Germanwatch en CAN maakten opnieuw hun klimaatrangschikking van de 57 grootste CO2-vervuilers. Uit deze '
climate change perfomance index' blijkt dat geen enkel land voldoende doet om de klimaatverandering te beperken tot 2 graden. De top-3 blijft leeg omdat geen enkel land over een regering beschikt dat echt werk wil maken van klimaatbeleid.
De index rangschikt 57 geïndustrialiseerde landen en groeilanden. Samen zijn ze goed voor meer dan 90% van de globale uitstoot van broeikasgassen. Men brengt niet alleen de emissies in rekening, men voert ook een audit uit van het klimaatbeleid van de landen. Hij wordt voor de 5de keer opgemaakt. Rode lantaarns zijn Canada en Saoudi-Arabië. "Beste" presteerder blijkt Brazilië.
België kruipt opnieuw 9 plaatsen naar omhoog en staat op plaats 16. Dit is niet meer een inhaalbeweging, want vorig jaar tuimelde ons land 10 plaatsen naar omlaag. Eindelijk beginnen we het potentieel aan zonne- en windstroom in ons land te benutten; de eerste windturbines ver in zee werden geplaatst en steeds meer daken krijgen zonnepannelen. Toch halen we nog steeds niet het beoogde aandeel van hernieuwbare energie in de energiemix van 13%.
Wat betreft klimaatbeleid tuimelen we naar een beschamende plaats 44. Het Belgische klimaatbeleid is namelijk allebehalve coherent en ons land laat zich zelden opvallen in internationale onderhandelingen. Daarmee nestelt ons land zich op hetzelfde niveau (of zelfs slechter) als de voormalige Oostbloklanden.
Bronnen: Bond Beter Leefmilieu, Germanwatch, CANLabels: beleid, België, klimaat
Energiebesparen is vaak poepsimpel. Ongeveer 7 à 13% van het verbruik van elektriciteit door Westerse huishoudens wordt immers gewoonweg verspild aan standbyverliezen, en die zijn in hun totaliteit gigantisch. Voor Amerikanen betekent dit een jaarlijkse
onnodige elektriciteitsfactuur van 3 miljard dollar en het onnodig laten draaien van 18 doorsnee elektriciteitscentrales. Een gemiddeld gezin kan dan ook gemakkelijk 72% van het standbyverbruik besparen mocht het enkel elektrische apparaten gebruiken die slechts 1 Watt verbruiken in de standby-stand. Technisch zijn deze toestellen ook perfect mogelijk te produceren. Ik heb dan ook
nooit begrepen waarom de markt overspoeld mag worden met energieverslindende elektro en kantoorapparaten.
Al in 1999 ontwierp het Internationaal Energie Agentschap de
1-Watt-regel als norm voor stand-by consumptie. In de Verenigde Staten is deze norm zelfs al verplicht. Oud-president Bush
legde deze norm op na de Californische energiecrisis voor de aankopen door Amerikaanse overheidsinstellingen. En sinds januari 2005 gelden in het Californië van gouverneur Schwarzenegger
gelijkaardige verplichte productnormen. DVD-spelers die in stand-by meer dan 3 Watt verbruiken, mogen niet meer verkocht worden. Voor adapters geldt sinds 2007 een norm van 0,75 Watt in 2007 en 0,50 Watt in 2008.
Vandaag kreeg ik -eindelijk!- fantastisch nieuws in de mailbox. De Europese commissie heeft nu ook zo'n normen aangenomen. Experts van de 27 EU-lidstaten stemden maandag in met een verordening die nieuwe normen vastlegt voor televisietoestellen, magnetrons, computers, ovens en andere huishoudelijke toestellen en kantoorapparaten. Naargelang hun functionaliteit mogen deze toestellen vanaf 2010 in stand-by maximaal 1 tot 2 Watt verbruiken. En vanaf 2013 wordt het maximale energieverbruik nog eens gehalveerd naar 0,5 tot 1 Watt.
Blijkbaar wilden de experts van de Europese Commissie ook een aan/uit knop op de toestellen verplichten. Veel toestellen kan je vandaag zelfs niet meer uit zetten, enkel in slaapstand zetten is nog mogelijk, wat betekent dat veel stroom verspild wordt.
Maar blijkbaar verzetten enkele producenten zich hiertegen.
Deze nieuwe normen vatten in de hele EU 3,7 miljard toestellen. Tegen 2020 gaat het om 4,6 miljard energiezuinige apparaten. Dit levert een besparing op die overeenkomt met het jaarlijkse energieverbruik van Denemarken. Of nog: de hoeveelheid stroom die wordt bespaard is
tien keer de elektriciteitsproductie van alle windturbines die in januari in Nederland stonden opgesteld. De vermindering van de CO2-uitstoot is ook al niet min: 14 miljoen ton per jaar.
Een goede beslissing dus. De kans is groot dat de wet begin volgend jaar wordt aangenomen. Fabrikanten krijgen daarna een jaar de tijd om hun producten aan te passen. Alleen jammer dat het zo lang duurde om te kiezen voor kwaliteit.
Labels: beleid, consumenten, economie, energiebesparing
Onderstaand stuk verscheen in De Standaard van 16 juni 2007. Een klimaatbeleid kan niet bouwen op milieutaksen alleen, antwoordt Els Keytsman op de kritiek van Aviel Verbruggen dat Groen! vooral aan regelneverij doet.Aviel Verbruggen vindt 'klimaatministerke spelen' geen goede oplossing voor de huidige klimaatproblemen en pleit voor een ambitieus klimaatbeleid (DS 15 juni). Dat ambitieuze klimaatbeleid is vandaag op geen enkel vlak zichtbaar.
Langetermijndoelstellingen voor regeringen blijven tot nu toe altijd vrijblijvend. Dat is zeker zo wat klimaat betreft. België heeft zich in het Kyoto-protocol verbonden om tegen 2012 te gaan naar een minderuitstoot van 7,5 procent ten aanzien van 1990, maar nu al is duidelijk dat met het huidige beleid deze doelstelling niet wordt gehaald. En onze beleidsmakers geraken daar gewoon mee weg.
Tegelijk schreeuwen bedrijven om juridische zekerheid. Voor Groen! is een klimaatwet met duidelijke doelstellingen daarvoor de beste garantie. Met een klimaatwet kan elke burger, het parlement en de hele civiele samenleving jaar na jaar de vorderingen van het beleid evalueren en laten bijsturen. Indien doelstellingen niet worden gehaald, kan de overheid daarvoor verantwoordelijk worden gesteld. Ook in Nederland pleiten milieuorganisaties én vakbonden gezamenlijk voor een speciale klimaatwet waarin wordt vastgelegd hoeveel Nederland jaarlijks mag uitstoten. Ook de 'Big Ask' campagne van Friends of the Earth en de oproep van 400 Britse politici om het halen van ambitieuze klimaatdoelstellingen op korte, maar ook op lange termijn, wettelijk bindend te maken, leidden eerder al in Groot-Brittannië tot een klimaatwet. Ook Canada voert binnenkort zo'n klimaatwet in.
Een klimaatbeleid kan niet bouwen enkel op milieutaksen. Dat leidt niet tot een effectief milieubeleid, maar maakt integendeel heel veel ecologische producten voor tal van mensen financieel onbereikbaar. Dat kan onmogelijk de bedoeling zijn. Productnormen en subsidieregelingen zorgen ervoor dat bedrijven en burgers op een betaalbare wijze hun uitstoot van broeikasgassen kunnen verminderen. Bedrijven en consumenten kunnen dan kiezen welke maatregelen het beste bij hen passen. Bedrijven kunnen bijvoorbeeld een CO{-2}-budget krijgen, terwijl emissierechten dan bij andere bedrijven worden ingekocht. Of nog, eerder dan de consument de valse keuze op te dringen tussen milieuschadelijke en milieuvriendelijke producten, zorgt de overheid ervoor dat enkel nog kwaliteit op de markt terecht komt. Dat kan met het Top Runner Model zoals in Japan. Hierbij worden ambitieuze productnormen vooropgesteld en de overheid verleent drastische ecologiesteun aan de onderneming die koploper is in de betrokken sector. Na vijf jaar wordt de prestatie van de koploper de norm. Zo worden ecologische producten voor iedereen bereikbaar.
Voor een doeltreffend klimaatbeleid zijn juridisch verankerde doelstellingen en maatregelen alleen uiteraard ruim onvoldoende. Het is duidelijk dat de energieomslag een goede en volgehouden coördinatie tussen de gewesten en het federale niveau vereist. Gezien het energie-, klimaat- en milieubeleid elkaar voor grote delen overlappen, is de bestaande versnippering van middelen, bevoegdheden en personeel even nefast voor de doeltreffendheid van het beleid. Verhofstadt II telde een minister van Energie, eentje van Leefmilieu, en daarbovenop een staatssecretaris van Duurzame Ontwikkeling. Als deze drie regeringsleden al een beleid voerden, dan was op zijn zachtst gezegd niet altijd even coherent. Laat staan dat het klimaatbeleid op federaal niveau en dat op het Vlaamse niveau met elkaar in overeenstemming waren. Er is dan ook nood aan een sterke coördinatie van het klimaat- en energiebeleid en van de verschillende energie- en klimaatfondsen op de verschillende overheidsniveaus. Maar ook van de verschillende steunmaatregelen. Vooral daarom pleitte Groen! voor een vice-premier voor Klimaat, Milieu en Energie die het beleid van de verschillende overheidsniveaus in het land coördineert, de energietransitie voorbereidt en daarvoor de verschillende actoren samenbrengt.
De kern van het ecologische klimaatplan is dus niet zozeer 'het postje' van de klimaatminister zoals Aviel Verbruggen denkt, maar wel een klimaatwet, de coördinatie van de verschillende bevoegdheden op verschillende niveaus, en uiteraard een voldoende groot budget. Het is evident dat zo'n ambitieus klimaatbeleid wortels moet hebben in een uitgebreid hoofdstuk in het volgende federale regeerakkoord en dat het gedragen moet zijn door de ganse federale regering. De veruitwendiging van zo'n doortastend klimaatbeleid is dan de klimaatminister, met voldoende ruime bevoegdheden inzake leefmilieu, energie, duurzame ontwikkeling en energie. Een minister die wéégt binnen de regering en die gemandateerd is om de coördinatie met de regio's inzake energie- en klimaatbeleid te verzorgen. Een minister die ook wéét waarover het gaat, eentje met veel deskundigheid en expertise. Pas dan kan de ecologische omslag naar een ambitieus klimaatbeleid op de sporen worden gezet. Er is inderdaad nog veel werk aan de winkel.
Els Keytsman (Groen!) schreef mee Het Klimaatboek. Pleidooi voor een ecologische omslag.Labels: beleid, België, klimaat
Eerder schreef ik over het onbegrijpelijke feit dat sterk verouderde technologie als de gloeilamp (175 jaar oud!), nog mag worden verkocht op de Belgische markt. Er zijn namelijk heel wat alternatieven beschikbaar die veel minder energie verbruiken, en dus beter zijn voor de energiefactuur van burger en bedrijf. Een gloeilamp levert vooral warmte en toevallig ook nog wat licht. Een vrij inefficiënte vorm van energieomzetting, dus.
Australië bant de gloeilamp,
Californië wil dat ook doen, Blair had het ook in zijn energienota staan.
In Nederland is de discussie ook losgebarsten. En
behalve wat blabla bij bevoegd minister Tobback, heeft hij nog niets ondernomen.
Nochtans kan het, en zelfs heel eenvoudig. De minister hoeft enkel maar goede productnormen op te leggen. Zolang binnenlandse lampenproducenten niet worden bevoordeligd ten aanzien van buitenlandse, en de regelgeving heel duidelijk is, kan de nationale overheid dit gewoon invoeren, zegt ook de bevoegde Nederlandse minister. Als de Nederlanders het kunnen, dan kunnen de Belgen dat ook. De Europese paraplu blijven openklappen is dus erg ongeloofwaardig geworden.
De
alternatieven zijn beschikbaar. Verouderde technologie die de energiefactuur de hoogte injaagt wordt beter gebannen.
Een spaarlamp bijvoorbeeld levert jaarlijks 8 euro netto winst op. Weg met de gloeilamp dus.
Labels: beleid, energiebesparing
De discussie over het Aalsterse crematorium is weer in alle hevigheid losgebarsten. Deze maand dient de gemeenteraad zich uit te spreken over het ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) Aalst West.
Dit plan moet zowat het slechtste RUP zijn dat de vorige bestuurscoalitie heeft laten opmaken. Een groot gebied ten westen van Aalst wordt gewoonweg volgebouwd. Het ASZ en de KAHO mogen uitbreiden, zowat het hele gebied wordt volgestort met beton, en de plekjes die nog open blijven worden netjes groen ingekleurd. 'Stedelijke mozaiektuin' en 'Parkgebied met grootschalige functies' werd dit plan in de wel zeer originele
newspeak genoemd.
Het RUP bevat ook de inplanting van de grootschalig crematorium in Aalst. Ik ben de eerste om te stellen dat onze
regio nood heeft aan een crematorium, want nu is iedereen verplicht om naar de andere kant van de provincie te rijden. Maar dergelijk grootschalig project hoort niet op de Hoezekouter thuis. Niet alleen heeft men nooit een echte milieustudie naar de effecten van zo'n activiteit op die plaats willen uitvoeren, de schaal is ook gewoon te groot.
Al jaren probeert het stadsbestuur dit grootschalig project er door te drukken, zeer tegen de zin van de buurtbewoners. Nochtans werder eerder al de milieu- en de bouwvergunning voor het geplande crematorium vernietigd. Ook het Bijzonder Plan van Aanleg Hoezekouter werd vernietigd door de Raad van State, na een klacht van het actiecomité
Red de Hoezekouter.
Plannen doordrukken tegen beter weten in vooral tegen de wensen van de rechtstreekse betrokken, is niet erg slim. Onze stad zou beter rond de tafel gaan zitten met alle gemeenten van Zuid-Oost-Vlaanderen en zoeken naar een echt geschikte locatie voor alle inwoners van onze streek. Een crematorium in Aalst is namelijk geen oplossing voor pakweg de inwoners van Ronse. Met die gemeenten kan dan een goed samenwerkingsverband worden gesloten om zowel de lusten als de lasten van een crematorium rechtvaardig en eerlijk te verdelen.
Nu, het belooft een spannende gemeenteraad te worden op 29 mei. Want dan moet de gemeenteraad stemmen over de definitieve goedkeuring van het RUP Aalst West. En gezien de CD&V in het verleden zich steeds heeft verzet tegen de crematoriumplannen, en ook nu heeft laten verstaan ze niet goed te keuren, belooft de komende gemeenteraad een echte
thriller te worden.
En ondertussen weigert het stadsbestuur nog steeds om op burgerlijk begraven op een meer eerbiedwaardige manier te laten gebeuren.
Dat moet nog altijd in weer en wind. Nog steeds heeft men hier geen mouw aan gepast. Arm Aalst!
Labels: Aalst, beleid
Gisteren heeft het
VN-klimaatpanel IPCC een gedetailleerd rapport over de gevolgen van de opwarming van de aarde bekendgemaakt. De toekomst is ineens akelig concreet en als we vandaag geen actie ondernemen, zijn de gevolgen gewoon catastrofaal. Dat is in een notendop de inhoud van dat rapport.
De klimaatverandering is geen toekomstverhaal meer, we zitten er gewoon middenin: de zachte winter met terrasjesweer in februari, de skivakanties zonder sneeuw, de vroege bloeiers. En erger: gletsjers smelten weg, de Noordpool ook. De scenario's van het IPCC tonen weinig goeds: meer stormen, meer droogtes, meer overstromingen, eilanden die verdwijnen, miljoenen klimaatvluchtelingen... als we niets doen.
Zoals steeds zijn het de armsten die het hardst getroffen worden. De landen uit het zuiden kijken aan tegen ecologische en economische catastrofes, en het zijn net die die het minst bijdragen aan het probleem. En net zij hebben niet de middelen om zich te beschermen tegen de ergste gevolgen. Deze onverantwoorde onrechtvaardigheid is er niet alleen wereldwijd, het is ook zo in eigen land. De armsten wonen in de slechtste huizen, in de meest ongezonde wijken, kijken tegen torenhoge dokters- en ziekenhuisfacturen aan, en hebben niet het geld om hun woningen te renoveren. De beter middenklasse woont in het groen, in gezonde wijken en huizen en hebben het geld om energieaudits te laten uitvoeren en met een hybride luxewagen rond te rijden.
Niets doen is de facto kiezen voor de doemscenario's van het IPCC. Ik wil weg van die doemscenario's. Al is het maar om een economische recessie te vermijden.
Buurland Nederland bijvoorbeeld zal de komende vijftien jaar tientallen miljarden euro moeten investeren om de gevolgen van de klimaatverandering op te vangen. Het kost alleen al zeker 26 miljard euro om het water in de rivieren meer ruimte te geven. Voor de constructie van klimaatbestendige gebouwen zal 23 miljard moeten worden uitgetrokken. Niets doen zal dus veel meer geld kosten dan wél een klimaatbeleid voeren.
Toch doen in België de huidige regeringen niet meer dan wat
groene window dressing. Elke partij heeft wel een klimaatplan klaar. Edoch,
ondanks de alarmerende inhoud vindt "milieu"minister Tobback geen reden om extra maatregelen te nemen.
"België zal zich gewoon aan de vooropgestelde reductiescenario's houden. Concreet betekent dit dat we de uitstoot met minstens 18 procent willen terugschroeven", klinkt het.
Dat is uiteraard veel te weinig ambitieus. Westerse economieën zullen tegen 2050 moeten gaan naar 90% minderuitstoot. Hiervoor is een écht klimaatbeleid nodig. Dat betekent jaarlijkse reductiedoelstelling in eigen land van minstens 3%. En dat betekent vooral een voldoende groot budget uittrekken. Voor mij is dat 1% van het bruto nationaal product, of ongeveer 3 miljard euro jaarlijks in België. Geld dat wordt geïnvesteerd in eigen land: isoleren van gebouwen, apparaten die weinig stroom verbruiken, huizen die niet meer hoeven te worden verwarmd, een comfortabel en gebiedsdekkend openbaar vervoer, zuiniger en lichter wagens,...
Voor dat klimaatbeleid zijn politici met lef nodig. Met de laffe struisvogelpolitiek van vandaag is niemand gediend.
Labels: beleid, België, opwarming
Bron: belga
BRUSSEL - De Belgen zijn over het algemeen voorstander van spectaculaire maatregelen tegen de opwarming van het klimaat. Dat blijkt uit een peiling die op vraag van Leefmilieu Brussel werd uitgevoerd door Dedicated Research in samenwerking met Le Soir en RTL. De Waalse bevolking gaat wel bewuster om met het milieu dan de Vlaamse.
De meerderheid van de Belgen (60 procent) is zich goed bewust van de realiteit van de opwarming van het klimaat, schrijft Le Soir maandag. Maar terwijl bijna 80 procent van de Walen en Brusselaars zegt bezig te zijn met één of meer milieuproblemen, zegt de meerderheid van de Vlamingen dat hen dat allemaal weinig interesseert.
Drie Belgen op de vier vinden de opwarming van het klimaat ,,een echt probleem waar dringend aandacht aan besteed moet worden voor de situatie erger wordt''. Eén op de twee wijst met een beschuldigende vinger naar de uitlaatgassen als oorzaak van de opwarming. De invloed van het openbaar vervoer op de klimaatswijziging wordt dan weer door de Belgen overschat (39 procent in vergelijking met de daadwerkelijke 25 procent), de invloed van het huishoudelijk verbruik wordt onderschat (10 procent tegenover 25 procent in realiteit).
De studie toont voorts aan dat de gevolgen van de opwarming van het klimaat niet goed gekend zijn. Slechts 3 procent van de ondervraagden spreekt over een vermindering van biodiversiteit terwijl de klimaatsveranderingen talrijke levende wezens bedreigen.
Opmerkelijk is ook dat hoewel de Belgen gevoelig zijn voor de problematiek, de meesten (66 procent) verklaren dat ze geen of weinig moeite doen om de opwarming van de aarde te bestrijden. Het meest actief zijn de inwoners van Brussel (43 procent), gevolgd door de Walen (25 procent) en de Vlamingen (24 procent).
Tot slot zeggen de Belgen dat ze bereid zijn om de wagen wat vaker aan de kant te laten staan (21 procent), groene energie te gebruiken (14 procent) of minder de verwarming te gebruiken (13 procent).
Labels: beleid, België, biodiversiteit, klimaat
In debatten of ook gewoon aan den toog wordt wel eens geopperd dat
Groen! toch maar een marginaal partijtje is, dat voor Groen! stemmen niet zo nuttig is, of dat de groene partij beter zou aansluiten bij andere. Nu, in tegenstelling tot andere partijen beperkt ons milieuprogramma zich niet tot een groene paragraaf, of in het beste geval een groen hoofdstukje. Ons programma is gebaseerd op een goed onderbouwde ideologie, en is in zijn geheel een ecologisch programma. Dat alleen al toont het bestaansrecht aan van een groene onafhankelijke partij.
In ons land worden vijf ideologische stromingen onderkend: de
christendemocratische, de
liberale, de
socialistische, de
Vlaams-nationalistische en ook de
ecologische ideologie. Groen! is in Vlaanderen de politieke vertaling van de ecologische beweging. In elk Europees land is er een groene partij. Bovendien waren de ecologisten de eersten om een Europese groene partij op te richten.
Een rondje Europa geeft een optimistisch beeld van het Europese groene verhaal.
Zo halen de
Zwitserse groenen in de lente van 2006 een schitterende uitslag in de kantonale verkiezingen - onder meer 16% in Geneve. Ook de vorige nationale verkiezingen waren schitterend: de groenen haalden 7,4% den hun zetelaantal steeg van negen naar dertien zetels. De
Tsjechische Groenen halen in de lente 2006 6,1%. Ze komen met zes verkozenen voor het eerst in het parlement en ondertussen maken ze deel uit van de regering. De
Zweedse Groenen halen in september 2006 hun tweede hoogste resultaat ooit voor het nationale parlement. Ze zijn in Zweden ook de enige progressieve partij die wint, de socialisten en communisten verliezen. De
Oostenrijkse groenen worden in oktober 2006 met 11% de derde grootste partij, na de sociaaldemocraten en de christendemocraten. Eind oktober halen de
Catalaanse Groenen bij de regionale verkiezingen 9,7% en ze verlengen hun deelname aan de regionale regering verlengd. In Estland halen de groenen in maart 2007 7,1% en halen zo zes verkozenen in het parlement.
Niet alleen in Vlaanderen worden opiniepeilingen gehouden. De
Schotse groenen staan op winst voor de deelstaatverkiezingen in mei 2007. Ze groeiden twee opeenvolgende keren, en ze worden aanzien als mogelijke partner in volgende Schotse regering. Ook de
Ierse groenen staan op winst voor nationale verkiezingen van mei 2007 en ook zij worden aanzien als mogelijke regeringspartner. De
Luxemburgse groenen halen in de opiniepeilingen maar liefst 16%, dit nadat ze in 2004 meer dan 15% haalde voor de Europese verkiezingen, en 13% voor de nationale verkiezingen. De
Duitse groenen wonnen meer dan 13% bij de Berlijnse deelstaatverkiezingen en gingen vooruit bij andere deelstaatverkiezingen. In opiniepeilingen scoren ze steevast boven 10%, 2% hoger dan bij de laatste nationale verkiezingen.
En de situatie voor de groenen in Vlaanderen? De peilingen geven nu al maanden op rij Groen! steevast een solide basis met telkens ongeveer 7%.
Labels: beleid, verkiezingen
Onderstaand stukje zal gepubliceerd worden in
't Ajuintje van deze maand:
Cordon sanitair, geschrapt uit den Oilsjtersen diksjoneir?Traditioneel moeten bij het begin van de nieuwe legislatuur vertegenwoordigers van de stad worden benoemd in allerlei organisaties, zoals intercommunales en vzw’s waar de stad deel van uitmaakt. Een logische keuze zou dan zijn om te bekijken wie het best geplaatst is om in deze of gene organisatie te zetelen. De meerderheid vindt echter dat deze postjes vooral dienen om eigen mensen gelukkig te maken. “Dat is het prerogatief van de meerderheid” klonk het letterlijk. Niet echt democratisch, met andere woorden.
De minderheidspartijen gingen uiteraard niet mee in deze redenering. Het Vlaams Belang (VB) vond dat het als grootste fractie recht had op de meeste postjes. Waarmee meteen duidelijk is gemaakt dat het VB, net als de meerderheidspartijen, alleen maar is geïnteresseerd in macht, en niet in beleid. Het zou beter zijn voor de werking van de gemeenteraad dat mensen worden benoemd werden die ook daadwerkelijk nuttig werk zouden verrichten in de verschillende organisaties. Maar uiteindelijk liep alle stemmingen uit op wat kon verwacht worden: postjes verdelen.
Het cordon sanitair werd daarbij meermaals doorbroken. Voor alle duidelijkheid: het cordon houdt in dat met het racistische Vlaams Belang geen politieke afspraken worden gemaakt, geen bestuursakkoorden of coalities worden gesloten. Uiteraard heeft het VB zoals elke andere partij alle democratische rechten die horen bij verkozen mandaten: spreekrecht, stemrecht, recht om voorstellen te doen,… Democraten geven met het cordon duidelijk aan dat het VB geen partij als de andere. Het VB wil grote groepen mensen uitsluiten, en dat staat haaks op ons democratisch gedachtegoed. Het cordon geldt zowel voor de lokale als nationale niveaus en verkiezingen. De beginselen van het cordon werden nog eens uitdrukkelijk herbevestigd in het Charter voor de Democratie naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen in 2000, dat door alle democratische partijen werd ondertekend.
Wat het plaatselijke werkgelenheidsagentschap (PWA) betreft, hebben de Aalsterse meerderheidspartijen zonder enige schroom het cordon aan hun laars gelapt. De gemeenteraad kiest zelf wie ze naar het PWA sturen. Het PWA stelt werklozen aan het werk en probeert mensen opnieuw te doen functioneren. Gezien het VB tegen werklozen en tegen vakbonden is, heeft het daar weinig te zoeken. Bij de stemming hebben de meeste raadsleden van CD&V en sp.a zich gewoon onthouden als het ging om de Belang-kandidaten. Gezien men verkozen is bij meer ja- dan neen-stemmen, stond een onthouding gelijk aan een ja-stem. Ook in Geraardsbergen heeft de gemeenteraad VB’ers naar het PWA gestuurd. Maar nog straffer ging het er aan toe in de gemeenteraad van Oud Turnhout. Die stuurt twee gemeenteraadsleden van het VB naar het PWA-bestuur, en hierbij hebben raadsleden van CD&V, VLD en zelfs sp.a voor de VB-raadsleden gestemd.
Op de eerste Aalsterse gemeenteraad van maart wilde de gemeenteraad een marathonstemming zoals de vorige keer vermijden. Gezien het bij de benoemingen toch uitdraait op een stemming meerderheid tegen minderheid, werden niet zoveel kandidaturen vanuit de minderheidsfracties ingediend. De drie minderheidsfractie kregen wel de mogelijkheid om mensen aan te duiden voor TMVW, de watermaatschappij. Hier waren kandidaten van VB, Blauw en Groen!. De gemeenteraad vond het echter nodig om maar liefst 2 Belangers en 1 Blauwe naar TMVW te sturen. Uit het aantal stemmen voor de VB-kandidaat, Karim van Overmeire, blijkt duidelijk dat minstens één raadslid van de minderheid liever voor een extra VB’er benoemt.
Het VB kan inderdaad rekenen op grote steun onder de Aalstenaars. Hun vertegenwoordigers zijn democratisch verkozen, en dat geeft hen het recht te zetelen in enkele instellingen. Dat wil echter niet zeggen dat andere partijen met hen samen moeten werken. Er is iets aan de hand als meerderheden koste wat het kost eigen kandidaten wil benoemen en als het dan toch niet anders kan dan maar liever VB’ers afvaardigt in plaats van kandidaten uit andere minderheidsfracties. Wie wel met het VB wil samenwerken, wil meestal ook een politieke verrechtsing binnen de eigen democratische partij. Wordt samenwerking een aanvaarde praktijk, dan zal ook het politieke centrum uiteindelijk het racistische gedachtegoed aanvaardbaar vinden. Men speelt in Aalst dus gevaarlijke spelletjes.
Labels: Aalst, beleid, politiek, racisme, vlaams belang
Op 16 april verschijnt Het Klimaatboek: pleidooi voor een ecologische omslag.
Peter Tom Jones en ik zijn de auteurs en het boek wordt uitgegeven door
EPO.
Deze week werd al een tipje van de sluier gelicht.
Knack-journaliste Celine De Coster nam een interview af over het het wanbeheer van de verschillende energie- en klimaatfondsen. Ik post hieronder de tekst van het interview, ik heb er zelf links aan vernoemde studies, personen en organisaties aan toegevoegd.
Meer fondsen dan maatregelenHet Belgische energie- en woonbeleid blinkt uit in kortetermijndenken, vindt Els Keytsman van Groen! 'Zowat elke minister heeft zijn eigen energiefonds, en het geld daarvan wordt niet gebruikt waarvoor het eigenlijk bestemd is.'Klimaat, energie en wonen: het hangt allemaal samen. België moet tegen 2012 zijn uitstoot van broeikasgassen met 7,5 procent verminderen tegenover 1990. Alleen dan voldoet ons land aan de doelstellingen van het Kyotoprotocol. Het kan dus niet anders of we moeten hernieuwbare energiebronnen aanboren als milieuvriendelijk alternatief, en daarnaast is het aangewezen om onze woningen energiezuinig te maken.
Goede informatie daarover is heel erg nodig.
'Jammer genoeg blinkt het paarse beleid ter zake niet uit in transparantie' zegt Els Keytsman, tweede op de Oost-Vlaamse Kamerlijst voor
Groen! 'Bovendien hebben de jongste maatregelen rond klimaat, energie en wonen een hoog ad-hocgehalte. De stookoliecheques voor gezinnen met een laag inkomen, bijvoorbeeld. Die worden uitgedeeld als de olieprijzen stijgen, maar daarna staan we weer even ver. Naar duurzame alternatieven wordt niet gezocht.'Het is slechts een van de dingen die Els Keytsman aankaart in
Het klimaatboek, pleidooi voor een ecologische omslag dat op 16 april in de rekken ligt. Ze schreef het samen met
Peter Tom Jones, klimaatwetenschapper en op 10 juni tweede op de Senaatslijst voor Groen!
'We vonden dat het tijd was voor actie, want het klimaatprobleem is zeer acuut. En ja, de overheid hééft al maatregelen genomen, maar niet genoeg om de vereiste omslag teweeg te brengen. Bovendien staan alle maatregelen los van elkaar, wat de doeltreffendheid ervan niet ten goede komt.'Keytsman richt haar pijlen vooral op de energiefondsen die de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Op federaal niveau alleen al zijn het er zes (zie kader). De zes fondsen hebben samen ongeveer 280 miljoen euro, maar het grootste deel van dat geld ligt te slapen - of wordt niet gebruikt waarvoor het eigenlijk bedoeld was.
'Neem nu het Kyotofonds', zegt Keytsman.
'Aanvankelijk was het de bedoeling om er vooral energie-efficiënte investeringen mee te subsidiëren. Blijkt nu dat het meeste geld gereserveerd wordt voor de aankoop van vervuilingsrechten in het buitenland, om zo de Kyotonorm te halen. Dat helpt natuurlijk óók, maar de kern van het verhaal zouden bínnenlandse klimaatmaatregelen moeten zijn. Temeer omdat het om geld gaat dat afkomstig is van de Belgische consument.'Els Keytsman rukt de zaken uit hun groter verband, vindt
Bruno Tobback, federaal minister van Leefmilieu (SP.A). '
In 2004 hebben de verschillende overheden in ons land een samenwerkingsakkoord gesloten over Kyoto. Om ons doel te bereiken, engageerde elke overheid zich ertoe om twee derde van het verhaal in eigen land te verwezenlijken - met fiscale voordelen voor milieuvriendelijke investeringen bijvoorbeeld - en één derde werd gereserveerd voor emissierechten in het buitenland. Nu pas komt het Kyotofonds op de proppen. Het gaat inderdaad om een geldreserve, die we achter de hand houden voor als zou blijken dat we onze doelstellingen niet halen. Maar tot nu toe werden er nog geen emissierechten in het buitenland mee gekocht.'Behalve het Kyotofonds zijn er nog vijf andere energiefondsen, zoals
Fedesco. De bedoeling van dit fonds: het laten uitvoeren van energieaudits in overheidsgebouwen, en energie-efficiënte projecten voorfinancieren. Voor 2007 werden audits voorzien in slechts 8 overheidsgebouwen, op een totaal van ongeveer 1.800, viste Els Keytsman uit.
'Dat is absoluut niet waar' reageert
Els Van Weert, staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling (Spirit).
'Er staan echt wel meer audits op stapel. Fedesco heeft misschien enkele kinderziekten gehad - er zijn audits uitgevoerd in gebouwen die binnenkort leeg komen te staan, bijvoorbeeld, en we hebben een tijdje zonder algemeen directeur gezeten - maar nu werkt Fedesco stilaan op kruissnelheid.'In het pakket energiefondsen zitten ook fondsen die zich het lot van mensen in armoede aantrekken - hun schrijnende toestand wordt vaak mee veroorzaakt door steeds stijgende energiefacturen. Maar ook hier schort er heel wat, zegt Els Keytsman.
'Met het geld van het sociale energiefonds moeten de OCMW's mensen helpen die hun energiefacturen niet kunnen betalen. De OCMW's moeten ook preventief te werk gaan, door budgetbegeleiding op poten te zetten. Maar dat blijkt vaak niet te gebeuren.'Het
Verbruikersateljee, een beweging voor de kleine consument, stelde zelfs vast dat de OCMW's twee derde van de middelen uit het sociale energiefonds gebruikten voor personeelskosten. Het extra geld diende dus vaak niet om het nodige extra personeel aan te werven. Er werd integendeel een beroep gedaan op bestaand OCMW-personeel, om zo begrotingstekorten op te vullen.
De kwestie kwam aan bod tijdens een hoorzitting in het Vlaams Parlement, op 23 januari 2006.
De
CREG, die het sociale energiefonds beheert, wil geen inhoudelijk commentaar geven over de manier waarop het geld besteed wordt.
'Dat is de verantwoordelijkheid van de OCMW's', zegt Guido Camps, CREG-directeur voor de Controle van de Prijzen van Gas en Elektriciteit.
'Wij hebben daar niks mee te maken. De CREG int het geld, beheert het, en verdeelt het over de Belgische OCMW's. Daarna is onze rol uitgespeeld. Wie dan verder bevoegd is voor de zaak? Binnenlandse Aangelegenheden misschien, bij de Gewesten? Ik zou het niet kunnen zeggen.'Een
studie uit 2006, uitgevoerd door het Hoger Instituut voor de Arbeid (K.U. Leuven) en het Centre d'Etudes Economiques et Sociales de l'Environnement (Université Libre de Bruxelles), kaart de zaak wél aan. Er is een gebrek aan visie omtrent de aanpak van het energieprobleem voor kansarme gezinnen, aldus het rapport, en ook bij de OCMW's zélf is de vraag naar meer afstemming tussen de overheidsmaatregelen groot. De studie pleit voor de fusie van enkele sociale energiefondsen om de zaken te stroomlijnen.
Els Keytsman gaat nog verder. Zij pleit ervoor om van de zes federale energiefondsen één enkel Sociaal Klimaatfonds te maken, dat onder de bevoegdheid valt van slechts één persoon: een vicepremier van Leefmilieu, Klimaat en Energie.
'Energie, milieu en wonen zijn drie thema's waarbij de bevoegdheden geweldig door elkaar lopen, en bovendien opereren de verschillende overheden vaak naast elkaar. Er moet een veel betere coördinatie komen door iemand die prominent aanwezig is in de regering. Een vicepremier dus.'Els Van Weert vindt dat het niet opgaat om alle energiefondsen op één hoop te gooien.
'Het sociale energiefonds heeft hoegenaamd niks meer met klimaat te maken. Het gaat om een kruising tussen energie en kansarmoede, een totaal andere invalshoek dan bijvoorbeeld het Kyotofonds.' Ook Bruno Tobback vindt dat Keytsman overdrijft. 'Zo kan ik ook tien dingen opsommen die eventueel in haar verhaal zouden kunnen passen. Wat is de meerwaarde van zo'n lukrake optelsom? Volgens mij moet elke minister in zijn eigen departement zijn best trachten te doen. Of iedereen nú zijn best doet? (korte aarzeling) Ieder departement zou zijn best móéten doen.'Els Keytsman betoogt dat de klimaatkwestie ook een sociaal verhaal is.
'Als je zorgt voor energiezuinige woningen levert dat lagere energiefacturen op. Door aan het klimaat te denken, los je dus een stukje van de armoede op.' Het is een goed denkspoor om het aantal energiefondsen te reduceren, vindt Els Van Weert.
'Maar één fonds is onhaalbaar. Veel zaken zijn wettelijk vastgeklonken, en er zijn ook verschillende invalshoeken die moeilijk verenigbaar zijn.'De weg die België nu bewandelt, is niet de goede, zegt Keytsman stellig. Vooral kansarmen wonen in huizen waar de energie letterlijk naar buiten vliegt, en zelfs wat nieuwbouw betreft loopt ons land achterop.
'De energieprestatienormen die dit jaar werden opgelegd, bestaan al dertig jaar in landen als Denemarken. Het huidige beleid voldoet dus niet. Meer nog, zoals het er nu naar uitziet, zal België de Kyotonormen niet halen.'Er is een overaanbod aan gezaghebbende rapporten die hongersnoden, overstromingen en ook economische rampspoed voorspellen als we niet gauw in actie schieten, beweert Keytsman. Bezondigt zij zich daarmee niet aan groen doemdenken?
'Een beredeneerd klimaatbeleid creëert vooral pósitieve effecten', werpt Els Keytsman tegen.
'Zoals een lagere energiefactuur en dus een hogere koopkracht, maar ook extra jobs.' Dat laatste wordt in elk geval bevestigd door de Vlaamse Confederatie Bouw, die in 2004 becijferde dat 10.000 woningen die beter geïsoleerd worden liefst 1200 arbeidsplaatsen zouden creëren. Duitsland bijvoorbeeld kan al pronken met 300.000 nieuwe jobs in de sector van de hernieuwbare energie. Nu België nog.
Dit artikel verscheen in Knack van 21 maart 2007, pp. 21-24.Labels: beleid, België, energie, klimaat
Een paar dagen geleden stond in
De Morgen een artikel over de brandstofvretende wagens van de paarse ministers. Vooral de minister van Energie (!) Marc Verwilghen vindt het blijkbaar nodig om zich met de minst zuinige en veruit de meest vervuilende wagen die er op de markt is, te laten rondrijden. De Audi Q7 van Verwilghen stoot per kilometer maar liefst 282 gram CO2 uit. De SUV van Verwilghen wordt nipt gevolgd door de A8 4.2 TDI van premier Guy Verhofstadt: die stoot 242 gram per kilometer uit. Het is dus niet
Open VLD maar
Vervuilende VLD.
Op die keuzes kwam terecht veel kritiek.
"CO2-afgunst", luidde de verdediging van premier Verhofstadt. Wow. Daar moest ik even van slikken. Want indien Verwilghen met die wagen jaarlijks 10.000 km rijdt, dan braakt hij op zijn eentje evenveel CO2 uit als een gemiddeld Belgisch gezin voor een gans jaar elektriciteitsverbruik. Zo'n onverantwoorde aankoop wordt dan ook terecht bekritiseerd.
Ook al
schaamtelijk is de verdediging van kabinet Verwilghen:
"De huidige norm voor CO2-uitstoot is Euro 4 en nog niet Euro 5", zegt de woordvoerder tegen Belga.
"We houden ons aan de norm, dat is het belangrijkste." Euronormen zeggen helemaal niets over CO2-uitstoot, maar hebben betrekking op NOx, CO, koolwaterstoffen en PM (fijn stof). Euronormen zijn ook wettelijk opgelegd aan de industrie, dus het is vrij gemakkelijk voor de minister om er zich aan te houden. De uitstootnorm voor CO2 is dan weer vastgelegd in een vrijwillige overeenkomst van de auto-industrie met de Europese Commissie. De twee hebben geen verband met elkaar: een goede euronorm is helemaal geen garantie voor een lage CO2-uitstoot. Het is verontrustend dat het kabinet van Energie zoiets niet weet.
Het is duidelijk: met dergelijke beleidsmakers wordt ons land nooit minder afhankelijk van olie, laat staan dat we in 2050 90% minderuitstoot zullen realiseren.
Labels: beleid, België, energie
Ik weet het, heb al gereageerd via Belga, maar ik moet het ook hier kwijt. Defensieminister
Flahaut chartert doodleuk een legerhelicopter voor een retourtje Kinepolis Hasselt te boeken om naar de film van Al Gore te gaan kijken, en vindt dat nog normaal ook.
Val nu dood. Brussel-Hasselt is een goede treinverbinding en de bussen rijden gratis in Hasselt. Perfect dus om wat dossiers in te studeren. En elke minister beschikt over een wagen mét chauffeur, dus wat die man bezielt om een zeer vervuilende én dure helicopter te gebruiken, op kosten van de belastingbetaler... ik ben gewoon gedegouteerd.
Ik vind het dubbel erg dat hij dan ook nog eens naar de klimaatfilm van Gore gaat kijken. Een
helicopter verbruikt immers 25 keer meer dan een wagen voor hetzelfde tracjet - een Agusta A-109 helicopter braakt namelijk
250 3,1 kg CO2 per afgelegde kilometer uit. Straks beweert de grapjas nog dat die wieken op de helicopter een winturbine zijn.
Labels: beleid, België, klimaat
... mag af en toe.
Vorige woensdag nam ik deel aan een politiek vormingsmoment, georganiseerd door het Sint-Lodewijkscollege in Lokeren. De school nodigde telkens twee politici van zeven partijen uit (CD&V, VLD, Spa, Spirit, NVA, Groen!, VB).
De leerlingen van het zesdejaar werden in kleine groepjes verdeeld, en per groepje werd een kwartier lang een politica/cus onder vuur genomen. Elke 15 minuten moesten we doorschuiven naar het volgende groepje leerlingen. Elke politica/us werd zo door 7 groepen ondervraagd.
Voor Groen! waren Stefaan Van Hecke en ikzelf van de partij. Ik kreeg veel vragen over het klimaatprobleem en de oplossingen die ik in het klimaatplan van Groen! had uitgewerkt. Maar het ging ook over andere thema's als sociale zekerheid en inspraak, ook van leerlingen.
Na de zeven ondervragingsrondes, trokken de 139 zesdejaars naar de stembus om hun stem uit te brengen. Tot onze eigen aangename verbazing haalden we maar liefst 32,5 procent van de stemmen! De volledige uitslag: (1) Groen! 32,5% (2) VLD 23% (3) CD&V 13,5% (4) Spirit 9,5% (5) VB 9,5% (6) NVA 7% en tot slot (7) SP.a 5%.
Onze visie op economie en energie slaat dus duidelijk aan. Leerlingen voelen wel wat voor een economie die rekening houdt met grenzen en fundamenteel solidair is, en die niet alleen is gebaseerd op ongebreidelde economische groei. De concrete maatregelen uit het klimaatplan, of het nu om energiebesparing of energievernieuwing gaat, vonden ook weerklank. Ik kreeg een paar keer de opmerking dat het allemaal zo logisch klonk, en dat het dus onlogisch is dat onze regeringen deze maatregelen niet nemen. Ik kan ze alleen maar gelijk geven.
Een mooi resultaat dat doet hopen op een fijne verkiezingsuitslag op 10 juni!
Labels: beleid, ecologie, verkiezingen
Het cynisme van deze regering kent geen grenzen.
Minister
Tobback laat weten dat hij ook in België de verkoop van gloeilampen aan banden wil leggen. Een supergoed idee - eerder al hield ik op dit blog pleidooien voor het
verbieden van de verkoop van gloeilampen, ook in ons land.
Alleen getuigt het van electoraal cynisme dat hij het pas na de verkiezingen op de onderhandelingstafel wil gooien.
Een paar dagen geleden klonk het bij de regering nog dat België niet bevoegd was om dergelijke maatregelen te nemen.
Nonsens natuurlijk. Via de
"wet op de productnormen" is het perfect mogelijk om de verkoop van gloeilampen te verbieden, of enkel nog toestellen toe te laten die hoogstens 1 Watt in stand by verbruiken of er voor te zorgen dat alleen nog toestellen met A-label worden verkocht. Zo valt de valse keuze tussen energiezuinige en energievretende toestellen voor de consument weg.
Iedereen kan dan genieten van energiezuinige toestellen. Niemand hoeft zich dan nog blauw te betalen aan hoge elektriciteitsfacturen.
Blair kondigde deze maatregelen al aan in
zijn energieplan. Als Blair het kan, kan Tobback het ook, want bij mijn weten ligt Groot-Brittannië in de EU. In Californië ligt ook al langer een voorstel op tafel om de verkoop van gloeilampen aan banden te leggen. En vandaag
laat Australië weten dit ook te willen doen.
Het kan dus plotsklaps wel, als minister je bevoegdheid via de wet op de productnormen voluit inzetten. Dat wil dus zeggen dat Tobback vier jaar lang verzuimd heeft te doen wat hij gewoonweg had moeten doen: de elektriciteitsfactuur van gewone gezinnen structureel en drastisch te verlagen. Energiebesparing levert een gemiddeld Belgisch gezin zeker 13% koopkrachtverhoging op. Dat heeft deze regering ons dus 4 jaar lang ontzegd.
Labels: beleid, België, energie, energiebesparing
Onderstaande lezersbrief verscheen in De Morgen van zaterdag 17 februariHet cijfergegoochel van TobbackMinister Tobback grijpt de tweede verjaardag van de inwerkingtreding van het Kyotoprotocol aan om hoeraberichten de wereld in te sturen:
"De Belgische CO2-emissie-equivalenten zijn in 2005 gedaald onder het niveau van 1990." Dat klinkt beter dan het in werkelijkheid is. Kyoto gaat over meer dan enkel CO2. Men moet ook rekening houden met andere gassen (lachgas, methaan en fluorgas) die meegeteld worden als CO2-equivalenten.
In België lag in 2005 de totale uitstoot in equivalenten 2 procent lager dan in 1990. Die daling is onder meer gerealiseerd door tijdelijke verminderde activiteit bij Sidmar en Totalfina, en door de sluiting van een Waalse hoogoven. Dat blijkt uit de antwoorden die België in december 2006 aan de Europese Commissie heeft gegeven en die pas na inspanningen van de milieubeweging inzake openbaarheid van bestuur werden vrijgegeven.
In het officiële antwoord geven de ministers Tobback en Peeters aan de Commissie toe dat 2005 een uitzonderlijk jaar is. Die uitspraak staat in schril contrast met de hoeracommunicatie aan de Belgische pers.
In Vlaanderen is de CO2-uitstoot zelfs toegenomen: in de periode 1990-2005 met maar liefst 12 procent (MIRA-T 2006). De totale uitstoot is ongeveer gestabiliseerd door de daling van de uitstoot van drie andere broeikasgassen. Laat dat nu ten dele toe te schrijven zijn aan de vermindering van de veestapel onder impuls van de afbouwmaatregelen van voormalig minister van Landbouw, Vera Dua.
Ons land haalt met de uitvoering van alle genomen en aangekondigde maatregelen de Kyotodoelstelling niet, en de regeringen compenseren die kloof met de aankoop van vervuilingsrechten in het buitenland. Voor alle regeringen samen gaat het om ongeveer 400 miljoen euro. Dat is belastinggeld dat letterlijk wordt buitengegooid, geld dat men beter had gespendeerd aan maatregelen in eigen land, met duurzame effecten en jobcreatie.
Laten we ook eens naar het grotere plaatje kijken, de periode na 2012. Zoals het recente rapport van het VN-klimaatpanel aantoont, moeten we snel naar veel grotere reducties gaan. Jaarlijks dient België zo'n 3 procent uitstoot te besparen. Tegen 2030 moet ons land een minderuitstoot hebben gehaald van 50 procent, om tegen 2050 de nodige reductie van 80 procent te kunnen bereiken.
Daarvoor is een trendbreuk nodig. Fundamentele keuzes dringen zich op, zoals de keuze voor een economie die rekening houdt met grenzen. Met het huidige beleid wijst niets erop dat die trendbreuk er zal komen. In het klimaatplan van Groen! doen wij een aantal heel concrete voorstellen in die richting.
Peter Tom Jones (Groen!), wetenschapper-publicist, en Els Keytsman (Groen!), economist
Labels: beleid, België, milieu, opwarming
Bij ons slagen Tobback en Peeters er niet in om de Kyotonorm te halen, maar blijkbaar kan het nóg erger.
In de Chinese provincie Yunnan liggen de lokale autoriteiten onder vuur. Ze krijgen de laatste weken bakken kritiek omdat ze een uitgehouwen berg volledig groen hebben laten verven.De Laoshou berg werd gedurende tientallen jaren uitgehouwen. Veel Chinezen konden dat niet echt pruimen, en recent nog werden de werken stopgezet na jaren van klachten over lawaai en stof. Plots verschenen dan in augustus jaar zeven arbeiders op het toneel. Niet om de berg te herbebossen. Neen, de arbeiders gingen de berg met spuitbussen groene verf te lijf. De verwondering bij de lokale bevolking was dan ook groot, en de geur van verf soms niet te harden.
Waarom de autoriteiten de beslissing namen om de berg groen te verven, is niet bekend. De meesten houden het op een letterlijke poging om de omgeving een "groener" uitzicht te geven. Het Chinese persagentschap Xinhua berekende dat de job, die 45 dagen duurde, ongeveer 50.000 euro gekost heeft.
Labels: beleid, milieu, trivia
Vandaag ging ik met Vera Dua en
Peter Tom Jones langs bij Els Van Weert, staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling. Ze nodigde ons uit om het
klimaatplan van Groen! toe te lichten.
Het was een open gesprek, en net als Van Weert willen wij een brede samenwerking om samen de klimaatverandering tegen te gaan. Van Weert was er het mee eens dat de opwarming van de aarde en de menselijke rol daarin een "urgent probleem" vormt. De verschillende overheden in ons land zetten ook kleine stapjes richting klimaatbeleid, maar het blijft allemaal ruim onvoldoende. We hebben immers geen kleine stapjes nodig, maar quantomsprongen.
En na afloop bleef ik met het wrange gevoel zitten dat men nog steeds niet doordrongen is van van de hoogdringendheid van het probleem. Deze regering zal met uitvoering van alle genomen en aangekondigde maatregelen niet eens de Kyotonorm halen. En een opsomming van wat wel gebeurt, lost het klimaatprobleem niet op. Daarvoor zijn concrete engagementen om veel verder te gaan nodig, en die bleven uit.
De vraag is immers niet of er iets gebeurt, de vraag is of er voldoende gebeurt om tegen 2012 Kyoto te halen (-7,5% minder uitstoot), tegen 2030 naar 50% minderuitstoot, om zo tegen 2080 de nodige 80% minderuitstoot te kunnen optekenen.
Tom en ik blijven dan ook heel sterk pleiten voor een radicaal andere aanpak en een radicaal andere economie. Het BNP als welvaartsindicator is een goed voorbeeld. Zowat alle overheidsbeleid, zoals het opmaken van een begroting, wordt hierop gebaseerd. En alle klassieke partijen blijven zweren bij "economische groei". Nochtans is het een hele botte indicator. Het BNP stijgt bij verkeersongevallen en milieuvervuiling.
Daarom is het BNP is geen goeie indicator voor een ecologische economie en moet hij gecorrigeerd worden. Het is nog maar de vraag of de mainstreampartijen deze vraag mee ondersteunen.
Een reactie die ik zeker niet kan pruimen is die over productnormen. Vandaag hameren politici op de verantwoordelijkheid van de individuele burger.
"Het is nu aan de gezinnen om te besparen" zegt Verhofstadt. Dat zal wel zijn, maar de verantwoordelijkheid hiervoor ligt in de eerste plaats bij de overheid. Ik vind dat de bevoegde minister zijn verantwoordelijkheid moet nemen en via de productnormen ervoor zorgen dat Belgische gezinnen toegang krijgen tot zuinige producten. Want nu krijgt de consument veel valse keuzes voorgeschoteld: milieuvriendelijke of milieuschadelijke producten. Ik vind dat enkel de meest zuinige toestellen op de markt mogen worden toegelaten.
"België kan niet zelf productnormen voor huishoudtoestellen opleggen, hetgeen een Europese verantwoordelijkheid is", aldus Van Weert. Ten eerste is dat de Europese paraplu nog maar eens open trekken. Bovendien is het onjuist. Zo heeft de Britse overheid in 2006 in haar
overheidsplan "Energy Review" laten weten de standby-knop op apparaten te willen verbieden. Daarnaast moeten koelkasten en (af)wasmachines energiezuiniger worden. Gloeilampen die teveel stroom consumeren worden ook verboden. Als Blair goede productnormen kan invoeren, dan kan Tobback dat toch ook?
Datzelfde Britse plan zegt ook dat de Britse centrale overheid tegen 2012 klimaatneutraal wil werken. Eerder al had ik het over de
stad Amsterdam, die zichzelf ook al deze doelstelling had opgelegd. De Belgische federale overheid beperkt zich tot een rondzendbrief die de administraties oplegt 2,5% minder energie te verbruiken.
De dringendheid van het probleem is dus nog niet doordrongen bij de huidige beleidsmakers. Buurlanden hebben het wél begrepen. Aan stoere verklaringen alleen hebben de toekomstige generaties niets. En het kan niet eeuwig 5 voor 12 blijven. Een doortastend klimaatbeleid gewenst dus, en snel.
Labels: beleid, België, energie, milieu, opwarming
Misschien moeten
"milieu"ministers Bruno Tobback en Kris Peeters eens een kijkje nemen in
Amsterdam, mochten ze nog inspiratie nodig hebben voor een klimaatbeleid.
Amsterdam gaat namelijk de komende jaren 250.000 huizen beter isoleren, of ze voorzien van dubbel glas, zonneboilers en zuinige cv-ketels. Sterker nog: de gemeente wil in 2015 al klimaatneutraal werken. In 2015! Onze regeringen halen tegen 2012 niet eens de Kyotodoelstelling om 7,5% minderuitstoot te halen.
Daartoe neemt Amsterdam de uitstoot van zijn eigen wagenpark en de verwarming in gemeentelijke gebouwen onder handen. Ook wordt gekeken naar de openbare verlichting en komt er meer groen in de stad. Amsterdam wil verder bedrijven stimuleren gebruik te maken van waterstof. De gemeente heeft bovendien het voornemen om in vergunningen milieueisen op te nemen die ondernemers aanzetten tot milieubesparende maatregelen.
Amsterdam haalt het idee van beter isoleren uit de "koplopersalliantie", waaraan behalve de gemeente ook energiebedrijven, woningcorporaties en banken deelnemen. Ze werken samen om het energieverbuik in de oudere huizen omlaag te brengen.
En op vraag van het
Clinton Global Initiative gaat Amsterdam samen met steden als San Francisco in de Verenigde Staten en het Zuid-Koreaanse Seoel het goede voorbeeld geven als het gaat om duurzaamheid.
En wij hebben een premier die pas nu spaarlampen in zijn luster draait. Zucht.
Labels: beleid, energie, klimaatneutraal
De Amerikaanse staat Californië gaat vermoedelijk als eerste de verkoop van energieverslindende gloeilampen verbieden. Een voorstel daartoe wordt binnenkort ingediend. Eén van de initiatiefnemers is
Lloyd Levine, een politicus uit Californië. Volgens de initiatiefnemers moet de 125 jaar oude gloeilamp tegen 2012, dus binnen vijf jaar, geheel vervangen zijn door spaarlampen. Spaarlampen hebben namelijk slechts een kwart van de energie nodig voor eenzelfde hoeveelheid licht.
Het milieubewustzijn in Amerika groeit snel sinds de verwoestende orkaan Katrina van twee jaar geleden.
Zo heeft het grootste supermarktconcern ter wereld, Wal-Mart, besloten spaarlampen te gaan promoten. Eind dit jaar wil het er al honderd miljoen van hebben verkocht.
Eigenlijk zijn er vandaag drie zuiniger alternatieven voor de gloeilamp. De al bekende spaarlamp, in feite een kleine tl-buis, verkleint het stroomverbruik met 75%. Dan is er de nog zuiniger led-lamp, een lamp die nu al in stoplichten wordt toegepast. Lampenfabricant Philips wil binnenkort ook tussenvariant verkopen: een halogeenlampje in de vorm van een traditioneel peertje.
Philips pleit al langer voor het vervangen van de gloeilamp door zuiniger varianten,ook in Europa.
Philips verkoopt al meer dan eeuw lampen, namelijk sinds 1891. Al dit tijd is de product een van de pilaren geweest waar het concern op steunt: de divisie "licht" staat voor 16% van Philips’ omzet en voor ruim 30% van de winst.
Philips hanteert sprekende cijfers van het Internationaal Energie Agentschap (IEA) en het World Resource Institute (WRI):
- lampen zijn goed voor 19% van het wereldwijde elektriciteitsverbruik
- de VS en Europa staan in voor ruim de helft hiervan
- het stroomverbruik doen zakken door energieverslindende lampen te vervangen door zuinige exemplaren kan jaarlijkse 20% besparing opleveren, of levert per jaar 13,4 miljard euro koopkrachtverhoging op. De CO2-uitstoot zou dan met 59 miljoen ton dalen, of het equivalent van 2,9 miljard bomen.
- en als de rest van de wereld ook zuiniger lampen gebruikt, liggen deze cijfers 4x hoger. In totaal zouden jaarlijks 1,1 miljard vaten olie worden bespaard, aldus Philips.
Labels: beleid, energie
Gisterenavond werden in heel Europa de lichten gedoofd. Dit op vraag van enkele milieugroeperingen.
Elia, de beheerder van het Belgische hoogspanningsnet, heeft naar aanleiding hiervan de evolutie van het verbruik in België in realtime gevolgd.
Op de website staan interessante bevindingen over de actie. Om 19u50 bedroeg het verbruik in België 12.220 MW. Onmiddellijk na 19u55, het ogenblik waarop iedereen werd opgeroepen de lichten te doven, is het verbruik teruggevallen met 325 MW. Dat is een daling met 2,7%. Om 20u, het tijdstip waarop de actie eindigde, bedroeg het verbruik 11.800 MW.
Dus: enkele duizenden burgers die 5 minuten het licht uitdoen, dat heeft de steenkoolcentrales van Mol én Monceau, of net een beetje minder dan Doel 1 overbodig gemaakt.
En zeggen dat onze regeringen er niet eens in zullen slagen om tegen 2012 de weinig ambitieuze Kyotobesparingsdoelstellingen te halen. Nochtans is -nogmaals- de wetenschap erg duidelijk: er is een ernstig klimaatprobleem en de mens is hiervoor verantwoordelijk. Wat we moeten doen is de uitstoot drastisch verminderen.
Het enige antwoord dat premier Verhofstadt kan verzinnen is de gloeilampen van zijn kroonluchters in zijn bureau vervangen door spaarlampen. Zucht. Ik weet niet wat het meest onverantwoorde is: het klimaatprobleem niet onderkennen, of weigeren een klimaatbeleid te voeren.
Labels: beleid, energie, opwarming
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::