoeg van krijgen. 2007 bracht weer heel wat lees- en kijkvoer. Mijn favorieten voor 2007 wat betreft nonfictie:
Ik kijk weinig TV, wegens op onregelmatige uren thuis. Vroeger klooide ik wat met het programmeren van de videorecorder, maar sinds Het Nieuws en Terzake 's nachts worden herhaald, hoeft dat gelukkig niet meer. En de VRT herhaalt niet alleen De Kampioenen: hail to de man/vrouw die beslist heeft om Allo Allo te programmeren. Elke aflevering betekent telkens een ontspannend einde van een drukke dag.
Maar mijn geluk kan niet meer op sinds de intrede van de DVD, en vooral van kwaliteitsvolle TV-series op DVD. Voorlopig geen digitale TV bij mij thuis. Het aanbod in ons land is veel te schraal, en de technologie staat vandaag veel verder dan wat men ons aan decoders durft aanbieden. Nu nog het Amerikaanse HBO zo ver krijgen dat ze ook bij ons uitzenden, en misschien schaf ik me dan toch een DVD-recorder aan.
Het jaar loopt ten einde, dus is het tijd voor lijstjes! Ik heb me dit jaar een iPod aangeschaft, en sinds ik ondekt heb hoe gemakkelijk muziek downloaden is met iTunes, koop ik meer muziek dan vroeger. Ondertussen staat mijn hele cd-collectie op mijn iMac en iPod.
Mijn favorieten van 2007 (er staan enkele platen tussen die dateren van vòòr 2007, maar die ik pas dit jaar heb gekocht):
Ha, schitterend... zo geraakt ook de (iets oudere) medemens nog eens aan een leuk muzikaal ideetje. Merci! (alhoewel ik toch nog altijd graag Leonard Cohen of Wim Mertens eens uit de kast haal...)
De klimaatcrisis zal heel wat bijkomende armoede veroorzaken en de kloof tussen rijk en arm versterken. De Noord-Zuidbeweging besteedt daarom veel meer aandacht aan het probleem van klimaatverandering.
Eerder al publiceerde Oxfam een studie over de duidelijk waarneembare effecten van de klimaatcrisis (“Weather disasters have quadrupled in 20 years”). Omdat er zich meer weerrampen voordien terwijl de bevolking blijft stijgen, worden alsmaar meer mensen gedwongen te leven in die gebieden die erg kwestbaar zijn voor de volgen van de klimaatverandering, zoals droogte of overstromingen.
Nu is de organisatie een blog gestart over klimaatcrisis en armoede. Het blog is pas opgestart, dus erg veel berichten vind je nog niet terug, maar daar zal ongetwijfeld vlug verandering in komen.
Het "Business & Human Rights Resource Centre" is een onafhankelijke non-profit organisatie die informatie verzamelt over bedrijven en mensenrechten. Die publiceren ze op een handige website. Voor meer dan 4.000 bedrijven kan je dan nagaan hoe ze omspringen met de mensenrechten.
Telkens wanneer een klacht wordt ontvangen, wordt het bedrijf in kwestie gevraagd te reageren. "Tot onze eigen grote verbazing, geeft zowat 80% van de betrokken bedrijven onmiddellijk een reactie", zegt Christophe Avery, directeur van de organisatie, in een artikel op Mo*. De aanklacht mét weerlegging wordt daarna gepubliceerd op de website en doorgestuurd naar duizenden abonnees op de wekelijkse nieuwsbrief.
Met anderhalf miljoen bezoekers en 3.300 abonnees op de nieuwsbrief, zijn de bedrijven sterk gemotiveerd om de aanklachten te weerleggen. Bij de abonnees bevinden zich onder meer investeerders, politici, journalisten en VN-functionarissen. Maar vaak zijn bedrijven gewoon niet in staat de beschuldigingen te ontkrachten. Uit vrees voor hun imago, wijzigen ze hun beleid.
Super! Een mooi voorbeeld van hoe de virtuele media meer invloed krijgen en positief kunnen inwerken op de werkelijkheid. Zo heeft Endiama, een Angolees diamantbedrijf, na klachten officieel verklaard toe te zien op het respecteren van de mensenrechten bij haar veiligheidsoperaties. Ook ING ondernam actie toen haar naam geassocieerd werd met een geval van dwangarbeid in China.
Hij is 40, zij pas 11. Het Afghaanse koppel Mohammed en Ghulam zijn net verloofd. "We hadden het geld nodig" zeggen de ouders van het meisje. De nieuwbakken komende echtgenoot belooft haar naar school te sturen. Maar elke vrouw in Damarda weet beter. De verloving zal niet lang duren en het huwelijk zal vlug kinderen voortbrengen. Nochtans mogen meisjes pas vanaf hun 16de trouwen, zegt de Afghaanse wetgever.
Deze foto doet me meteen denken aan Osama, een ongelooflijke ontroerende maar heel harde film over het leven van vrouwen en meisjes in Afghanistan, van de Afghaanse regisseur Siddiq Barmak. Overleven, is een beter woord.
De moeder van het hoofdpersonage, een meisje, is arts en praktiseert stiekem in een illegaal ziekenhuis. Omdat vrouwen van de Taliban niet langer zonder mannelijke begeleider de straat op mogen, snijdt oma het haar kort en wordt het meisje een jongen. Als het ziekenhuis gesloten wordt, kan alleen de als jongen verklede dochter het gezin nog van de hongerdood redden. Het loopt mis als ze gedwongen wordt om naar de Koranschool te gaan. Ze wordt daar erg gepest en een vriendje dat weet dat ze een meisje is, neemt het voor haar op en geeft haar de naam Osama. Als het bedrog ontdekt wordt, moet ze als straf als vierde echtgenote huwen met een stokoude man.
Wie vrouwen en meisjes in Afghanistan wil helpen, kan dat doen met een gift voor het Vrouwenhuis in Istalif, een gezamenlijk initiatief van Vlaamse vrouwenorganisaties. In het Vrouwenhuis kunnen meisjes en vrouwen terecht bij een huisarts en een gynaecologe, die er (gratis) spreekuur houden. Men organiseert ook alfabetiserings- en taalprojecten, en opleidingen. Vrouwen kunnen er vrij met elkaar kunnen praten en er is opvang voor de kinderen van de cursisten.
Storten kan op rekeningnummer 000-0000004-04 met de vermelding 'L79899 - Nederlandstalige Vrouwenraad - Istalif' (vanaf € 30 fiscaal aftrekbaar).
Zweden doet veel beter dan Kyoto-doelstellingen. Het Scandinavische land heeft tussen 1990 en 2006 9% minder broeikasgassen uitgestoten, terwijl het Kyotoprotocol de uitstoot met 4% mocht doen... stijgen. Dat komt neer op een vermindering van 12,7 procent betekent in het kader van het Kyoto-protocol.
Volgens het Kyoto-protocol moeten de industrielanden de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008-2012 met 5 procent doen dalen in vergelijking met het referentiejaar 1990. Voor België bedraagt de doelstelling 7,5% minderuitstoot, en ziet er helaas naar uit dat we die niet gaan halen.
Zweden dus wel, en hoe. Nochtans is Zweden een energie-intensief land door zijn koude klimaat en hoge levensstandaard. De regering voert ondertussen de kernuitstap door (in 2005 werd nog de centrale van Barsebäck bij Malmö definitief stilgelegd). En het land heeft in dezelfde periode een grote economische groei gekend.
Hoe doen die Zweden dat? Eerst hebben ze zichzelf opgelegd om tegen 2020 niet langer afhankelijk te zijn van olie. Onlangs liet het land weten dat het de uitstoot van broeikasgassen in 2020 met minstens 30% wil hebben teruggedrongen - veel ambitieuzer dan de 20% waar de Europese Unie op mikt. Hiervoor voert de regering een politiek van energiebesparing en energie-efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen.
De doelstelling is om de gehele energievoorziening te baseren op groene brandstoffen. De Zweedse regering verhoogt het verplichte aandeel groene electriciteit van 4,5 TWh naar 15 Twh in 2016. De huizen zijn er zo goed geïsoleerd, dat een verwarmingsfactuur lager uitvalt voor een gemiddeld Zweeds gezin dan voor een Belgisch (terwijl het in Zweden veel kouder is dan hier). Er bestaan belastingvoordelen voor de overstap van olie naar een milieuvriendelijkere alternatief zoals aardwarmte en stadsverwarming. Ook gemeentelijke gebouwen zoals ziekenhuizen, bibliotheken en zwembaden worden financieel gesteund om over te stappen op ecologischer alternatieven.
In Malmö rijden een groot aantal milieuvriendelijke bussen op aardgas en biogas. De stad Borås verwerkt afval tot biogas, dat met een in Nederland ontwikkelde installatie wordt opgewerkt tot biobrandstof voor auto's, bussen en huisvuilwagens. Brandstoffen die CO2-neutraal zijn worden vrijgesteld van koolstofdioxidebelasting en energieaccijnzen voor een periode van vijf jaar. Milieuvriendelijke auto’s worden vrijgesteld van congestietaks in Stockholm, en kunnen in een groot aantal gemeenten gratis parkeren.
Verder heeft het land de investeringen in onderzoek en nieuwe kennis verhoogd tot bijna € 90 miljoen per jaar.
"De evolutie in Zweden schenkt ons de kans om sceptische landen te overtuigen van de mogelijkheid om een economische groei te verwezenlijken en de uitstoot te doen dalen", zegt Zweeds Leefmilieuminister Andreas Carlgren in een Belgabericht.
Kijk, dat zie ik graag bij staatslieden: leiderschap. Eat that, Kris "ik ga eens lobbyen bij de Europese Commissie om meer te mogen vervuilen dan eerst was toegelaten" Peeters!
Eskimokaka snapte niets van de onzinnige plannen om in Antwerpen een reusachtige steenkolencentrale neer te poten.
"Wij moeten allemaal onze levensstijl aanpassen en dan gaan er een paar bietekwieten elk jaar twee miljoen ton steenkool verbranden. De kostprijs voor dit staaltje waanzin? Anderhalf miljard euro. Dat het een tikkeltje properder is dan een gewone centrale vind ik flauw: 25% minder uitstoot is niets vergeleken bij 100% minder uitstoot."
Zeer juist. In tijden van Kyoto-protocollen en Bali-akkoorden een meer dan idioot plan. Charlo heeft nu een online-petitie opgezet onder het motto "Kappen met kolen" die je hier kan tekenen.
Foto via Greenpeace. Op 11 juli 2005 voerden Greenpeace-vrijwilligers actie bij de elektriciteitscentrale van Amercoeur, nabij Charleroi. Ze onderbraken de bevoorrading met steenkool van deze vervuilende centrale en ontplooiden spandoeken die duidelijk maken dat ‘steenkool een ramp is voor het klimaat’.
Succes in België met deze actie! In Nederland doen we als GroenLinks ook ons best om de vijf kolencentrales die hier in dit land gepland staan te stoppen.
Ach ik kan het niet laten om hier een klein beetje commentaar op te geven, ook al gaat het niet over nucleaire technologie...
De argumenten die E.on aanhaalt zijn zeker acceptabel te noemen. Maar er zit een klein foutje in hun redenering, allé allesinds in de redenering van op TerZake....
Zij gaan er namelijk van uit dat onze oude kolencentrales gesloten kunnen worden omdat deze uit de markt zouden geconcureerd worden, ik zou zeggen droom voort want enkel gas zal uit de markt geconcureerd worden.
Nu er zijn ook pluspunten aan hun centrale, ze werken met superkritisch water en gaan dus stoom van uiterst goede kwaliteit kunnen leveren aan de Antwerpse chemie waardoor deze hun vaak minder effiente stoomgeneratoren kunnen sluiten, wat enkel ten goede komt.
Nuja gewoon even mijn mening uiteen gezet want alles gewoonweg afbreken is eenzijdig. Aan ALLES zijn plus en minpunten
Minister-president Kris "windenergie is een hype" Peeters (CD&V) vindt de methodologie die de EU-commissie voorstelt om tegen 2020 de CO2-uitstoot met 20% te verminderen en voor een aandeel van 20% hernieuwbare energiebronnen te zorgen, niet haalbaar voor ons land. Dat blijkt uit het verslag van het Overlegcomité van de verschillende regeringen van ons land.
Terwijl de hele wereld verzamelt op Bali om over een ambitieus klimaatbeleid te onderhandelen, vindt de leider van één van de rijkste regio's ter wereld het dus niet nodig om bij te dragen tot een Europees klimaatbeleid. Wetenschappers houden ons echter al veel langer voor dat we tegen 2050 moeten evolueren naar 80% minder CO2-uitstoot. Dat is dus andere koek dan de luttele 7,5% van het Kyotoprotocol of de 20% die Europa vooropstelt tegen 2020.
Eloi Glorieux van Groen! wees minister Kris Peeters er fijnjes op dat onze buurlanden wel "hun verantwoordelijkheid opnemen en zelfs een pak verder gaan dan de vooropgestelde EU-doelstellingen". Het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld legt zichzelf op om tegen 2020 naar een reductie te gaan van 60%. De Britten gieten deze doelstelling zelfs in een wet.
Kris "verstandig groen" Peeters ontzegt ons land een mooie toekomst met dergelijke manoeuvers. Investeren in eco-technologie en cleantech, in energie-efficiëntie en in ecodesign verhoogt de koopkracht van gezinnen en bedrijven, en levert duizenden jobs op.
De klimaatmanifestatie en het aansluitende klimaatconcert 'Art for Earth' gisteren waren gewoonweg fantastisch. Meer dan 3.000 mensen trotseerden treinstaking, en bar weer en kwamen op straat en eisten een serieus klimaatbeleid. Het was een bonte en vooral hartverwarmende optocht van meer dan 70 organisaties, waaronder ook de vakbonden.
Het Koninklijk Circus was dan weer droog en lekker warm, en alle artiesten hebben er voor een ongelooflijk concert gezorgd. De aanwezigen hebben een superfijne avond beleefd. De artiesten en vele vrijwilligers achter de schermene deden mee uit puur engagement, voor letterlijk een bol soep en een boterham met kaas.
De klimaatcrisis is immers een majeur probleem, en elke artiest wilde op zijn of haar manier mee de klimaatboodschap versterken. Die boodschap is even eenvoudig als dringend: onze overheden moeten nu zorgen voor een solidair en sociaal klimaatbeleid. Want een klimaatbeleid in ons land brengt duizenden kwaliteitsvolle jobs en meer koopkracht voor burgers en bedrijven. En aan de andere kant van de wereld krijgen mensen eindelijk het uitzicht op een menswaardig bestaan.
De positieve vibes van zaterdag geven ons voldoende energie om een heel jaar Art for Earth en andere activiteiten te organiseren.
De gasten van Wannabes postten alvast zeer schoon foto's. Geniet nog even na...
Het was inderdaad dik in orde! Van deze zeer gezellige dag mogen er nog vele volgen! Ik ben ook met mijn camerake gepasseerd: Hier kan je een selectie vinden van mijn fotokes: http://vilamar.be/ArtForEarth/
Traject zocht uit hoe je gemakkelijkst reist naar het Koninklijk Circus.
Adres/Adresse Onderrichtstraat 81 1000 Brussel Adresse: Rue de l'Enseignement 81, 1000 Bruxelles
Met de fiets/A vélo Het Koninklijk Circus ligt in de nabijheid van de gewestelijke fietsroutes 10 (Justitiepaleis - Heizel) en 12 (Hallepoort - Evere). > Info GFR en fietskaart Brussel: www.fiets.irisnet.be
Le Cirque Royal se situe à proximité des itinéraires cyclables régionaux 10 (Palais de justice - Heisel) et 12 (Porte de Hal - Evere). > Info ICR et carte cycliste de Bruxelles: www.velo.irisnet.be
Met openbaar vervoer/En transport public Voor de treinregelingen/Horaires de train:www.b-rail.be - 02 528 28 28 Uw reisweg van deur tot deur/Votre itinéraire de porte à porte: Binnen het Brussels Gewest: www.mivb.be En Région bruxelloise: www.stib.be - 0900 10 310 Vanuit Vlaanderen: www.delijn.be - 070 220 200 Au départ de la Wallonie: www.infotec.be («itinéraires») - 010 23 53 53 (TEC Brabant Wallon)
Met de auto / En voiture Het Koninklijk Circus beschikt niet over een eigen parking. U kan gebruik maken van een van de parkings in de buurt. In de straten rond het Circus is de parkeerdruk bijzonder groot en is enkel betalend parkeren mogelijk.
Le Cirque Royal ne dispose pas d’un parking. Vous pouvez vous garez dans un des parkings du quartier. Aux alentours du Cirque le parking en voirie est difficile et payant.
Tinne Van der Straeten wil nu niet onder doen voor haar partij en daarom geeft ze er ook drie weg. En wel in een wedstrijdje Fossiel van de Dag. Welke organisatie, welke partij, politicus, vereniging, persoon, wie of wat in België zou jij die prijs geven? De drie beste ideeën voor Belgische Fossiel van de Dag krijgen van Tinne persoonlijk een kaart voor Art for Earth. Mailen ten laatste vrijdagavond!
Je vergeet nog de (volgens mij) belangrijkste: Arcelor-Mittal die de Waalse hoogovens nog even wil openhouden en vindt dat de overheid de nodige emissierechten daarvoor moet aankopen. Als er nu één ding is dat compleet indruist tegen het uitstekende principe van emissierechten, dan is het wel dat de overheid die zou moeten aankopen op kosten van de belastingbetaler en zou moeten uitdelen aan bedrijven.
Eén van de belangrijkste instrumenten binnen de ecologische economie, is cap & trade. Hierbij wordt een absoluut plafond opgelegd aan vervuiling (bijvoorbeeld CO2-uitstoot), en binnen dat kader moeten landen of bedrijven dan emissierechten kopen. Wie meer vervuilt dan het opgelegde plafond, moet dan emissierechten komen bij diegenen die minder vervuilt dan toegelaten.
Emissiehandel via cap & trade wordt gebruikt in het Europese klimaatbeleid, en ook in de VS denkt men eraan dit systeem in te voeren. Voorwaarden zijn wel een laag genoeg plafond, en een voldoende hoge instelprijs voor de uitstootrechten.
Op die manier leg je vervuiling aan banden, en plak je een prijs op vervuiling. Zo'n systeem is veel effectiever dan alleen maar een ecotax heffen op vervuiling. Want degenen die het zich kunnen veroorloven, vervuilen dan vrolijk verder. Zo wordt "de vervuiler betaalt" al gauw "de betaler vervuilt".
Wie meer wil weten over ecologische economie, kan Terra Incognita van Peter Tom Jones en Roger Jacobs achter de kiezen slaan. Een goede en vlot verteerbare inleiding vind je alvast op You Tube:
Vandaag start de VN Klimaatconferentie in Bali. Deze belangrijke conferentie zal in totaal twee weken duren, en is cruciaal. Want in Bali wordt besproken hoe het internationaal klimaatbeleid er na 2012 er zal uit zien. Dat jaar loopt immers het Kyotoprotocol af. En opdat er daarna geen leemte zou ontstaan, moet er tegen uiterlijk 2009 een nieuw akkoord klaarliggen. Het voorbereidende werk wordt dus nu verricht.
Kyoto was een bescheiden, maar erg belangrijke stap. Want zonder Kyoto zouden heel wat industrielanden tot vandaag gewoon niets hebben gedaan. Of zoals klimaatwetenschapper Van Ypersele het scherp stelt:"zonder Kyoto zou de geïndustrialiseerde uitstoot met twintig procent gestegen zijn. Kyoto is dus wel degelijk een trendbreuk." Maar tegelijk weet iedereen die de klimaatcrisis opvolgt, dat we wereldwijd moeten gaan naar 50 à 60% reducties tegen 2050. Voor een Westers industrieland als België betekent dat 30% minderuitstoot tegen 2020 en 80% à 90% tegen 2050.
Vandaag bereikten ons alvast twee heel positieve signalen. Australië besliste het Kyoto-protocol te ratificeren en kreeg daarvoor een daverend applaus van alle delegaties in Bali. De ratificatie betekent meteen dat Australië volwaardig zal deelnemen aan de onderhandelingen voor een post-kyoto akkoord. Hiermee zijn de Verenigde Staten het enige westerse industrieland (en enige grote economische macht) die het protocol nog steeds niet hebben getekend. De beslissing van Australië zet de VS nu ook onder druk om de klimaatonderhandelingen serieus te nemen.
Een ander positief signaal kwam van het bedrijfsleven. Net voor de start van de klimaatconferentie hebben topbedrijven van over de hele wereld opgeroepen om een internationaal akkoord te sluiten dat de schadelijke impact van de klimaatverandering terugdringt. Het gaat om 150 bedrijven uit Europa, de VS, China en Australië. Umicore is het enige Belgische bedrijf dat de Bali-oproep ondertekent. De bedrijven dringen aan op een wettelijk kader dat hen ertoe zal aanzetten om te investeren in milieuvriendelijke technologie. Ze stellen dat het negeren van de opwarming van de aarde onvermijdelijk de economisch groei zal aantasten.
Droge info vind je op mijn website.
Kletsen doe ik op Twitter.
Ik doe sociaal op Netlog en
Facebook.
Mijn 'serieuze' netwerk onderhoud ik op LinkedIn.
Van Plaxo
weet ik nog niet goed of het nu serieus is of fun.
Interessante links gooi ik op delicious.
En foto's plaats ik op Flickr.
.jpg)
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::