Portugal haalt vandaag 40 procent van zijn elektriciteit uit duurzame bronnen, zoals wind en zon, en wil dit aandeel nog verder verhogen tot 60% tegen 2020. Het land pioniert daarom in een nieuwe duurzame energiebron: golfslag. In Portugal werd recent een 'golvenpark' geopend. Het bestaat uit slangen met verschillende segmenten die op en neer bewegen met de golven. Die bewegingen drijven via hydraulische stoterstangen een motor aan, en zo wordt stroom opgewekt.
Het Aguçadoura Wave Park bestaat voorlopig uit drie zeeslangen (met de naam 'Pelamus' - of zeespier) van 142 meter lang en 3,5 meter diameter. De installatie kostte 8,5 miljoen euro en heeft een geïnstalleerd vermogen van 2,25 megawatt. Dat komt overeen met een windturbine in een windpark, en zo'n 6.000 mensen zullen van golfslagstroom worden voorzien. In een tweede fase komen er 27 zeeslangen bij, waardoor het vermogen op 20 megawatt zal komen. De 27 zeeslangen zullen “het equivalent van 60.000 ton koolstofdioxide per jaar” uitsparen, zegt Rui Barros, ingenieur en projectdirecteur bij Enersis. Nog later is het de bedoeling op verschillende plaatsen voor de Portugese kust zeeslangen vast te ankeren en het vermogen op 550 megawatt te brengen.
Geniaal! Ook New York en het Verenigd Koninkrijk experimenteren met energie uit waterkracht: zij plaatsten eerder al onderwaterturbines en getijdencentrales. Met hen kiest nu Portugal er ook voor om het klimaatprobleem tegen te gaan, innovatie te stimuleren en de olieafhankelijkheid te verminderen.
Ik pleegde eerder al logjes over innovatieve verlichting, die de energiefactuur van gezinnen en bedrijven drastisch kan verlagen: spaarlampen, LEDs, de klassieke TL-lamp, de zonnelamp (in eerdere berichtjes doopte ik die daglichtlamp, maar dat bekt minder).
Op BRIGHT lees ik nu over plasma-argonlampjes van het Amerikaanse bedrijf Luxim. Zo groot als een tictacske, maar wel super zuinig en een licht even fel als van een straatlamp. De lamp is dubbel zo zuinig als high-end leds maar geeft wel een breder kleurenspectrum weer. Een gewone gloeilamp geeft 15 lumens per watt aan licht, leds 70 en deze plasma-argonlampjes maar liefst 140. En dat terwijl de lampjes een levensduur hebben van twintigduizend uur.
Welcome to Postmodern Times, a series of short animated films presenting new ideas about global consciousness and techniques for social and ecological transformation.
Unscrew America is een leuke website die op een plezante en bevattelijke manier de voordelen van spaarlampen en LEDs in de verf zet. Onder de slogan "Edison is dead" vind je op deze website veel informatie over de milie- en energievoordelen van de nieuwe lichttechnologie.
Bedoeling van de site is Amerikanen te overtuigen om hun gloeilampen systematisch te vervangen door betere alternatieven. (De ontwerper van de site zat wel zwaar aan de pillen, denk ik). Anyway, ik vond er ook het interessante nieuws dat men hard werkt aan "organic LEDs" en ik leerde bij dat de gemiddelde levensduur van een LED 20,5 jaar bedraagt, wat ongeveer even oud is als de gemiddelde bever (of zelfs iets langer dan de gemiddelde Neanderthaler).
De bekabeling van Led's is ook minder zwaar, je hebt ook minder transfo's nodig. Voor een keuken maakte men een berekening met spots en kwam ik aan een verbruik van 1596W, voor eenzelfde keuken maar met led's kwam dit aan 96 W.
Desalniettemin stelde ik me toch vragen bij de opmerking van de verkoper dat als men 10.000 led's produceert ,men er nu - toch al - 5000 echt kan van gebruiken. Vroeger lag dit aantal op 1000.
Een mens zou soms niet meer weten wat goed is... *bloos*
Zweden doet veel beter dan Kyoto-doelstellingen. Het Scandinavische land heeft tussen 1990 en 2006 9% minder broeikasgassen uitgestoten, terwijl het Kyotoprotocol de uitstoot met 4% mocht doen... stijgen. Dat komt neer op een vermindering van 12,7 procent betekent in het kader van het Kyoto-protocol.
Volgens het Kyoto-protocol moeten de industrielanden de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008-2012 met 5 procent doen dalen in vergelijking met het referentiejaar 1990. Voor België bedraagt de doelstelling 7,5% minderuitstoot, en ziet er helaas naar uit dat we die niet gaan halen.
Zweden dus wel, en hoe. Nochtans is Zweden een energie-intensief land door zijn koude klimaat en hoge levensstandaard. De regering voert ondertussen de kernuitstap door (in 2005 werd nog de centrale van Barsebäck bij Malmö definitief stilgelegd). En het land heeft in dezelfde periode een grote economische groei gekend.
Hoe doen die Zweden dat? Eerst hebben ze zichzelf opgelegd om tegen 2020 niet langer afhankelijk te zijn van olie. Onlangs liet het land weten dat het de uitstoot van broeikasgassen in 2020 met minstens 30% wil hebben teruggedrongen - veel ambitieuzer dan de 20% waar de Europese Unie op mikt. Hiervoor voert de regering een politiek van energiebesparing en energie-efficiëntie en hernieuwbare energiebronnen.
De doelstelling is om de gehele energievoorziening te baseren op groene brandstoffen. De Zweedse regering verhoogt het verplichte aandeel groene electriciteit van 4,5 TWh naar 15 Twh in 2016. De huizen zijn er zo goed geïsoleerd, dat een verwarmingsfactuur lager uitvalt voor een gemiddeld Zweeds gezin dan voor een Belgisch (terwijl het in Zweden veel kouder is dan hier). Er bestaan belastingvoordelen voor de overstap van olie naar een milieuvriendelijkere alternatief zoals aardwarmte en stadsverwarming. Ook gemeentelijke gebouwen zoals ziekenhuizen, bibliotheken en zwembaden worden financieel gesteund om over te stappen op ecologischer alternatieven.
In Malmö rijden een groot aantal milieuvriendelijke bussen op aardgas en biogas. De stad Borås verwerkt afval tot biogas, dat met een in Nederland ontwikkelde installatie wordt opgewerkt tot biobrandstof voor auto's, bussen en huisvuilwagens. Brandstoffen die CO2-neutraal zijn worden vrijgesteld van koolstofdioxidebelasting en energieaccijnzen voor een periode van vijf jaar. Milieuvriendelijke auto’s worden vrijgesteld van congestietaks in Stockholm, en kunnen in een groot aantal gemeenten gratis parkeren.
Verder heeft het land de investeringen in onderzoek en nieuwe kennis verhoogd tot bijna € 90 miljoen per jaar.
"De evolutie in Zweden schenkt ons de kans om sceptische landen te overtuigen van de mogelijkheid om een economische groei te verwezenlijken en de uitstoot te doen dalen", zegt Zweeds Leefmilieuminister Andreas Carlgren in een Belgabericht.
Kijk, dat zie ik graag bij staatslieden: leiderschap. Eat that, Kris "ik ga eens lobbyen bij de Europese Commissie om meer te mogen vervuilen dan eerst was toegelaten" Peeters!
Vandaag wordt veel gezegd en geschreven over de stijgende voedselprijzen. Het klopt: graan, mais en andere grondstoffen stijgen sterk in prijs door de grotere vraag naar agrobrandstoffen, door speculatie, mislukte oogsten. Maar het verhaal is erg genunanceerd. Aardappelen bijvoorbeeld zijn het voorbije jaar 16% in prijs gedaald.
Maar dat is niet de enige nuance. We gooien met z'n allen ook enorm perfect eetbaar voedsel weg. Britten gooien ongeveer een derde van hun voedsel gewoon weg. Dat koste een gemiddeld Brits gezin naar verluidt 375 euro per jaar. De Britten doen daarmee even slecht als hier. Eerder schreef ik al logjes over die spilzucht. Ook Nederlanders gooien meer dan een derde van hun voedsel weg, en ze verspillen daarmee jaarlijks tussen de 3,9 en 4,8 miljard euro. Een gemiddeld Nederlands gezin gooit zo’n 330 euro per huishouden aan voedsel per jaar in de vuilnisbak, ofwel zo’n 10 à 15% van al het eten dat ze aanschaffen. En uit Kortrijkse cijfers bleek dat een gemiddeld Belgisch gezin in 2004 gemiddeld 165 kilogram eten (of 330 euro per jaar) in de vuilnisbak gooit.
Al dat weggooien is blijkbaar een levensstijl: we kopen te vaak eten zonder vooraf in de koelkast en de voorraadkast te controleren wat we precies nodig hebben. En we kopen vaak te veel, gaan op onverwachte tijdstippen uit eten en laten verse producten thuis in de koelkast verleppen. Jonge mensen met een baan gooien het vaakst ongeopende producten weg maar ook gezinnen met kinderen in de schoolleeftijd zijn eveneens verspillers, blijkt uit het Britse onderzoek. Dat voedselverspilling sterk generatiegebonden is, waren ook de Nederlanders al achtergekomen: jongeren gooien het meeste eten weg. Voedselverspilling is overigens niet inkomengerelateerd, hebben de Nederlanders ontdekt: rijken gooien net zoveel weg als armen.
Maar ook supermarkten en restaurants werken verspilling van voedsel in de hand door slogans als “twee kopen, één gratis” of “eet zoveel je kan voor 15 euro”. In de horeca en voedingsindustrie (landbouw, fabrieken en supermarkten) wordt voor bijna evenveel voedsel. In supermarkten gebeurt dat doorgaans omdat de producten 'over datum' zijn.
Kopen, kopen,kopen, maar niet opeten, met andere woorden.
Eten weggooien is levens vergooien. Zeker met volgend cijfer in het achterhoofd: 70 euro volstaat voor Unicef om 7 straakinderen een maand lang te verzorgen, voeden en naar school te laten gaan.
De Britten zijn alvast een nationale campagne gestart: Love food hate waste. Een website bevat tal van tips om voedsel beter te bewaren. Topchefs geven recepten met restjes vrij. Je vindt er een programmaatje dat uitrekent hoeveel rijst je bijvoorbeeld nodig hebt als je kookt voor twee volwassenen en twee kinderen.
De Nederlanders startten eerder al met het project Fresh on Demand om aan het wegwerpschandaal paal en perk stellen. De universiteit van Wageningen, levensmiddelenindustrie, horeca en supermarkten en elektronicagigant IBM willen met hun samenwerkingsverband binnen vijf jaar de jaarlijkse verspilling met 1,2 miljard euro verminderen.
Siemens werkt aan een ecologische gigaset telefoon. Over twee jaar zou die op de markt worden gegooid. De telefoon wordt gemaakt van witte biologisch afbreekbare materialen, en het oplaadstation met zonnepaneel(tje) zorgt ervoor dat je deze gsm niet meer hoeft op te laden via het gewone stroomnet.
Ecocool ziet het zo: "De toekomst is aan de autarkische/zelfvoorzienende apparaten, dit is er weer een klein voorbeeldje van. In het huis van de toekomst is nog maar ergens 1 stopcontact voor wat oude apparaten, de nieuwe zijn zelfvoorzienend. En dat ene stopcontact wordt gevoed door flinterdunne organische zonnepanelen die iedereen in zijn vensterbank of op zijn dak heeft, of waar dan ook." I agree.
Landen als Brazilië en de Verenigde Staten hebben volop ingezet op de productie van ethanol. Maar daarvoor gebruiken ze vooral suikerbieten of mais als grondstof . Daar komt terecht veel kritiek op. Landbouwareaal dient natuurlijk in de eerste plaats voor het telen van voedsel, niet van wagenbrandstoffen. Dat aan de ene kant van de oceaan mensen honger moeten lijden opdat andere vrolijk kunnen verder rijden met hun ethanolauto, is ethisch onverantwoord. Zo heeft het succes van de ethanol uit maïs al geleid tot betogingen van Mexicaanse burgers: hun tortilla is drastisch in prijs gestegen.
Men werkt al een tijdje aan onderwaterturbines. Een onderwaterturbine lijkt op een windturbine, maar wordt onder water geplaatst en maakt daar gebruik van de getijdekracht om stroom op te wekken.
Deze hernieuwbare energiebron is de testfase zowat voorbij en blijkt stilaan klaar om te worden gecommercialiseerd.
Dit jaar nog zal het bedrijf SeaGen een getijdenturbine van 1.2MW installeren in Strangford Lough. Sea Generation Ltd is een project van 5 jaar van Marine Current Turbines Ltd. Na jarenlang testen van kleinere turbines wordt nu een concreet project onder water gelaten. Het is de laatste testfase vooraleer grootschalige installaties worden gecommercialiseerd.
Het is echter niet de eerste Britse onderwaterturbine. In Groot-Brittannië werkt men ook al heel concreet aan een heuse getijdencentrale onder zee voor de kust van Cornwall. Die zou 20MW elektriciteit opwekken, genoeg voor 7,500 gezinnen of 3% van de huishoudelijke behoefte aan elektriciteit in Cornwall. Het pretendeert daarmee de grootste wave farm ter wereld te zijn.
En een tijd geleden werden ook vlakbij de Queensborough Bridge in New York City twee getijdenturbines geplaatst. Op termijn komen er zes van zulke hernieuwbare energiebronnen. De onderwaterturbines zijn goed voor stroom aan 8.000 gezinnen uit de Big Apple.
Een mooie innovatie om energie te besparen én het comfort van werknemers te verhogen, is een daglichtlamp. Op daken van kantoren (het kan ook in woningen) wordt het daglicht opgevangen prisma's of een spiegel en getransporteerd via een reflecterende buis naar de te verlichten ruimte. De armaturen aan het plafond schijnen dan zowel het daglicht door, maar bevatten soms ook lampen. Als het buiten dan donker wordt, kan de kunstverlichting aan.
Het daglicht kan met deze systemen over meerdere meters worden getransporteerd. En de energiekosten zijn nul. Daglicht is ook beter voor het comfort en de gezondheid dan kunstlicht. Omdat het daglichtaanbod nagenoeg synchroon loopt met kantooruren, en ook omdat het verbruik van licht vooral in kantoor- en fabrieksgebouwen zeer hoog is, zijn deze daglichtsystemen eerst rendabel toe te passen in de commerciële sector.
Geniaal dus. Dat men daar niet eerder werk heeft van gemaakt. Ik zoek nog naar een betere naam, maar ik vind dit al goed gevondend ;-)
Op 16 april verschijnt Het Klimaatboek: pleidooi voor een ecologische omslag. Peter Tom Jones en ik zijn de auteurs en het boek wordt uitgegeven door EPO. Deze week werd al een tipje van de sluier gelicht. Knack-journaliste Celine De Coster nam een interview af over het het wanbeheer van de verschillende energie- en klimaatfondsen. Ik post hieronder de tekst van het interview, ik heb er zelf links aan vernoemde studies, personen en organisaties aan toegevoegd.
Meer fondsen dan maatregelen
Het Belgische energie- en woonbeleid blinkt uit in kortetermijndenken, vindt Els Keytsman van Groen! 'Zowat elke minister heeft zijn eigen energiefonds, en het geld daarvan wordt niet gebruikt waarvoor het eigenlijk bestemd is.'
Klimaat, energie en wonen: het hangt allemaal samen. België moet tegen 2012 zijn uitstoot van broeikasgassen met 7,5 procent verminderen tegenover 1990. Alleen dan voldoet ons land aan de doelstellingen van het Kyotoprotocol. Het kan dus niet anders of we moeten hernieuwbare energiebronnen aanboren als milieuvriendelijk alternatief, en daarnaast is het aangewezen om onze woningen energiezuinig te maken.
Goede informatie daarover is heel erg nodig. 'Jammer genoeg blinkt het paarse beleid ter zake niet uit in transparantie' zegt Els Keytsman, tweede op de Oost-Vlaamse Kamerlijst voor Groen!'Bovendien hebben de jongste maatregelen rond klimaat, energie en wonen een hoog ad-hocgehalte. De stookoliecheques voor gezinnen met een laag inkomen, bijvoorbeeld. Die worden uitgedeeld als de olieprijzen stijgen, maar daarna staan we weer even ver. Naar duurzame alternatieven wordt niet gezocht.'
Het is slechts een van de dingen die Els Keytsman aankaart in Het klimaatboek, pleidooi voor een ecologische omslag dat op 16 april in de rekken ligt. Ze schreef het samen met Peter Tom Jones, klimaatwetenschapper en op 10 juni tweede op de Senaatslijst voor Groen! 'We vonden dat het tijd was voor actie, want het klimaatprobleem is zeer acuut. En ja, de overheid hééft al maatregelen genomen, maar niet genoeg om de vereiste omslag teweeg te brengen. Bovendien staan alle maatregelen los van elkaar, wat de doeltreffendheid ervan niet ten goede komt.'
Keytsman richt haar pijlen vooral op de energiefondsen die de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Op federaal niveau alleen al zijn het er zes (zie kader). De zes fondsen hebben samen ongeveer 280 miljoen euro, maar het grootste deel van dat geld ligt te slapen - of wordt niet gebruikt waarvoor het eigenlijk bedoeld was.
'Neem nu het Kyotofonds', zegt Keytsman. 'Aanvankelijk was het de bedoeling om er vooral energie-efficiënte investeringen mee te subsidiëren. Blijkt nu dat het meeste geld gereserveerd wordt voor de aankoop van vervuilingsrechten in het buitenland, om zo de Kyotonorm te halen. Dat helpt natuurlijk óók, maar de kern van het verhaal zouden bínnenlandse klimaatmaatregelen moeten zijn. Temeer omdat het om geld gaat dat afkomstig is van de Belgische consument.'
Els Keytsman rukt de zaken uit hun groter verband, vindt Bruno Tobback, federaal minister van Leefmilieu (SP.A). 'In 2004 hebben de verschillende overheden in ons land een samenwerkingsakkoord gesloten over Kyoto. Om ons doel te bereiken, engageerde elke overheid zich ertoe om twee derde van het verhaal in eigen land te verwezenlijken - met fiscale voordelen voor milieuvriendelijke investeringen bijvoorbeeld - en één derde werd gereserveerd voor emissierechten in het buitenland. Nu pas komt het Kyotofonds op de proppen. Het gaat inderdaad om een geldreserve, die we achter de hand houden voor als zou blijken dat we onze doelstellingen niet halen. Maar tot nu toe werden er nog geen emissierechten in het buitenland mee gekocht.'
Behalve het Kyotofonds zijn er nog vijf andere energiefondsen, zoals Fedesco. De bedoeling van dit fonds: het laten uitvoeren van energieaudits in overheidsgebouwen, en energie-efficiënte projecten voorfinancieren. Voor 2007 werden audits voorzien in slechts 8 overheidsgebouwen, op een totaal van ongeveer 1.800, viste Els Keytsman uit. 'Dat is absoluut niet waar' reageert Els Van Weert, staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling (Spirit). 'Er staan echt wel meer audits op stapel. Fedesco heeft misschien enkele kinderziekten gehad - er zijn audits uitgevoerd in gebouwen die binnenkort leeg komen te staan, bijvoorbeeld, en we hebben een tijdje zonder algemeen directeur gezeten - maar nu werkt Fedesco stilaan op kruissnelheid.'
In het pakket energiefondsen zitten ook fondsen die zich het lot van mensen in armoede aantrekken - hun schrijnende toestand wordt vaak mee veroorzaakt door steeds stijgende energiefacturen. Maar ook hier schort er heel wat, zegt Els Keytsman. 'Met het geld van het sociale energiefonds moeten de OCMW's mensen helpen die hun energiefacturen niet kunnen betalen. De OCMW's moeten ook preventief te werk gaan, door budgetbegeleiding op poten te zetten. Maar dat blijkt vaak niet te gebeuren.'
Het Verbruikersateljee, een beweging voor de kleine consument, stelde zelfs vast dat de OCMW's twee derde van de middelen uit het sociale energiefonds gebruikten voor personeelskosten. Het extra geld diende dus vaak niet om het nodige extra personeel aan te werven. Er werd integendeel een beroep gedaan op bestaand OCMW-personeel, om zo begrotingstekorten op te vullen. De kwestie kwam aan bod tijdens een hoorzitting in het Vlaams Parlement, op 23 januari 2006.
De CREG, die het sociale energiefonds beheert, wil geen inhoudelijk commentaar geven over de manier waarop het geld besteed wordt. 'Dat is de verantwoordelijkheid van de OCMW's', zegt Guido Camps, CREG-directeur voor de Controle van de Prijzen van Gas en Elektriciteit. 'Wij hebben daar niks mee te maken. De CREG int het geld, beheert het, en verdeelt het over de Belgische OCMW's. Daarna is onze rol uitgespeeld. Wie dan verder bevoegd is voor de zaak? Binnenlandse Aangelegenheden misschien, bij de Gewesten? Ik zou het niet kunnen zeggen.'
Els Keytsman gaat nog verder. Zij pleit ervoor om van de zes federale energiefondsen één enkel Sociaal Klimaatfonds te maken, dat onder de bevoegdheid valt van slechts één persoon: een vicepremier van Leefmilieu, Klimaat en Energie. 'Energie, milieu en wonen zijn drie thema's waarbij de bevoegdheden geweldig door elkaar lopen, en bovendien opereren de verschillende overheden vaak naast elkaar. Er moet een veel betere coördinatie komen door iemand die prominent aanwezig is in de regering. Een vicepremier dus.'
Els Van Weert vindt dat het niet opgaat om alle energiefondsen op één hoop te gooien. 'Het sociale energiefonds heeft hoegenaamd niks meer met klimaat te maken. Het gaat om een kruising tussen energie en kansarmoede, een totaal andere invalshoek dan bijvoorbeeld het Kyotofonds.' Ook Bruno Tobback vindt dat Keytsman overdrijft. 'Zo kan ik ook tien dingen opsommen die eventueel in haar verhaal zouden kunnen passen. Wat is de meerwaarde van zo'n lukrake optelsom? Volgens mij moet elke minister in zijn eigen departement zijn best trachten te doen. Of iedereen nú zijn best doet? (korte aarzeling) Ieder departement zou zijn best móéten doen.'
Els Keytsman betoogt dat de klimaatkwestie ook een sociaal verhaal is. 'Als je zorgt voor energiezuinige woningen levert dat lagere energiefacturen op. Door aan het klimaat te denken, los je dus een stukje van de armoede op.' Het is een goed denkspoor om het aantal energiefondsen te reduceren, vindt Els Van Weert. 'Maar één fonds is onhaalbaar. Veel zaken zijn wettelijk vastgeklonken, en er zijn ook verschillende invalshoeken die moeilijk verenigbaar zijn.'
De weg die België nu bewandelt, is niet de goede, zegt Keytsman stellig. Vooral kansarmen wonen in huizen waar de energie letterlijk naar buiten vliegt, en zelfs wat nieuwbouw betreft loopt ons land achterop. 'De energieprestatienormen die dit jaar werden opgelegd, bestaan al dertig jaar in landen als Denemarken. Het huidige beleid voldoet dus niet. Meer nog, zoals het er nu naar uitziet, zal België de Kyotonormen niet halen.'
Er is een overaanbod aan gezaghebbende rapporten die hongersnoden, overstromingen en ook economische rampspoed voorspellen als we niet gauw in actie schieten, beweert Keytsman. Bezondigt zij zich daarmee niet aan groen doemdenken? 'Een beredeneerd klimaatbeleid creëert vooral pósitieve effecten', werpt Els Keytsman tegen. 'Zoals een lagere energiefactuur en dus een hogere koopkracht, maar ook extra jobs.' Dat laatste wordt in elk geval bevestigd door de Vlaamse Confederatie Bouw, die in 2004 becijferde dat 10.000 woningen die beter geïsoleerd worden liefst 1200 arbeidsplaatsen zouden creëren. Duitsland bijvoorbeeld kan al pronken met 300.000 nieuwe jobs in de sector van de hernieuwbare energie. Nu België nog.
Dit artikel verscheen in Knack van 21 maart 2007, pp. 21-24.
Een paar dagen geleden stond in De Morgen een artikel over de brandstofvretende wagens van de paarse ministers. Vooral de minister van Energie (!) Marc Verwilghen vindt het blijkbaar nodig om zich met de minst zuinige en veruit de meest vervuilende wagen die er op de markt is, te laten rondrijden. De Audi Q7 van Verwilghen stoot per kilometer maar liefst 282 gram CO2 uit. De SUV van Verwilghen wordt nipt gevolgd door de A8 4.2 TDI van premier Guy Verhofstadt: die stoot 242 gram per kilometer uit. Het is dus niet Open VLD maar Vervuilende VLD.
Op die keuzes kwam terecht veel kritiek. "CO2-afgunst", luidde de verdediging van premier Verhofstadt. Wow. Daar moest ik even van slikken. Want indien Verwilghen met die wagen jaarlijks 10.000 km rijdt, dan braakt hij op zijn eentje evenveel CO2 uit als een gemiddeld Belgisch gezin voor een gans jaar elektriciteitsverbruik. Zo'n onverantwoorde aankoop wordt dan ook terecht bekritiseerd.
Ook al schaamtelijk is de verdediging van kabinet Verwilghen: "De huidige norm voor CO2-uitstoot is Euro 4 en nog niet Euro 5", zegt de woordvoerder tegen Belga. "We houden ons aan de norm, dat is het belangrijkste." Euronormen zeggen helemaal niets over CO2-uitstoot, maar hebben betrekking op NOx, CO, koolwaterstoffen en PM (fijn stof). Euronormen zijn ook wettelijk opgelegd aan de industrie, dus het is vrij gemakkelijk voor de minister om er zich aan te houden. De uitstootnorm voor CO2 is dan weer vastgelegd in een vrijwillige overeenkomst van de auto-industrie met de Europese Commissie. De twee hebben geen verband met elkaar: een goede euronorm is helemaal geen garantie voor een lage CO2-uitstoot. Het is verontrustend dat het kabinet van Energie zoiets niet weet.
Het is duidelijk: met dergelijke beleidsmakers wordt ons land nooit minder afhankelijk van olie, laat staan dat we in 2050 90% minderuitstoot zullen realiseren.
Nu hebben ze gelijk met te melden dat sommige mensen in een specifieke rol uiteraard het goede voorbeeld moeten geven, dus op dat punt zouden ze beter een andere wagen aanschaffen.
Maar is het niet al te gemakkelijk om met dit soort feiten naar buiten te komen ? Er zou beter werk gemaakt worden van het oplijsten van alle 'vervuilende' elementen in de samenleving die door iedereen gebruikt worden ! Want dat zijn de kritieke punten waar een regering zich mee moet bezig houden !
Voorbeeld : als 'goede' burger neem ik elke dag het openbaar vervoer van en naar het werk, maar ook elke dag stel ik mij dan weer de vraag, hoe komt het in godsnaam dat de regering nog toelaat dat zo'n dienst nog steeds gewone bussen in gebruik heeft? Zijn de hybride mogelijkheden dan niet goed genoeg ? Waarom horen we iedereen altijd maar lof spreken over de uitbreidingen van nieuwe lijnen van de lijn, zonder dat er dan ook in het bericht staat : "Lap weer een vervuilende bus meer op straat" ?
Nu een auto is natuurlijk ook niet onschuldig, maar het zou toch handig zijn als er eindelijk eens een subsidie zou komen voor de hybride uitvoeringen !!
Al Gore ligt onder vuur. De man die recent nog een Oscar won voor zijn klimaatdocumentaire "An Inconvenient Truth", wordt door een conservatieve organisatie aangevallen over zijn elektriciteitsverbruik.
De verdediging van Gore is nogal pover: het zwembadwater wordt verwamd met energie opgewekt door zonnepanelen, en de DVD en flat screen TV zijn zeer zuinig. De energierevolutie gaat uiteraard niet alleen om energievernieuwing (overschakelen op hernieuwbare energiebronnen als zon, wind en plantaardige brandstoffen) maar ook om energiebesparing en energie-efficiëntie (meer doen met minder Watt).
Jammer, want de klimaatboodschap van Gore is sterk, heel goed onderbouwd en wetenschappelijk correct: de wereld zal kiezen voor een energierevolutie (energiebesparing, energie-efficiëntie en energievernieuwing) of zal ten onder gaan. Iedereen zal moeten meedoen, of het lukt niet. Door niet te doen wat hij zegt dat iedereen zou moeten doen, wordt natuurlijk de aandacht afgeleid van de boodschap, en het is ook nefast voor de geloofwaardigheid.
Hoog tijd dus om mijn eigen energiefactuur te lekken. De jaarlijkse afrekening krijg ik steeds met plezier in mijn bus, maar dit keer was het echt goed nieuws: mijn gasverbruik is op één jaar tijd gedaald met meer dan 50 procent, en mijn elektriciteitsverbruk met meer dan 40 procent.
Het lagere gasverbruik ligt natuurlijk voor een stuk aan de zachte winter, maar het hoogrendementsglas dat ik vorig jaar liet plaatsen levert niet alleen een mooiere gevel op, maar ook overduidelijk onmiddellijk financieel resultaat. Ik verbruik nu jaarlijks nog 877 m3 aardgas, of omgerekend 10.152 kWh. Dat kan nog beter.
Al een aantal jaren na elkaar daalt mijn elektriciteitsverbruik, maar nu dus met sprongen. Dat is het mooie resultaat van zeer eenvoudige inspanningen: elke gloeilamp is ondertussen vervangen door een spaarlamp, ik heb een power saver aangesloten om het standby verbruik van DVD, TV en video in te dammen, en overal waar nodig heb ik een aan/uit schakelaar aangebracht. Allemaal maatregelen die me werden aangeraden in de elektriciteitsaudit die ik liet uitvoeren.
Daar waar een gemiddeld Belgisch gezin een verbruik heeft van 3.500 kWh, zit ik aan 957 kWh elektriciteit. Ik ben single, dus is het logisch dat ik minder verbruik dan het gemiddelde gezin, maar de besparingen blijven zeer oké. En of je met 4 naar TV kijkt of alleen, dat verbruik blijft uiteraard hetzelfde.
Grote besparingen dus, en van zodra het kon dankzij de liberalisering van de energiemarkt, was ik meteen overgeschakeld naar een leverancier die 100% groene stroom levert. Maar het kan nog beter, en hierna doe ik de grotere investeringen: het dak en de muren isoleren en het warm water in de keuken aansluiten op de gasboiler van de badkamer. Vooral dat laatste zal volgens mijn audit gigantische besparingen opleveren.
Maar voor niets gaat de zon op. Ik laat nog uitzoeken wat het meest voordelige is: een zonneboiler of fotovoltaIsche panelen te plaatsen, of misschien wel beide. Met een zonneboiler kan ik genieten van 3 à 4 maanden gratis opgewarmd water. En enkele m2 zonnepaneel volstaan al om jaarlijks zo'n 800 kWh elektriciteit te produceren. Met nog een beetje besparingen te gaan, kan ik dus mijn jaarlijks elektriciteitsverbruik zelf opwekken.
Enkel op de boodschapper schieten is inderdaad een beproefde tactiek. Toch dient de boodschapper in zijn levensstijl rekening te houden met zijn boodschap, als hij enig vertrouwen wil wekken. TV-evangelisten (of dichter bij huis pastoors) die de kuisheid prediken, maar zelf de scheve schaats met veel genoegen aanbinden, zijn niet geloofwaardig. Met groenen die het fietsen aanprijzen, maar plots een automerk promoten heeft menigeen het moeilijk. Al Gore die miljoenen dollars heeft kunnen verzamelen voor zijn campagnes, en daardoor bewezen heeft in zekere mate manipuleerbaar te zijn, dient zich plots aan als zuivere ongebonden witte milieuridder. Dat er hier en daar een sceptische wenkbrauw in beweging komt is volstrekt verklaarbaar. Industriële groepen (waarvoor al de naam 'broeikasindustrie' is bedacht) ruiken geld en stimuleren het global warming-debat. Politieke partijen springen op de rijdende kar om voor de hand liggende redenen. Wetenschappers zijn niet zelden afhankelijk van de politiek of van het bedrijfsleven. Als ook de media dapper met de stroom meedrijven is het haast een onmogelijke opgave om nog een kritische tegenstem te laten horen. Dient die tegenstem persé conservatief genoemd te worden? Ik heb met veel aandacht het boek van Salomon Kroonenberg 'De menselijke maat gelezen'. Hij vertolkt een kritische mening die niet populair is, maar die gedragen wordt door zijn expertise. Over uw uitspraak 'de wereld zal kiezen voor een energierevolutie (energiebesparing, energie-efficiëntie en energievernieuwing) of zal ten onder gaan' is m.i. het laatste woord nog niet gezegd. Verder alle lof voor uw consequent gedrag inzake energiebesparing.
Ik neem Gore zelf onder vuur omdat hij niet uitdraagt wat hij opdraagt, dus kritiek hebben op zijn inconsequentie heeft niets te maken met conservatief zijn of niet. De term conservatieve denktank is in mijn log niet verkeerd, in de VS zijn er vele denktanks die je kan onderverdelen in conservatief/liberaal (en die termen zeggen niet noodzakelijk hetzelfde als hier).
Salomon Kroonenberg is geoloog en geen klimaatwetenschapper. Een groot aantal van zijn stellingen is gewoonweg wetenschappelijk fout of tenminste achterhaald. Eén voorbeeld: zo zegt de man in een recent Knack-interview dat er geen uitsluitsel zou bestaan over de totaalbalans van de ijskappen in Groenland en Antarctica. Wetenschappelijk gezien is dat manifest onjuist. Blijkbaar zijn de nieuwste wetenschappelijk gegevens nog niet doorgedrongen bij Kroonenberg, maar hij slaagt er wel in om foutieve informatie te verspreiden.
Over de energierevolutie: over de noodzaak is wetenschappelijke consensus. Wereldwijd dient de uitstoot met 60 procent te dalen willen we de ergste gevolgen van klimaatverandering tegengaan. Blijven zeggen dat tegenkritiek mogelijk moet zijn, is dan ook zonder onderwerp: de wetenschappelijke discussie over de omvang en de oorzaak van het klimaatprobleem is afgesloten. Er is consensus, er is geen kloof tussen believers en disbelievers, althans in de wetenschap. Het is in de populaire media en in het maatschappelijk debat dat er nog discussie is.
De klimaatnegationisten die er mee voor zorgen dat de nodige politieke beslissingen en keuzes niet worden genomen, dragen dan ook een grote verantwoordelijkheid.
iemand verwees me onlangs naar Ecopower (www.ecopower.be). Een energiebedrijf (een cooperatieve) dat enkel met groene stroom werkt (wind, zon, ...). En goedkoper is dan Electrabel, ... ook als ik de website en de VREG berekening mag geloven. Misschien een oplossing voor die laatste Kilowatts die je toch nog zal nodig hebben?
Nonsens natuurlijk. Via de "wet op de productnormen" is het perfect mogelijk om de verkoop van gloeilampen te verbieden, of enkel nog toestellen toe te laten die hoogstens 1 Watt in stand by verbruiken of er voor te zorgen dat alleen nog toestellen met A-label worden verkocht. Zo valt de valse keuze tussen energiezuinige en energievretende toestellen voor de consument weg. Iedereen kan dan genieten van energiezuinige toestellen. Niemand hoeft zich dan nog blauw te betalen aan hoge elektriciteitsfacturen.
Blair kondigde deze maatregelen al aan in zijn energieplan. Als Blair het kan, kan Tobback het ook, want bij mijn weten ligt Groot-Brittannië in de EU. In Californië ligt ook al langer een voorstel op tafel om de verkoop van gloeilampen aan banden te leggen. En vandaag laat Australië weten dit ook te willen doen.
Het kan dus plotsklaps wel, als minister je bevoegdheid via de wet op de productnormen voluit inzetten. Dat wil dus zeggen dat Tobback vier jaar lang verzuimd heeft te doen wat hij gewoonweg had moeten doen: de elektriciteitsfactuur van gewone gezinnen structureel en drastisch te verlagen. Energiebesparing levert een gemiddeld Belgisch gezin zeker 13% koopkrachtverhoging op. Dat heeft deze regering ons dus 4 jaar lang ontzegd.
Vandaag ging ik met Vera Dua en Peter Tom Jones langs bij Els Van Weert, staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling. Ze nodigde ons uit om het klimaatplan van Groen! toe te lichten.
Het was een open gesprek, en net als Van Weert willen wij een brede samenwerking om samen de klimaatverandering tegen te gaan. Van Weert was er het mee eens dat de opwarming van de aarde en de menselijke rol daarin een "urgent probleem" vormt. De verschillende overheden in ons land zetten ook kleine stapjes richting klimaatbeleid, maar het blijft allemaal ruim onvoldoende. We hebben immers geen kleine stapjes nodig, maar quantomsprongen.
En na afloop bleef ik met het wrange gevoel zitten dat men nog steeds niet doordrongen is van van de hoogdringendheid van het probleem. Deze regering zal met uitvoering van alle genomen en aangekondigde maatregelen niet eens de Kyotonorm halen. En een opsomming van wat wel gebeurt, lost het klimaatprobleem niet op. Daarvoor zijn concrete engagementen om veel verder te gaan nodig, en die bleven uit.
De vraag is immers niet of er iets gebeurt, de vraag is of er voldoende gebeurt om tegen 2012 Kyoto te halen (-7,5% minder uitstoot), tegen 2030 naar 50% minderuitstoot, om zo tegen 2080 de nodige 80% minderuitstoot te kunnen optekenen.
Tom en ik blijven dan ook heel sterk pleiten voor een radicaal andere aanpak en een radicaal andere economie. Het BNP als welvaartsindicator is een goed voorbeeld. Zowat alle overheidsbeleid, zoals het opmaken van een begroting, wordt hierop gebaseerd. En alle klassieke partijen blijven zweren bij "economische groei". Nochtans is het een hele botte indicator. Het BNP stijgt bij verkeersongevallen en milieuvervuiling. Daarom is het BNP is geen goeie indicator voor een ecologische economie en moet hij gecorrigeerd worden. Het is nog maar de vraag of de mainstreampartijen deze vraag mee ondersteunen.
Een reactie die ik zeker niet kan pruimen is die over productnormen. Vandaag hameren politici op de verantwoordelijkheid van de individuele burger. "Het is nu aan de gezinnen om te besparen" zegt Verhofstadt. Dat zal wel zijn, maar de verantwoordelijkheid hiervoor ligt in de eerste plaats bij de overheid. Ik vind dat de bevoegde minister zijn verantwoordelijkheid moet nemen en via de productnormen ervoor zorgen dat Belgische gezinnen toegang krijgen tot zuinige producten. Want nu krijgt de consument veel valse keuzes voorgeschoteld: milieuvriendelijke of milieuschadelijke producten. Ik vind dat enkel de meest zuinige toestellen op de markt mogen worden toegelaten.
"België kan niet zelf productnormen voor huishoudtoestellen opleggen, hetgeen een Europese verantwoordelijkheid is", aldus Van Weert. Ten eerste is dat de Europese paraplu nog maar eens open trekken. Bovendien is het onjuist. Zo heeft de Britse overheid in 2006 in haar overheidsplan "Energy Review" laten weten de standby-knop op apparaten te willen verbieden. Daarnaast moeten koelkasten en (af)wasmachines energiezuiniger worden. Gloeilampen die teveel stroom consumeren worden ook verboden. Als Blair goede productnormen kan invoeren, dan kan Tobback dat toch ook?
Datzelfde Britse plan zegt ook dat de Britse centrale overheid tegen 2012 klimaatneutraal wil werken. Eerder al had ik het over de stad Amsterdam, die zichzelf ook al deze doelstelling had opgelegd. De Belgische federale overheid beperkt zich tot een rondzendbrief die de administraties oplegt 2,5% minder energie te verbruiken.
De dringendheid van het probleem is dus nog niet doordrongen bij de huidige beleidsmakers. Buurlanden hebben het wél begrepen. Aan stoere verklaringen alleen hebben de toekomstige generaties niets. En het kan niet eeuwig 5 voor 12 blijven. Een doortastend klimaatbeleid gewenst dus, en snel.
Het is nu aan de burgers om te besparen? Mijn gat!
Ik begin er mij de laatste tijd meer en meer aan te ergeren. Ik vind dat in het ecologische dossier het falen van het individualisme/liberalisme het duidelijkst wordt: zolang mensen persoonlijk comfort blijven verkiezen en ecologische belangen naar de achtergrond verschuiven of zelfs compleet negeren, ziet het er niet goed uit.
Amsterdam gaat namelijk de komende jaren 250.000 huizen beter isoleren, of ze voorzien van dubbel glas, zonneboilers en zuinige cv-ketels. Sterker nog: de gemeente wil in 2015 al klimaatneutraal werken. In 2015! Onze regeringen halen tegen 2012 niet eens de Kyotodoelstelling om 7,5% minderuitstoot te halen.
Daartoe neemt Amsterdam de uitstoot van zijn eigen wagenpark en de verwarming in gemeentelijke gebouwen onder handen. Ook wordt gekeken naar de openbare verlichting en komt er meer groen in de stad. Amsterdam wil verder bedrijven stimuleren gebruik te maken van waterstof. De gemeente heeft bovendien het voornemen om in vergunningen milieueisen op te nemen die ondernemers aanzetten tot milieubesparende maatregelen.
Amsterdam haalt het idee van beter isoleren uit de "koplopersalliantie", waaraan behalve de gemeente ook energiebedrijven, woningcorporaties en banken deelnemen. Ze werken samen om het energieverbuik in de oudere huizen omlaag te brengen.
En op vraag van het Clinton Global Initiative gaat Amsterdam samen met steden als San Francisco in de Verenigde Staten en het Zuid-Koreaanse Seoel het goede voorbeeld geven als het gaat om duurzaamheid.
En wij hebben een premier die pas nu spaarlampen in zijn luster draait. Zucht.
En dan zeggen dat we gisteren bij iemand op bezoek waren die trots was op haar koerke en als enige minpunt de enkele beglazing aanhaalde, gevolgd door de opmerking dat ze het wel wist als ze moest kiezen tussen een koerke en dubbele beglazing...
Helaas deelde mijn vriendin die mening en onder de vrouwelijke overmacht kom je maar moeilijk uit ;-)
Eigenlijk zijn er vandaag drie zuiniger alternatieven voor de gloeilamp. De al bekende spaarlamp, in feite een kleine tl-buis, verkleint het stroomverbruik met 75%. Dan is er de nog zuiniger led-lamp, een lamp die nu al in stoplichten wordt toegepast. Lampenfabricant Philips wil binnenkort ook tussenvariant verkopen: een halogeenlampje in de vorm van een traditioneel peertje.
Philips hanteert sprekende cijfers van het Internationaal Energie Agentschap (IEA) en het World Resource Institute (WRI):
lampen zijn goed voor 19% van het wereldwijde elektriciteitsverbruik
de VS en Europa staan in voor ruim de helft hiervan
het stroomverbruik doen zakken door energieverslindende lampen te vervangen door zuinige exemplaren kan jaarlijkse 20% besparing opleveren, of levert per jaar 13,4 miljard euro koopkrachtverhoging op. De CO2-uitstoot zou dan met 59 miljoen ton dalen, of het equivalent van 2,9 miljard bomen.
en als de rest van de wereld ook zuiniger lampen gebruikt, liggen deze cijfers 4x hoger. In totaal zouden jaarlijks 1,1 miljard vaten olie worden bespaard, aldus Philips.
Elia, de beheerder van het Belgische hoogspanningsnet, heeft naar aanleiding hiervan de evolutie van het verbruik in België in realtime gevolgd. Op de website staan interessante bevindingen over de actie. Om 19u50 bedroeg het verbruik in België 12.220 MW. Onmiddellijk na 19u55, het ogenblik waarop iedereen werd opgeroepen de lichten te doven, is het verbruik teruggevallen met 325 MW. Dat is een daling met 2,7%. Om 20u, het tijdstip waarop de actie eindigde, bedroeg het verbruik 11.800 MW.
Dus: enkele duizenden burgers die 5 minuten het licht uitdoen, dat heeft de steenkoolcentrales van Mol én Monceau, of net een beetje minder dan Doel 1 overbodig gemaakt.
En zeggen dat onze regeringen er niet eens in zullen slagen om tegen 2012 de weinig ambitieuze Kyotobesparingsdoelstellingen te halen. Nochtans is -nogmaals- de wetenschap erg duidelijk: er is een ernstig klimaatprobleem en de mens is hiervoor verantwoordelijk. Wat we moeten doen is de uitstoot drastisch verminderen.
Het enige antwoord dat premier Verhofstadt kan verzinnen is de gloeilampen van zijn kroonluchters in zijn bureau vervangen door spaarlampen. Zucht. Ik weet niet wat het meest onverantwoorde is: het klimaatprobleem niet onderkennen, of weigeren een klimaatbeleid te voeren.
Onderstaand opiniestuk verscheen vandaag in Het Volk (pagina 14).
Er is iets mis
Het is nu voor iedereen duidelijk. Na alweer een warmterecord de voorbije maand. Na de mislukte skivakantie. Er is iets mis met ons klimaat. Het gaat niet goed met onze planeet. De Verenigde Naties stellen vandaag in Parijs hun klimaatrapport voor. In dat rapport komt het hoge woord eruit: het is nu bewezen dat de klimaatopwarming onze schuld is. Als symbolische actie werd vanuit Frankrijk opgeroepen om om vijf voor acht het licht uit te doen.
Het meest dringende dat moet gebeuren is de uitstoot van CO2 verminderen. Ons land heeft beloofd om de uitstoot met een kleine tien procent te verminderen. Bovendien moeten we op de lange termijn tachtig tot negentig procent van de CO2-uitstoot verminderen. Vlaanderen staat nog nergens. De kritiek van Groen! op Vlaams minister voor Milieu Kris Peeters wordt steeds luider en steeds geloofwaardiger.
Vlaanderen verspilt nog veel te veel energie en warmte. De goedkoopste en meest efficiënte besparingsmethode is gewoon je dak isoleren. Vlaanderen moet dat met premies stimuleren. Al maanden spreekt de Vlaamse overheid over allerlei bouw- en renovatiepremies, maar die blijken nog altijd niet in orde. Maar bovenal moet de Vlaamse overheid een coherent beleid tegen de CO2-uitstoot uitwerken. Alle departementen hebben ermee te maken. In Wallonië worden bijvoorbeeld nu al zogeheten "passieve" sociale woningen gebouwd. Die warmen zichzelf als het ware op.
Onze energiepolitiek moet omgegooid worden. In plaats van machtige bijna-monopolies en kerncentrales moet er een veelvoud van kleine alternatieven opgebouwd worden: wind- en zonne-energie, kleine waterkrachtcentrales, warmteboilers op het dak, zonnepanelen, vergisting enz.
De gevolgen van de klimaatwijziging zien we nu duidelijk. Meer stormen, hogere warmte- en regenpieken. Het onrechtvaardige is dat de gevolgen niet voor iedereen dezelfde zullen zijn. De armen en de zwakken zijn een groter slachtoffer dan de rijken. In de rijke landen vallen de gevolgen nog mee, maar in de arme landen breidt de woestijn uit. De armen in eigen land hebben geen geld om hun huis te isoleren en hebben dus hogere stookkosten. We hebben tijdens de voorbije hittegolf gemerkt dat bijna duizend mensen meer zijn gestorven. Vooral de zwakkeren in onze samenleving, de bejaarden en kleine kinderen. Dat is een gevolg van de klimaatopwarming en het is een onrechtvaardigheid. Daarom alleen al moet eraan gewerkt worden.
De term passiefhuis staat voor een specifieke constructiestandaard voor woongebouwen met een goed binnenklimaat het hele jaar door, en dat zonder traditioneel verwarmings- of koelsysteem.
Een passiefhuis verbruikt 90% minder energie voor verwarming dan een traditionele woning.
Dat kan door de doorgedreven isolatie en zeer goede luchtdichtheid van het gebouw. Ventilatie (uiteraard met warmterterugwinning) zorgt voor een goede luchtkwaliteit. Men gebruikt enkel passieve energie (bodemwarmte, zonnewarmte, de mensen die zich in het gebouw bevinden,…), en het energiegebruik is sowieso zeer laag dankzij de efficiënte apparaten.
Alle info terug te vinden op http://www.passiefhuisplatform.be/
Ik vind het onbegrijpelijk dat in Duitsland duizenden passiefhuizen worden gebouwd en dat er in Vlaanderen welgeteld zeven (7) staan. Wij blijven hier dus maar bouwen met totaal verouderde technieken en technologie. Onverantwoord, zeker als het gaat om nieuw te bouwen woningen.
'Het onrechtvaardige is dat de gevolgen niet voor iedereen dezelfde zullen zijn. De armen en de zwakken zijn een groter slachtoffer dan de rijken. In de rijke landen vallen de gevolgen nog mee, maar in de arme landen breidt de woestijn uit. De armen in eigen land hebben geen geld om hun huis te isoleren en hebben dus hogere stookkosten.'
Gaan wij de pretentie hebben om de landen die in een snelle industriële ontwikkelingsfase zitten (China en India) de les te spellen? Zo van: - wij zijn tot het inzicht gekomen dat we het gedurende twee eeuwen hebben 'verbrod'. - nu verwachten wij dat jullie zuinig zijn met fossiele brandstoffen, wat zoals we weten, de kostprijs van de energie zal opdrijven - hierdoor worden jullie minder concurrentieel, jammer - als jullie niet willen luisteren, zullen we jullie producten boycotten ... Verder: wie kan nu al voorspellen dat bij een geforceerde opwarming, in de landen met een quasi-woestijnklimaat zich nog meer woestijn gaat vormen? Men voorziet toch andere wamte- en koudestromen, andere neerslagregimes enz. Het zou kunnen dat de opwarming voor sommige landen goed uitkomt.
@ Raf: om de ergste gevolgen van de opwarming tegen te gaan, is het volgens wetenschappers nodig om globaal tegen 2050 naar 60% reductie van uitstoot te gaan.
Voor de rijke landen, die de hoofdverantwoordelijkheid dragen (20% van de bewoners -wij- veroorzaken 80% van de uitstoot) betekent dit een minderuitstoot van 80 à 90% tegen 2050. Dit om de arme landen toe te laten zich te onwikkelen, zodat hun inwoners ook een fijn leven kunnen leiden.
Wij - de westerse landen- kunnen onmogelijk van landen als China of India eisen dat ze hun uitstoot beperken als we zelf weigeren onze verantwoordelijkheid te nemen.
Maar Els, maak u geen illusies: ook als wij 'onze verantwoordelijkheid opnemen' - overigens een uitdrukking die refereert naar de schuldgevoelens die wij nu zouden moeten koesteren, hoewel wij niet willens en wetens hebben bijgedragen aan een geforceerde opwarming - zullen China en India niet volgen. Zij zullen vinden dat zij het recht hebben ons in te halen. Probeer hun dat recht maar eens te ontzeggen.
@ Raf: Verantwoordelijkheid is de meest juiste term mogelijk. Al 20 jaar geleden waarschuwden wetenschappers voor wat op ons afkomt. Al 20 jaar lang steken de westerse landen hun kop in het zand.
Of erger, corrupte bedrijven in samenwerking met even corrupte wetenschappers en politici probeerden mist te spuien over het klimaatprobleem. Het is het 20 jaar lang goed gelukt ook, trouwens (zie mijn logjes over de denial industry).
De grootste verdienste van het jongste rapport van het IPCC heeft daar nu definitief een punt achter gezet.
Ja dus: wij hebben willens en wetens bijgedragen tot het probleem. En nu nog steeds niet willen bijdragen tot de oplossing, is de meest onethische houding die mogelijk is.
Wie geen klimaatbeleid zal voeren, zal het ook economisch ontgelden: de kostprijs zal oplopen van 5 tot 20% van het mondiale BNP. Een doortastend klimaatbeleid daarentegen levert jobs en welvaart op. Aan jou de keuze.
Of toch niet - het klimaatprobleem oplossen is geen kwestie van willen maar van moeten. Of dacht je misschien even vriendelijk te vragen aan de Golfstroom om niet uit te vallen? Of aan de ijsmassa in Groenland om niet weg te smelten? Of aan de Nijldelta om niet over te stromen?
De man schreef meer dan 50 boeken, sommige werden in meer dan 40 talen vertaald. Hij is daarmee een van de meest gepubliceerde schrijvers ter wereld. Hij is een van de globale denkers die analyse koppelt aan concrete actievoorstellen.
Hij is gastspreker op het Davos World Economic Forum, maar zegde toe om even te stoppen in Brussel om in het Europees Parlement over zijn Plan B te vertellen. Plan B is zijn alternatief voor Plan 1, of business as usual. Hieronder publiceer ik een samenvattende vertaling uit de losse pols van hoofdstuk 12 “Building a New Economy” van zijn boek Plan B 2.0.
De ecologische revolutie volgens Lester Brown
De globale economie herstructureren volgens ecologische principes vormt eigenlijk de grootste investeringsopportunititeit in de geschiedenis, zegt Lester Brown. Qua grootteorde kan men de ecologische revolutie vergelijken met de landbouw- en industriële revoluties die we al hebben gekend.
De landbouwrevolutie maakte de omslag van een nomadische levensstijl gebaseerd op jacht en verzamelen van voedsel, naar een een gesettelde levensstijl gebaseerd op het bewerken van grond. Hoewel de mens begon met landbouw als een extraatje bovenop jagen en verzamelen, verving landbouw algauw volledig deze nomadische activiteiten. Uiteindelijk zorgde de landbouwrevolutie ervoor dat 10% van de beschikbare ruimte aan steppe en woud werd gebruikt en omgeploegd om te planten en te oogsten. In tegenstelling tot de jager-verzamelaarcultuur die slechts weinig impact had op het leefmilieu, leidde deze nieuwe landbouwcultuur tot een transformatie van het aardoppervlak.
De industriële revolutie duurde in totaal ongeveer 2 eeuwen, en in sommige landen volstrekt ze zich nog of bevindt ze zich in een vroege fase. Aan de grondslag ervan lag een omslag van hout naar fossiele brandstoffen, een omslag die de massale expansie van economische activiteiten heeft ingezet. Het grote verschil in beide revoluties zit hem in het feit dat deze keer gebruik gemaakt werd van de zonne-energie, opgeslagen onder de vorm van fossiele brandstoffen beneden het aardoppervlak. Waar de landbouwrevolutie het aardoppervlak van uitzicht veranderde, zorgt de industriële revolutie voor een transformatie van de atmosfeer.
De hoge productiviteit die door de industriële revolutie mogelijk werd gemaakt, maakte enorme creatieve energie vrij. Ze zorgde ook voor nieuwe levensstijlen, en was en is ook synoniem ook voor het meest destructieve tijdvak sinds mensenheugnis op vlak van milieu, wat uiteindelijk de wereld op het spoor zet van economische terugval.
De ecologische revolutie is te vergelijken met de industriële revolutie in die zin dat de omslag zal zijn gebaseerd om een shift naar nieuwe energiebronnen. En net zoals de vorige revoluties zal de ecologische revolutie de hele wereld veranderen.
Er zijn verschillen in schaal, tijd en oorsprong tussen deze drie revoluties. In tegenstelling tot de eerste twee, zal de ecologische revolutie verlopen over een samengedrukt tijdsvak van enkele decennia. De andere werden gestuwd door nieuwe ontdekkingen, of technologische uitvindingen. Deze revolutie echter, die weliswaar zal worden mogelijk gemaakt danzij nieuwe technologische innovaties, wordt deze gestuwd door onze behoefte om vrede te sluiten met de natuur.
Nog nooit stonden we voor investeringsopportuniteiten als vandaag. De 1,7 triljoen dollar die de wereld vandaag spendeert aan olie, vandaag de belangrijkse energiebron, biedt inzicht over hoeveel we kunnen investeren in andere energiebronnen in een ecologische economie. Hét verschil tussen de investeringen in fossiele brandstoffen en die in windkracht, zonne-energie, en geothermische energie, is dat deze laatsten onuitputtelijk zijn.
Voor ontwikkelingslanden die vandaag grotendeels afhangen van ingevoerde olie, zijn de nieuwe energiebronnen veelbelovend: ze zullen immers heel wat kapitaal vrijmaken dat kan worden geïnvesteerd in binnenlandse energiebronnen. Slechts weinig landen beschikken over eigen olievelden, maar in elk land waait er wind en schijnt de zon. Er wordt enkel nog te weinig of geen gebruik van gemaakt. Uitgedrukt in economische ontwikkeling en jobcreatie, betekenen deze energiebronnen niet minder dan een godsgeschenk. Investeringen in energie-efficiëntie zullen boomen om de simpele reden dat ze winst genereren. In zowat alle landen betekent energiebesparing de goedkoopste energiebron.
De ecologische revolutie zal zich manifesteren in élke sector van de globale economie. In deze nieuwe economie zullen sommige ondernemingen winnen, andere verliezen. Degenen die meebouwen aan deze nieuwe economie zullen winnaars zijn. Zij die deze historische afspraak missen, dreigen naar de geschiedenis te worden verwezen.
Nochtans betekent een spaarlamp pure winst. Wanneer in huis vijf gloeilampen van 60 Watt die gemiddeld 3 uur per dag branden, worden vervangen door spaarlampen van 15 Watt, dan gaat het om een besparing van 250 kWh. Of ongeveer de helft van het totale jaarlijkse elektriciteitsverbruik voor verlichting. Of ongeveer 50 euro per jaar. De hogere aanschafprijs is vaak al na een jaar terugverdiend.
Nee, serieus, ik meen me te herinneren dat spots ook nog vrij energievriendelijk zijn. Alleszins een heel pak beter dan een spaarlamp. En die spots zijn tegenwoordig echt wel in de mode.
Heb jij daar geen idee van, een vergelijking van de lichtopbrengst per toegevoegde energie-eenheid voor verschillende lamptypes, waaronder gloeilamp, LED, spaarlamp (of TL-lamp), halogeenspot en HID lampen? Ik ken nu wel een en ander van natuurkunde en elektriciteit, maar vind niet meteen een deftige vergelijkende tabel.
@ Peter: het beste wat je kan doen is je informeren in de winkel en vragen naar de technische prestaties.
Halogeenspots zijn energievretend: ze produceren vooral warmte in plaats van licht.
LEDs zijn inderdaad zeer energie-efficiënt.
Maar in elke lampensoort heb je grote individuele verschillen. Want zelfs onder de spaarlampen heb je goeden en slechte (die die lang nodig hebben om op volledige lichtsterkte te komen bijvoorbeeld).
Dus zeker kijken naar het energielabel. Meer info ook op bijvoorbeeld http://greenlight.energystop.be/ (is wel deels commercieel).
De beste tip die ik kan geven is je ganse energieverbruik te laten onderzoeken met een energie-audit. Elk toestel en elke lamp wordt van kelder tot zolder uitgemeten. Daarna krijg je een overzicht van de energiemaatregelen die je kan nemen, gaande van een investering van 0 euro tot grotere investeringen.
Zo'n audit levert 30, 40 soms zelfs 50% besparingen op. En je krijgt eveneens info over de premies en fiscale voordelen.
Onderzoekers van de Lund Institute of Technology willen navigatiesystemen zoals GPS vergroenen. Door andere factoren te laten meespelen, zoals wegkwaliteit, snelheid en typische verkeersstromen, denken de onderzoekers het brandstofverbruik drastisch te kunnen verminderen.
Het nieuwe ssteem gebruikt bestaande databases en is veelbelovend; verschillende testritten leverden een gemiddeld minverbruik op van maar liefst 8,2%. Mocht de hele transport- en bedrijfswagensector groene GPS gebruiken, dan levert dat grote milieuwinst op.
Leveringsfirma UPS gebruikt al gelijkaardige technologie, maar de onderzoekers in Lund willen het product bereikbaar maken voor iedereen. In hun testritten hadden de onderzoekers toegang tot de gegevens zoals kwaliteit van het wegdek of verkeersstromen voor hun testroutes, maar een zomaar een wereldwijde database van de nodige gegevens opstellen is zeer duur.
Wel is een besparing van 8% op het brandstofverbruik hoog genoeg om het systeem aantrekkelijk te maken voor de early adopters in de distributiesector, vooral dan in stedelijke gebieden. En dat kan voldoende zijn om de kosten te drukken en het systeem dus te commercialiseren voor de grote consumentenmarkt.
In eigen land pleitte groene burgemeester Ingrid Pira eerder al voor aanpassingen aan de software van GPS-systemen. Door aanpassingen aan de navigatiesoftware die door vrachtwagenchauffeurs wordt gebruikt, kunnen zo zware vrachtwagens worden geweerd uit woonbuurten. Vandaag is het enkel mogelijk om de snelste of de kortste weg te berekenen, zonder rekening te houden met woonbuurten. Maar door bijvoorbeeld ook criteria als "schoolomgeving" en "zone 30" te hanteren, kunnen vrachtwagens geleid worden langs wegen waar ze thuishoren.
Misschien word ik bestempeld als verzuurd. Toch waag ik het er op. Ik stel vast dat de groene beweging wel zeer ver verwijderd is van haar uitgangspunt, als ze meegaat in allerlei technologische discussies. Ik provoceer nu een beetje: in een GSM en ook in GPS-apparatuur zitten vrij zeldzame metalen. Ik denk aan tantaal... Stof genoeg voor overwegingen die verband houden met geopolitieke factoren.
@ Raf: om te komen tot een ecologische economie zal ook eco-tech een deel van de oplossing (moeten) zijn. Alleen vertrouwen op technologische vernieuwing is onvoldoende, maar wel noodzakelijk.
Zo kan de dodehoekspiegel zorgen voor meer verkeersveiligheid, einddoel is uiteindelijk korte-ketenverkoop en de modal shift bewerkstelligen.
Je hebt overschot van gelijk dat in veel apparatuur grondstoffen worden gebruikt die 1/ eindig zijn, 2/ op een bijzonder milieu-onvriendelijke manier worden gedolven en 3/ daardoor een ramp betekenen voor de lokale bevolking. Het is zaak om daar zo vlug mogelijk betere alternatieven voor te vinden.
Maar zoals je zelf wel kon vermoeden was het schrijven van het ultieme boek over "ecologische economie" nu niet bepaald de bedoeling van dit logje.
Els, als het ultieme doel is, te komen tot een ecologische economie, dan impliceert dat m.i. een afvijlen van de scherpe kantjes, meer niet. Ik herhaal dus mijn opmerking, dat de groene beweging wel zeer ver verwijderd is van haar uitgangspunt (Anders Gaan Leven). Trouwens, als je de groeiende belangstelling voor ecologie ziet zowel bij politici (Gore, Verhofstadt, Tobback) als bij de industriëlen, dan is een gezond wantrouwen niet misplaatst. De Macht en Het Geld zien er brood in. Het idealisme wordt maw uitgekocht, en er zal niet anders geleefd worden. Een dame krijgt de kans haar boodschap in Kenia uit te dragen, en sluit aan bij de partij die haar die kans gaf. Ben ik te cru? Even verduidelijken, dat ik wel geloof in een ecologische onderstroom die mijn doen en laten kan beïnvloeden, een onderstroom die eerder anarchistisch van aard is, en die huivert van ver doorgedreven regelgeving. Zoals je mensen niet kan dwingen van iets te houden, zo kan je ze niet dwingen van het milieu te houden. Je kan ze wel proberen te overtuigen, met degelijke argumenten. Als ecologisten deelnemen aan de macht, gaat dat ten koste van hun boodschap. Zo, ik moest het even kwijt, en het laatste woord is hiermee niet gezegd, dat besef ik maar al te goed. Verder het beste toegewenst in je engagement, Els.
De groeineurose, de vrije markt, de homo economicus,... het zijn allemaal concepten die zelfs in theorie al ongeloofwaardig zijn, maar die wél de basis vormen van zowat elk economisch programma van de klassieke partijen.
De ecologische economist daarentegen vertrekt van totaal andere uitgangspunten dan andere klassieke economen (van klassieke over marxistische naar neoliberale). Namelijk: de economie is een onlosmakelijk deel van het ecosysteem aarde, en kan derhalve niet anders dan rekening houden met ecologische grenzen.
En vandaag botsen we op de grenzen van wat voor de planeet draagbaar en voor mensen verdraagbaar is. Een ecologische economie houdt wél rekening met wat mens en planeet aankunnen, calculeert de lange termijn in, en is fundamenteel solidair.
Dit betekent een radicale omslag ten aanzien van het huidige economische denken, en dat heeft dan weer onder meer met goede regelgeving te maken. Daarom zijn ecologisten nodig op elk niveau.
Ik kan niemand dwingen, dat klopt. Dat is ook niet de bedoeling van mijn engagement. Maar de klimaatverandering zal dat wél doen; want met wat op ons afkomt is er gewoon geen andere keuze dan een ecologische ommekeer in onze wijze van produceren en consumeren, zonder weerga. En ja, technologische ecologische innovatie is een deel van de oplossing. En een beetje sensibilisering zoals jij suggereert is ruim onvoldoende.
Maar nogmaals: een uiteenzetting over ecologische economie was niet de bedoeling van dit logje. Wil je er grondiger analyses over dan kan ik verwijzen naar www.oikos.be, www.terrareversa.be, of www.yabasta.be
Mee eens. Niet de grote ideologen hebben het meeste bereikt, wel degenen die aantoonden dat met -vaak kleine- aanpassingen al veel ecologischer te leven valt.
Recent werden vlakbij de Queensborough Bridge in New York City twee getijdenturbines geplaatst. Op termijn komen er zes van zulke hernieuwbare energiebronnen. Zo'n onderwaterturbine lijkt op een windturbine, maar wordt onder water geplaatst en maakt daar gebruik van de getijdekracht om stroom op te wekken.
New York City telt meer dan 8 miljoen inwoners op 785,2 km² land en is dus dichtbevolkt (10.199 inw/km²). De onderwaterturbines werden ontworpen door onderzoekers van de New York University. De zes turbines zijn goed voor stroom aan 8.000 gezinnen. NYC plant ook nog windturbines op een heuvel op de voormalige Fresh Kills Landfill. Die windkracht is goed voor stroom aan 5.000 gezinnen op Staten Island.
Met creatieve en innovatieve eco-tech heeft men dus geen kilometers kustlijn nodig om te kiezen voor hernieuwbare energie. En in tegenstelling tot grootschalige hydro-elektriciteitsopwekking met dammen grijpt men veel minder in op het landschap.
Ondertussen komt bij ons de hernieuwbare energie maar niet uit de startblokken. Wat wil je, met de Belgische en Vlaamse verkrampte klassieke politieke partijen. Iedereen herinnert zich nog de onverkwikkelijke soap over de near shore windparken: na een klacht van een 80-jarig vrouwtje met blijkbaar geweldig goede ogen en schrik voor een veranderende kustlijn, schorste de Raad van State enkele vergunningen voor de bouw een windtubinepark voor de kust in Knokke, komt daar later terecht op terug, maar verklaarde Johan Van de Lanotte dan maar met één pennentrek de hele Belgische Noordzeekust windturbinevrij.
Microwindturbines mogen in Vlaanderen dan weer niet omdat de regelgeving rond ruimtelijke ordening het niet toelaat. Windkracht 0, met andere woorden.
Geen wonder dat België van alle industrielanden zowat het slechtst scoort in de ranking van Ernst & Young inzake hernieuwbare energie, mét bijhorend verlies van duizenden jobs. Ons land bekleedt een povere 18de plaats en laat enkel Finland en Oostenrijk achter zich, terwijl China is opgerukt naar de 6de plaats. Zelfs India slaagt in ambitieuzer hernieuwbare energieplannen dan hier in Vlaanderen en haalt de top-3.
Nucleair onderzoek vangt 3 keer meer Europese middelen dan onderzoek naar hernieuwbare energie. Tussen 2007 en 2013 wordt weliswaar 1,77 miljard euro besteed aan onderzoek naar hernieuwbare energie (wat gelukkig al 2,5 keer meer is dan het vorige EU-meerjarenprogramma). Maar, er gaat tegelijkertijd zo'n 3,9 miljard euro naar nucleair onderzoek. De middelen daarvoor komen niet uit het gewone budget, maar worden verdeeld via Euratom. Deze cijfers werden berekend door Bart Staes, die de Europese begroting onder de loep heeft genomen.
Het is vooral het ITER-project waarvoor een pak geld is vrijgemaakt. ITER staat voor International Thermonuclear Experimental Reactor. Het ITER-project gaat om de bouw van een experementele reactor, die draait dankzij kernfusie. Bij kernfusie smelten atomen samen en geven ze daarbij energie af. Het is de manier waarop in de zon energie vrijkomt. Het zou veiliger zijn dan kernsplitsing en minder afval opleveren.
Nogal wat politici zien in kernfusie dé oplossing voor het energie- en klimaatprobleem. Kernfusie verkopen als dé oplossing voor het klimaatprobleem is echter hypocriet. Alleen al omdat commerciële kenfusie nog niet voor vandaag is. Het zal ten minste tot 2050 duren vooraleer kernfusie stroom kan leveren aan het net.
Wel, die tijd hebben we gewoonweg niet. Binnen enkele jaren zitten we midden in de peak oil. De bestaande nucleaire centrales openhouden tot 2050 lijkt mij ook geen al te slim idee. En iedereen weet dat we globaal 60% minder broeikasgassen mogen uitstoten in vergelijking met 1990, om een mondiale klimaatramp te voorkomen. Voor België komt dit neer op 80% energiebesparing.
Terecht zegt Bart Staes dat het geld voor nucleair onderzoek beter wordt geïnvesteerd in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. De schone technologie is klaar om op de markt te worden gegooid. 10 miljard euro zijn goed voor de bouw van 10.000 MW aan windturbineparken, of schone elektriciteit voor 7,5 miljoen Europese huisgezinnen. Jammer dat belastingsgeld wordt verspild aan experimenten terwijl propere energietechnologie klaar is om te worden gecommercialiseerd.
Zo wil de "milieu"minister de industrie teveel CO2 emissierechten toekennen, terwijl de Europese Commissie vraagt dat er net minder emissies door de industrie wordt uitgestoten. Peeters heeft een lijstje met maatregelen die er moeten voor zorgen dat we met z'n allen 3 miljoen ton CO2 minder uitstoten. Alleen zijn die veel te vaag of onvoldoende uitgewerkt, zegt de Commissie. Ze gelooft dus ook niet dat die reductie werkelijk zal plaatsvinden. Maar vooral is er zware kritiek op de “vervuilingsrechten” die Peeters wil aankopen in het buitenland. Dit grapje gaat de Vlaamse belastingbetaler zo'n 210 miljoen euro kosten. Maar vooral: het kopen van gebakken lucht in het buitenland lost natuurlijk de klimaatproblematiek in ons land niet op. Dit bedrag investeren in eigen land zou een heel wat meer impact hebben op het milieu, maar zeker ook op de economie en de tewerkstelling.
Alleen een ecologisch beleid is een antwoord op de vragen van de Europese Commissie: energie besparen, voluit de kaart trekken van energie-efficiëntie en overschakelen op hernieuwbare energiebronnen. Dat doet de regering niet, en Vlaanderen haalt niet eens de Kyotodoelstelling; het Vlaamse klimaat“beleid” wordt door de Commissie volledig met de grond gelijk gemaakt. Minister Peeters heeft er dus met zijn zogenaamd “verstandig groen beleid” werkelijk niets van gebakken.
Minister Peeters stuurt de spaarlampenactie bij. Vanaf nu krijgt elk gezin kortingbonnen, en kan je in de winkel naar keuze zelf een spaarlamp afhalen.
De spaarlampactie is er gekomen dankzij een resolutie van groen parlementslid Glorieux, die werd goedgekeurd door het Vlaams Parlement. Zijn resolutie hield in dat de elektriciteitsproducenten elk gezinslid een cheque van 15 euro geven die gebruikt kan worden om energiebesparende aankopen te doen: spaarlampen, spaardoucheknoppen, energiezuinige koelkasten of nog een toestelletje dat het energieverbruik van hun elektrische toestellen meet.
De toenmalig sp.a-minister van Energie, Bossuyt, had de verantwoordelijkheid om deze resolutie in de prakijk uit voeren. Zegt Glorieux in De tijd van 19 oktober 2005: "Mijn oorspronkelijke resolutie botste op een veto van Steve Stevaert, de toenmalige Vlaamse minister van Energie. Hij heeft het uitvoeringsbesluit in februari 2003 tegengehouden omdat het een idee van de groenen was. Toen Stevaert voorzitter van de sp.a werd en Gilbert Bossuyt zijn plaats innam als minister van Energie is de resolutie uitgedund: in september 2003 bleven enkel de spaarlamp en -douchekop over."
Bossuyt interpreteerde dus die resolutie op een wel héél rare manier: elk gezin kreeg een gratis spaarlamp in de bus. Nu, ik weet niet welke postbus jullie hebben, maar in de mijne past geen lamp, alleen papier. Ik heb die gratis lamp dus nooit gezien. En die bon om ze af te halen ook al niet. En Bossuyt vond dat gans Vlaanderen maar moest tevreden zijn met één en dezelfde spaarlamp - alras bleek die niet in elke fitting te passen. Er zijn namelijk heel veel soorten en fittings naast dat 'oermodel'. De standaardlamp die verdeeld werd, paste vaak niet. Enfin, heel de affaire werd afgedaan als een goeie belgenmop. Ook in de Aalsterse gemeenteraad werd al eens deftig de spot mee gedreven.
Edoch: 80% van de gezinnen gebruikten die gratis spaarlamp. En die spaarlampenactie heeft er dus ook voor gezorgd dat veel mensen een lagere elektriciteitsverbruik kenden. Een spaarlamp zorgt voor een besparing van tien euro op de jaarlijkse elektriciteitsfactuur; met een spaardouchekop bespaar je al vlug vijftig euro. Wat aantoont dat met een eenvoudige maatregel als spaarlampen in elk huis, we heel eenvoudig een pak energie kunnen besparen, terwijl gelijktijdig het comfort verhoogt. (Méér nog: er werd zelfs zoveel bespaard, dat de netbeheerder -bij ons Intergem- zijn besparingsdoelstelling voor 2004 moeiteloos haalde, en dan maar meteen besliste om andere besparingsmaatregelen, zoals subsidies voor hoogrendementsglas, te... schrappen!. Wie dus de moeite doet om hoogrendementsglas te laten plaatsen, die kan sinds vorig jaar fluiten naar de subsidie.)
Eerst dacht minister Peeters de ganse actie af te blazen. Gelukkig heeft hij daar van afgezien, en stuurt hij nu die eigenzinnige interpretatie van Bossuyt aan de spaarlampenactie in goede zin bij. De minister doet dus nu min of meer wat de resolutie van Glorieux oorspronkelijk bedoelde: mensen op een eenvoudige manier energie laten besparen terwijl het comfort verbetert.
Wel is het jammer dat Peeters niet grondiger naar de resolutie van Glorieux heeft gekijken. Die wou elk Vlaams gezinshoofd een bon schenken ter waarde van 15 euro. Die kon in warenhuizen of kleinhandelszaken ingeruild worden voor een spaarlamp, maar de bon zou ook gebruikt kunnen worden voor korting op een onderhoudsbeurt van de cv-installatie, de aankoop van hoogrendementsglas, een energiebesparende koelkast of wasmachine. Peeters heeft dus de kans gehad om mensen te stimuleren iets duurdere maar energiebesparende toestellen te kopen. Dat is niet gebeurd.
Ik vind dat van die spaarlamp wel grappig, als ik mij realiseer dat mijn auto, met een topvermogen van 100 kW en wellciht gemiddeld vermogen van 50 kW dus eigenlijk gelijk staat aan 1000 peertjes van 50W die allemaal tegelijk branden... Hahaha, en wij maar heisa maken over een reductie van 60 naar 30 Watt met zo'n lampje...
Droge info vind je op mijn website.
Kletsen doe ik op Twitter.
Ik doe sociaal op Netlog en
Facebook.
Mijn 'serieuze' netwerk onderhoud ik op LinkedIn.
Van Plaxo
weet ik nog niet goed of het nu serieus is of fun.
Interessante links gooi ik op delicious.
En foto's plaats ik op Flickr.
Portugal haalt vandaag 40 procent van zijn elektriciteit uit duurzame bronnen, zoals wind en zon, en wil dit aandeel nog verder verhogen tot 60% tegen 2020. Het land pioniert daarom in een nieuwe duurzame energiebron: golfslag. In Portugal werd recent een 'golvenpark' geopend. Het bestaat uit slangen met verschillende segmenten die op en neer bewegen met de golven. Die bewegingen drijven via hydraulische stoterstangen een motor aan, en zo wordt stroom opgewekt.
0 reactie(s):
:: zelf reageren ::