Mijn collega Marieke Poissonnier is op dienstreis naar Uganda. Ze houdt hierover een blog bij: www.oww.be/straffekoffieinuganda.
Haar reis start in Kampala, hoofdstad van Uganda. Daar organiseert Oxfam-Wereldwinkels een ‘partner meeting’ van 30 september tot 3 oktober. Onder meer de Ugandese producenten-partners van Oxfam-Wereldwinkels nemen hieraan deel. Het centrale thema van deze partnerdag is ‘markttoegang voor kleine producenten’.
Op zaterdag 4 oktober organiseren we dan de koffiedag. Het is een heus koffieforum, in opvolging van het forum dat we vorig jaar in Gent hebben georganiseerd. Het is eigenlijk een tussenstap naar het meerdaags koffieforum dat we plannen in Ethiopië in 2009. Op deze koffiedag brengt Oxfam-Wereldwinkels alle actoren samen die de belangen verdedigen van kleine koffieboeren in Uganda. Het is een gelegenheid om samen na te denken hoe de invloed van de boeren op het beleid kan toenemen. Met hun ideeën en eisen trekken wij dan naar politici hier in België maar ook op internationaal niveau.
Alle avonturen, bedenkingen en indrukken van Marieke kan je dus meebeleven op haar blog. Live van onze koffiemadam in Uganda!
Ecologische economie bouwt onder meer op duurzaam materialenbeheer. Producten van de toekomst zullen anders worden gemaakt, en dat begint al op de tekentafel. Om de economie binnen de grenzen van de planeet te houden, hebben we productie nodig die geen afval en milieuvervuiling meer veroorzaakt.
In Vlaanderen wordt daar al over nagedacht en aan gewerkt. Plan C - Vlaams Transitienetwerk Duurzaam Materialenbeheer, maar dat bekt minder goed- organiseert op 15 oktober in Mechelen een netwerkdag. Met een hele dag activiteiten rond duurzaam materialenbeheer bouw je mee aan een duurzame materialentoekomst voor Vlaanderen.
Ik neem deel aan een debat, samen met Paul De Bruycker, Bart De Moor en Rob Weterings. Dirk Barrez modereert. We gaan met elkaar in gesprek over onze verwachtingen over de toekomst. Alle info op de Plan C lanceert website.
Als we de aarde eerlijk verdelen, is er voor de behoeften van elke wereldbewoner 1,8 ha beschikbaar, ruim voldoende om van te leven. De gemiddelde Belg heeft een totale voetafdruk van 5,6 ha - veel meer dan het Eerlijke Aarde Aandeel, dus.
Een belangrijk deel hiervan gaat naar voedsel. De gemiddelde Belg zit aan 1,36 ha voedselafdruk. De website voedselvoetafdruk.be geeft aan hoeveel ruimte je voedingspatroon van de aarde vergt. Aan de hand van 15 eenvoudige vragen, bereken je snel de impact van jouw voedingspatroon.
Zit je foodprint aan de hoge kant? Geen nood, je krijgt op de site meteen praktische tips om je afdruk te verkleinen. En eigenlijk is het erg gemakkelijk: meer biologisch, meer fair trade, meer streekproducten, minder vlees, vis en zuivel, minder eten weggooien.
Ik kwam uit op 0,68 hectare, en zit dus goed! Maar de hoge impact van alcohol op de foodprint verbaasde me toch wel.
Ik zit aan 1.22 ha. Alvast een flink stuk onder het gemiddelde.
Jammer dat de vragenlijst geen rekening houdt met de gezinssituatie. Alleen leven of met meerdere mensen samenleven of kinderen hebben, ... het beïnvloedt een en ander aanzienlijk.
Het vergelijken van resultaten tussen mensen is dus niet altijd even eerlijk.
Dag herman, de afdruk wordt berekend per persoon, dus voor een gezin van vier mag de totale afdruk sowieso groter zijn.
Het klopt natuurlijk wel dat voor je eigen voetafdruk het soms beter is niet alleen te wonen (huis, verwarming,...), maar met de voedselafdruk en voetafdruk wordt vertrokken van het principe dat elke wereldburger recht heeft op evenveel.
Portugal haalt vandaag 40 procent van zijn elektriciteit uit duurzame bronnen, zoals wind en zon, en wil dit aandeel nog verder verhogen tot 60% tegen 2020. Het land pioniert daarom in een nieuwe duurzame energiebron: golfslag. In Portugal werd recent een 'golvenpark' geopend. Het bestaat uit slangen met verschillende segmenten die op en neer bewegen met de golven. Die bewegingen drijven via hydraulische stoterstangen een motor aan, en zo wordt stroom opgewekt.
Het Aguçadoura Wave Park bestaat voorlopig uit drie zeeslangen (met de naam 'Pelamus' - of zeespier) van 142 meter lang en 3,5 meter diameter. De installatie kostte 8,5 miljoen euro en heeft een geïnstalleerd vermogen van 2,25 megawatt. Dat komt overeen met een windturbine in een windpark, en zo'n 6.000 mensen zullen van golfslagstroom worden voorzien. In een tweede fase komen er 27 zeeslangen bij, waardoor het vermogen op 20 megawatt zal komen. De 27 zeeslangen zullen “het equivalent van 60.000 ton koolstofdioxide per jaar” uitsparen, zegt Rui Barros, ingenieur en projectdirecteur bij Enersis. Nog later is het de bedoeling op verschillende plaatsen voor de Portugese kust zeeslangen vast te ankeren en het vermogen op 550 megawatt te brengen.
Geniaal! Ook New York en het Verenigd Koninkrijk experimenteren met energie uit waterkracht: zij plaatsten eerder al onderwaterturbines en getijdencentrales. Met hen kiest nu Portugal er ook voor om het klimaatprobleem tegen te gaan, innovatie te stimuleren en de olieafhankelijkheid te verminderen.
Samen met Peter Tom Jones en Vicky Demeyere schrijf ik een reeks artikelen in Oikos. Met de rubriek 'Terra Reversa' onderzoeken we per thema hoe men kan komen tot een totale ‘systemische’ omkering van het courante wereldbeeld en hoe men de ondersteunende politieke, economische en technologische structuren kan veranderen.
Uiteraard is ons denkkader dat van de ecologische economie. We hanteren hierbij het model van de 4 E’s als richtsnoer voor een effectieve duurzaamheidstransitie: enable, exemplify, encourage, engage.
In vier sectoren samen is onze consumptie verantwoordelijk voor minstens 70% van onze totale milieu-impact: voeding, mobiliteit, wonen en recreatie/reizen. In een vorige aflevering van deze rubriek namen we reeds de sector voeding onder de loep; in de bijdrage van het net verschenen meest recente nummer bekijken we het consumptiedomein mobiliteit. Op welke manier doet zich de problematiek voor, wat zijn de barrières voor meer duurzame patronen, en hoe kunnen alle relevante stakeholders de 4 E’s concreet realiseren?
De volledige tekst kan je nu lezen op de website Yabasta. Een abonnement op Oikos nemen is natuurlijk ook een schitterend idee!
In 2000 kwam een kleine groep academici, politieke leiders en kunstenaars uit een twaalftal landen bij elkaar om een actieprogramma op te stellen dat het belang van ‘global interdependence’ onder de aandacht moest brengen. 9/11 gaf die inspanningen een tragische impuls en de groep besloot om 12 september, ‘the day after’, uit te roepen tot Interdependence Day (dag van de onderlinge afhankelijkheid). Het Interdependence Day Forum is een driedaagse, internationale conferentie waarop een groep nationale en internationale academici, politici, NGO-mensen, kunstenaars, journalisten en anderen debatteren over globale en lokale problemen en vooral: hoe die onderling verweven zijn.
We leven immers steeds meer in één wereld, in één mondiale, postnationale samenleving, en wij zijn allen onderling afhankelijk. De uitdagingen die we in onze straten en wijken vandaag ervaren, zijn globaal (vervuiling, migratie, flexibilisering, criminaliteit, klimaatverandering, technologie, vermarkting, volksgezondheid). Maar de bestaande instituties waarop we vandaag nog vertrouwen zitten opgesloten in een verouderde logica: die van onafhankelijkheid. In een interafhankelijke wereld zonder grenzen, hebben we ook burgers zonder grenzen nodig, democratie zonder grenzen. We moeten de democratie globaliseren en de globalisering democratiseren.
Na Philadelphia, Rome, Parijs, Casablanca en Mexico City wordt Interdependence Day in Brussel georganiseerd, bij uitstek een gedeelde stad een in een verdeeld land. De stad telt belangrijke organisaties op haar grondgebied (Europees Parlement, Europese Commissie, de NAVO) maar is tegelijk bi-nationaal en multicultureel. Het Kaaitheater is gastheer voor het forum en werkt hiervoor samen met een hele reeks Brusselse partners.
Het subthema is The City as Commons in a Divided World, de stad als een gedeelde plek in een verdeelde wereld. Samen met de globalisering waarbij natiestaten aan invloed en macht verliezen, worden lokalisering en regionalisering belangrijk. De huidige neoliberale globalisering schept overal sociale onrust en ongelijkheid. De stad wordt hierbij steeds duidelijker een belangrijk knooppunt van politieke en sociale wederopbouw, en kan helpen opnieuw grip te krijgen op de werkelijkheid.
Gisteren ben ik gaan luisteren naar het openingsdebat op Interdepence Day in het Kaaitheater. Het was een mooi en heel divers panel gisteren: Benjamin Barber, Eric Corijn, Anne Teresa De Keersmaeker, Lord Bhikhu Parekh en Naema Tahir. De thema's zelf waren op zich ook ontzettend (het project zelf, Brussel, voedingsgewoonten & geïndustrialiseerde landbouw, identiteit, en emancipatie van moslimvrouwen), maar waren net daardoor mooie illustraties van hoe we allen onderling afhankelijk zijn: van onze omgeving, ons lijf, onze woonplaats, onze familie.
Het forum loopt nog tot 12 september. De debatten zijn gratis.
Droge info vind je op mijn website.
Kletsen doe ik op Twitter.
Ik doe sociaal op Netlog en
Facebook.
Mijn 'serieuze' netwerk onderhoud ik op LinkedIn.
Van Plaxo
weet ik nog niet goed of het nu serieus is of fun.
Interessante links gooi ik op delicious.
En foto's plaats ik op Flickr.
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::