Angola houdt op 2 april in de hoofdstad Luanda de allereerste Miss Landmijnverkiezing. Tien jonge vrouwen strijden dan voor de eretitel. Het zijn allen slachtoffers van landmijnen. De hoofdprijs: een kunstprothese op maat.
Landmijnen maken in Angola nog steeds veel slachtoffers. Door de burgeroorlog werden meer dan 15 miljoen landmijnen verspreid over het land. De landmijnen zitten voornamelijk verstopt in velden, onder wegen en zelfs in scholen. Meer dan 80.000 mensen stierven al of raakten ernstig verminkt door de mijnen. Ondanks de grootschalige ontmijningsoperaties blijven grote gebieden van het land onveilig voor de bevolking.
Het project krijgt de steun van de Angolese regering en van de Europese Unie. Enkele westerse hulpverleningsorganisaties reageren echter sceptisch. Zij spreken van een freakshow die van weinig respect voor de vrouwen getuigt. “Er zitten geen sensationale intenties achter de Miss Landmijntitel”, zegt de Noorse kunstenaar. “Uiteraard werd het format gekozen omdat het erg mediavriendelijk is." Missverkiezingen zijn ook erg populair zijn bij de Angolese bevolking.
‘Dag van de Aarde’ is de jaarlijkse hoogdag van de Vlaamse milieubeweging. Op deze opendeurdag vinden er overal in Vlaanderen plezante en leerrijke klimaatactiviteiten plaats.
2008 werd door milieukoepel Bond Beter leefmilieu uitgeroepen tot klimaatjaar. Onder het motto 'Iedereen klimaatheld' voeren de lokale milieuverenigingen en de afdelingen van Natuurpunt, Velt en JNM samen. Ze roepen iedereen op om samen met ons grote of kleine klimaatheldendaden te stellen.
Een ideale gelegenheid om opnieuw 'Art for Earth'-concerten te organiseren, dachten wij van People for Earth. Want met onze Art for Earth-concerten willen we de planeet doen rocken en de aandacht vestigen op oplossingen voor de klimaatcrisis.
We sloegen de handen in elkaar met het Clubcircuit voor de organisatie van klimaatconcerten. Een aantal clubs programmeren bijzondere concerten op 19 en 20 april. Alvast een greep uit het aanbod:
Zaterdag 19 april Petrol (Antwerpen): Gorki, Lowenstein, Muziektheater Dansen Drinken Betalen N9 (Eeklo): Venus In Flames, Joshua Democrazy @ Charlatan (Gent): Kawada, Skyblasters ft. Lalalover en Jim Cole
Zondag 20 april 4AD (Diksmuide): The Trashmen, The Neandertals, Hipbone Slim & The Kneetremblers De Kreun @ Grote Markt (Bissegem): Jerboa, Gèsman, De Predikanten Bourgoyen (Gent): The Violent Husbands unpluggedHeusden-Zolder (nationaal moment van BBL): Gert Bettens unplugged
Mijn bazen zitten sinds zaterdag in Palestina en Israël. Koen Van Bockstal en Leen Laenens zijn namelijk op missie. Het is geen plezierreisje. Het is een missie die kadert in de campagne “60 jaar ontheemd, 40 jaar bezet” van het Actieplatform Palestina.
Ze ontmoeten er Palestijnse en Israëlische vredesactivisten en partners die zich verzetten tegen het Israëlische beleid ten aanzien van de Palestijnse bevolking, en bezoeken de bezette Westelijke Jordaanoever en Gaza om de situatie en realiteit beter te begrijpen met een bijzondere aandacht voor gevolgen van 60 jaar Nakba en 40 jaar bezetting van de Palestijnse gebieden.
Ze gaan niet alleen. Ook Jos Geysels (voorzitter van 11.11.11), Rik Coolsaet (professor internationale betrekkingen Ugent), Stefaan Declercq (directeur Oxfam Solidariteit), Ilse Dielen (nationaal secretaris ACV), An Olaerts (directeur Steunpunt voor Podiumkunsten), Nelly Maes (voorzitster Vlaams Vredesinstituut) en Jean-Claude Vanrode (gewestelijk secretaris ABVV) maken deel uit van de Nederlandstalige deelnemers.
De echo's uit het beloofde land waren al somber en bedrukt, en op hun blogs wordt nog duidelijker waarom.
"Onder het mom van veiligheid word je vernederd om Gaza binnen te komen langs een reeks van poorten en getraliede gangen en tenslotte door een stuk desolaat niemandsland tussen platgebombardeerde gebouwen. Moeilijk onder woorden te brengen wat leven in Gaza vandaag betekent. Mona, directrice van het Rode Kruis vertelt ons dat het voor hen is als leven in een kooi, ik zou het niet beter kunnen omschrijven."schrijft Leen op haar gastblog van Knack.
"De soldaten van het Israëlische leger zijn grondig te werk gegaan bij de installatie van een veldhospitaal. De vloeren zijn op verschillende plekken vakkundig opengebroken, zogezegd om er zandzakken mee te vullen. Op een witte muur staan joodse obsceniteiten geschreven en alle diploma's en officiële papieren van de vrouw / bewoonster van het huis werden in stukken gescheurd en in water gegooid, om haar zoveel mogelijk van haar identiteit en toekomst te beroven."aldus Koen op zijn reisblog.
"Daarna met strijdvaardige studenten op de universiteit gediscussieerd. Ze vroegen naar meer (politieke) steun van de internationale gemeenschap. "Wij gaan hier dood, zei één van de studenten literatuurwetenschappen.lees ik op de Palestinablog van Jos Geysels.
"De Israëlische bezetting bepaalt het komen en gaan. Een Palestijnse staat lijkt verder af dan ooit. Het vluchtelingenprobleem is onoplosbaar en wordt steeds omvangrijker. Dit moet barsten. Het is maar de vraag wanneer en hoe."aldus Nelly Maes op haar Standaardblog.
Deze missie moet leiden tot actie. De verschillende middenveldorganisaties zullen nadenken over wat ze kunnen doen om de campagne en de solidariteit met het Palestijnse volk te versterken. Op 31 maart houden de deelnemers een persconferentie waar ze verslag zullen uitbrengen over de veldreis. De persconferentie is ook de aftrap van de publiekscampagne "60 jaar ontheemd, 40 jaar bezet".
Ik pleegde eerder al logjes over innovatieve verlichting, die de energiefactuur van gezinnen en bedrijven drastisch kan verlagen: spaarlampen, LEDs, de klassieke TL-lamp, de zonnelamp (in eerdere berichtjes doopte ik die daglichtlamp, maar dat bekt minder).
Op BRIGHT lees ik nu over plasma-argonlampjes van het Amerikaanse bedrijf Luxim. Zo groot als een tictacske, maar wel super zuinig en een licht even fel als van een straatlamp. De lamp is dubbel zo zuinig als high-end leds maar geeft wel een breder kleurenspectrum weer. Een gewone gloeilamp geeft 15 lumens per watt aan licht, leds 70 en deze plasma-argonlampjes maar liefst 140. En dat terwijl de lampjes een levensduur hebben van twintigduizend uur.
Welcome to Postmodern Times, a series of short animated films presenting new ideas about global consciousness and techniques for social and ecological transformation.
Deze zomer starten de opnames van 'De Helaasheid der Dingen', de derde langspeelfilm van regisseur Felix van Groeningen naar de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst. Voor dat boek ontving Verhulst de Gouden Uil Publieksprijs.
Felix van Groeningen is bekend van Steve+Sky en Dagen zonder lief. De productie van de verfilming van De Helaasheid gebeurt door Menuet, het productiehuis van Dirk Impens en bekend van onder meer Daens, Manneken Pis, Terug naar Oosterdonk, Steve + Sky, Buitenspel, Dagen zonder Lief. Team Spirit en Katarakt hebben ze ook ingeblikt, maar dat vind ik dan weer geen referentie.
Voor de film is Menuet dringend op zoek naar jongens en meisjes tussen vijf en vijftien jaar oud voor de vertolking van enkele hoofd- en bijrollen. Daarvoor komen vooral Aalstenaars in aanmerking, laat de productie weten. De opnames vinden deze zomer plaats. Interesse? Stuur dan snel een recente foto (waarop duidelijk je gezicht te zien is), een motivatiebriefje, je naam, adres, leeftijd en telefoonnummer(s) naar: dehelaasheid@menuet.be
De denial industry, ik heb er al meerdere logjes over gepleegd. Of het nu gaat over tabak of de klimaatcrisis, blijkbaar zijn er voldoende denktanken en 'onderzoekers' bereid om rapporten te schrijven die een aantal zaken trachten onderuit halen, zogezegd op wetenschappelijke wijze.
Interessanter is te weten waarom dit instituut zo'n slecht geredigeerde tekst de wereld instuurt. Wel, blijkbaar is het een jaarlijkse gewoonte om aan de vooravond van de Fair Trade Fortnight, een Britse fairtrade promotiecampagne, zo'n persbericht de wereld in te sturen.
Volgens een intern rapport van tabaksgigant Philip Morris over de invloed van het Adam Smith Institute, zijn ze er dankzij hun invloed in geslaagd om liberalisering en deregulering in de UK ingang te doen vinden. Zo mogen op het Britse eiland lokale overheden private ondermeningen inschakelen voor het uitvoeren van stadsdiensten, mogen openbare gebouwen worden gebouwd met private investeringen, werden de wetten inzake verkoop en consumptie van alcohol geliberaliseerd, en de accijnzen op alcohol en tabak verlaagd.
Het instituut is dus méér dan een denktank - het is een vehikel dat wordt gebruikt om regulering en regelgeving tegen te gaan of neoliberale regelgeving opgang te doen vinden. Het zou dus geweldig interessant zijn te ontdekken wie de opdrachtgever was voor deze studie.
Ja, tarara! Bij het lezen van het krantenartikel had ik al de indruk: de uitdagingspunten bepalen de resultaten. En toen ik nadien de naam van het instituut las, Adam Smith Institute, minderde die indruk allesbehalve.
Zonde dat zo'n studies zo snel de aandacht trekken (trekt aandacht ==> goed voor kranten), en nog veel meer zonde dat reacties op dit soort studies zo moeizaam aandacht krijgen.
Vaak wordt beweerd dat in ons kikkerlandje geen potentieel bestaat voor zonne-energie, maar niets is minder waar. Elk huis, elk kantoor heeft een dak, en vaak zijn die daken geschikt om er zonnepanelen op te plaatsen. Nog meer dan stroom opwekken met zonnepanelen, is water verwarmen met zonneboilers dan ook een vernuftige oplossing. Ook voor gezinnen. Van het Belgische potentieel voor zonne-energie is vandaag ongeveer 0% benut. Zonde.
Maar er is eigenlijk nog véél meer plaats om van zonne-energie te genieten. De rijweg, bijvoorbeeld. Een Nederlands bedrijf, Ooms Avenhorn Holding, heeft een asfaltzonnecollector gemaakt. Hun idee: zonne-energie is zeer efficiënt om water te verwarmen. Dat combineren met ondergrondse opslag, en je hebt een systeem waarbij je 's winters kan verwarmen, en 's zomers kan koelen. Met hun Road Energy System® (RES) worden de buizen niet op het dak gelegd, maar in het asfalt van een verkeersweg.
Met zo'n asfaltzonnecollector wordt het verwarmde water ondergronds op 150m diepte gebufferd, zodat het daar op constante warme temperatuur wordt gehouden. Als het buiten dan koud is, wordt met een warmtepomp die energie gebruikt om gebouwen te verwarmen. Wanneer het water die warmte heeft vrijgegeven, wordt het koud bewaard om zo gebruikt te worden voor koeling in de zomer. Dit systeem bestaat uit een asfaltzonnecollector waarmee energie in de bodem gebufferd kan worden.
Schitterend gevonden toch? Want met een beetje zon, wordt asfalt inderdaad al vlug heel heet. En in ons land liggen véél asfaltwegen, ook in onze steden. Deze combinatie van zonne-energie, geothermische verwarming en koeling, zorgt dus het jaar rond voor een lagere gasvraag en dus minder vervuiling. Vandaag is de kost vrij hoog (de aanleg van de weg wordt duurder), maar het onderhoud van wegen en bruggen wordt goedkoper, en de levensduur langer. Nog een voordeel: ijzel en sneeuw vormen een minder gevaarlijke factor voor het verkeer.
Het idee wordt vandaag al commercieel toegepast in een bouwproject in het Nederlandse Avenhorn. Men bouwt er een appartementencomplex met seniorenwoningen. De verwarming en koeling van de appartementen gebeurt via het Road Energy System. Ook een industriepark in het nabijgelegen Hoorn gebruikt het Road Energy System. En de landingsbanen van de Nederlandse luchtmacht zorgen met het systeem voor warme hangars. Volgens de fabrikant levert dit 50% minder CO2-uitstoot op in vergelijking met conventionele verwarmingssystemen.
Eigenlijk zou dit bij nieuwe verkavelingen of bij de aanleg van nieuwe industrieterreinen, of nog, bij de aanleg van grote parkings, waar schaarse open ruimte wordt ingepalmd, gewoon de regel moeten worden.
Deze tekst verscheen op vrijdag 7 maart op de website van Oxfam-Wereldwinkels, naar aanleiding van de conferentie "klimaat en ontwikkelingssamenwerking", georganiseerd door minister Charles Michel.
Vandaag buigen specialisten zich over de klimaatcrisis tijdens een groots opgezette academische conferentie in Brussel. Niets nieuws? Toch wel: het is een initiatief van minister van Ontwikkelingssamenwerking Charles Michel (MR), en dus wordt in ons land voor het eerst met een “ontwikkelingsbril” gekeken naar de klimaatproblematiek. Terecht, want de armste mensen uit de armste landen zullen het zwaarst worden getroffen door de gevolgen van de klimaatcrisis, bleek uit het jongste rapport van het VN-klimaatpanel en Nobelprijswinnaar voor de Vrede IPCC.
De meest kwetsbare mensen in het Zuiden, het merendeel landbouwers, zijn immers afhankelijk van hun natuurlijke omgeving om te overleven. In Afrika zullen vruchtbare landbouwgronden verdwijnen. De opbrengst van de landbouw zal tegen 2020 in sommige landen met de helft dalen. En bij een globale temperatuurstijging van 2°C zullen zo’n 3,5 miljard mensen geen of weinig toegang hebben tot water. Cynisch voor wie beseft dat rijke industrielanden verantwoordelijk zijn voor 80 procent van de totale CO2-uitstoot. Europa is goed voor 38 procent, terwijl India instaat voor slechts 2 procent en China voor 8 procent.
De druk op deze nieuwe groeistaten om een klimaatbeleid te voeren, groeit. Een verdere stijging van de globale CO2-uitstoot tussen 2000 en 2030 zal inderdaad vooral van landen als China en India komen. Maar wie de uitstoot per inwoner bekijkt, stelt vast dat de CO2-uitstoot van een VS-onderdaan nog steeds 20 keer hoger is dan die van een Indiër. Duidelijk een ecologische schuld van het Noorden ten opzichte van het Zuiden. Bovendien dreigt een kwart van de investeringen in infrastructuur, landbouw en gezondheidszorg een maat voor niets te worden als ze niet anticiperen op de klimaatcrisis, stelt dan weer de Wereldbank.
Een drastische vermindering van de uitstoot van de industrielanden blijft dan ook de absolute prioriteit. Hiervoor is een ambitieus beleid van energie-efficiëntie en energiebesparing nodig. Dat wil zeggen dat we niet de gemakkelijke weg mogen opgaan, zoals nu gebeurt. Zo wil Europa dat de transportsector 10 procent biobrandstoffen gebruikt, maar het vergeet de impact van dit streefdoel op het Zuiden, waar de meeste energiegewassen zullen worden geteeld. Een grote auto voltanken met ethanol kost evenveel graan als nodig is om iemand een jaar lang te voeden. De voedselonzekerheid en de honger zullen dan ook door stijgende voedselprijzen verdubbelen tegen 2015, zeggen de Verenigde Naties, terwijl die, in het kader van de millenniumdoelstellingen, net ijveren voor een halvering van het aantal mensen met honger.
Industrielanden geven ook een te gemakkelijke invulling aan de zogenaamde flexibele mechanismen om hun Kyotodoelstelling te realiseren, zoals het Clean Development Mechanism (CDM). Op zich biedt CDM kansen: voor de industrielanden is het vaak goedkoper om elders te investeren in CO2-reductie; in ontwikkelingslanden zorgt dit voor investeringen en technologieoverdracht. Maar in werkelijkheid wordt nauwelijks geïnvesteerd in projecten met toegevoegde waarde voor de lokale bevolking. Slechts 1,4 procent van de projecten heeft het verbeteren van de energie-efficiëntie als doel. Nog minder projecten hebben oog voor de bredere ontwikkelingsdoelstellingen van de lokale bevolking. De CDM-projecten zijn ook slecht gespreid. De armste Afrikaanse landen vallen bijna helemaal uit de boot. Investeerders gaan liever waar er goede infrastructuur en weinig risico’s zijn.
Het VN-energieprogramma stelt dat nog steeds 1,6 miljard mensen geen toegang hebben tot elektriciteit. Tegelijk wordt van hen een “koolstofarme ontwikkeling” verwacht. Terecht, maar gezien deze energiearmoede is dit een extra moeilijke opgave. De Britse econoom Nicholas Stern schat dat hiervoor minstens 20 tot 30 miljard dollar per jaar nodig is, geld dat ontwikkelingslanden niet hebben. Op de VN-Klimaatconferentie in Bali, eind 2007, toonden deze landen grote betrokkenheid voor een globaal klimaatbeleid. Ze stelden ook dat hun inspanningen afhangen van financiële en technologische steun vanuit industrielanden. Ontwikkelingssamenwerking kan een belangrijke rol spelen in advisering en samenwerking rond kennisoverdracht, onderzoek en ontwikkeling. Ook kan ze bijdragen om de enorme opslagcapaciteit van broeikasgassen in ontwikkelingslanden te behouden of te verhogen. Dit kan door ontbossing en bodemaftakeling te voorkomen en te zorgen voor herbebossing. En door te kiezen voor duurzame landbouw.
Vandaag al probeert het Zuiden zich aan te passen aan klimaatverandering. Zuid-Afrikaanse boeren schakelen over op gewassen bestand tegen variabele regenval. Bengalezen bouwen drijvende groentetuinen om hun voedsel te beschermen tegen overstromingen. In Vietnam plant men dichte mangroves aan om dorpen te beschermen tegen tropische stormen. Maar de klimaatcrisis vergt bijkomende middelen. Oxfam International schat de kosten van aanpassing in het Zuiden op 50 miljard dollar per jaar. Echter, het Global Environmental Facility, het belangrijke globale fonds ter ondersteuning van klimaatmaatregelen in het Zuiden, ontving slechts 177 miljoen dollar. Bijkomende steun uit het Noorden voor aanpassingsmaatregelen die ontwikkelingslanden moeten beschermen tegen de nadelige gevolgen van de klimaatcrisis is dus nodig.
We hopen dat het initiatief van minister Michel uitmondt in een ambitieus beleid. In het algemeen echter komt het Noorden zijn beloftes niet na om financiële middelen vrij te maken voor duurzame ontwikkeling in het Zuiden. Slecht vijf landen hebben tot nu toe de in 1970 beloofde 0,7 procent van hun BNP aan ontwikkelingssamenwerking besteed. België is daar niet bij. Voor de minister stelt zich verder de opdracht om elk programma van ontwikkelingssamenwerking als het ware klimaatbestendig te maken. Zo niet dreigt elke investering in het Zuiden gewoonweg een maat voor niets te worden. Het budget van de Belgische Ontwikkelingssamenwerking moet dus niet worden verminderd, zoals de minister recent heeft beslist, maar verhoogd.
Koen Van Bockstal & Els Keytsman Oxfam-Wereldwinkels
Droge info vind je op mijn website.
Kletsen doe ik op Twitter.
Ik doe sociaal op Netlog en
Facebook.
Mijn 'serieuze' netwerk onderhoud ik op LinkedIn.
Van Plaxo
weet ik nog niet goed of het nu serieus is of fun.
Interessante links gooi ik op delicious.
En foto's plaats ik op Flickr.
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::