ik ben een vrouw van veertig met een sigaret
ik heb een buitenaardse stof in mijn bloed
ik werd verleden jaar ontvoerd door een ruimteschip
en sindsdien gaat het met mij niet zo goed
ik weet wel waar ze wonen
want je kunt het zien als je de letters van hun naam omdraait
de waarheid is een raadsel en dat gaat als volgt
het is een goeie vriend maar altijd te laat
ik heb een eigen flat
ik heb de radio aan
tis alweer woensdag
ik heb een golf gti
een tijdje terug reed ik een fietser dood
maar gelukkig heeft geen mens me gezien
het komt maar zelden voor dat ik een zin afmaak
maar je maakt me echt niks wijs
het noodlot is een raadsel en dat gaat als volgt
het kost je niks en toch altijd prijs
als ik uitga ben ik fotograaf
en ik ben schrijver als ik vrienden bezoek
op het ogenblik zit ik heel even zonder werk
maar binnenkort begin ik aan mijn eerste boek
in de spiegel neem ik soms alvast de pose aan
voor de foto op de achterkant
dromen zijn een raadsel en dat gaat als volgt
het smelt in je hoofd en niet in je hand
ik ben een monoliet
ik ben de wetenschap
ik ben een grote man van 50 jaar
vandaag knipte ik een muis in twee
en die naaide ik toen mooi weer aan elkaar
maar soms vanuit een hoek kijken mij dingen aan
vanuit de schaduw van de kathedraal
alles is een raadsel en ik weet nog niet
in wat voor vorm en in welke taal.
ik ben al heel erg oud
en ik mis mijn vrouw
en mijn oude handen trillen heel de dag
beneden kun je kaarten bij de automaat
alhoewel dat van mijn dochter niet mag
dan zeggen ze dat ik zo goed de kaarten schud
en dan lach ik elke keer maar weer mee
ik ken een raadsel over eenzaamheid en het gaat als volgt
wat doet pijn en telt voor twee.
Spinvis. Tekst van de song 'Smalfilm', uit het album 'Spinvis' (2002)Spinvis is de eenmansband van Erik de Jong. Hij knipt en plakt zijn muziek in elkaar op een zolderkamer in Nieuwegein. Hij groeide op in een muzikaal gezin: zijn moeder speelt hawaïgitaar en ukelele en zijn vader gitaar. Zijn debuut uit 2002 laat werk horen dat Spinvis op een zolderkamertje in elkaar knutselde. Hij maakte daarbij vooral gebruik van computers, maar ook van allerlei andere attributen als fluitjes en pandeksels. De mix van eenvoudig klinkende maar zeer zorgvuldig gearrangeerde popmuziek en opzienbarende teksten levert een succesvol cultalbum op. In 2006 begon hij samen met Simon Vinkenoog een project waarin Vinkenoog gedichten voorleest onder muzikale begeleiding van Spinvis en band.
Naar de website van SpinvisHet thema van de 11e Gedichtendag is 'Over de grens'. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Poëzie beweegt zich ook over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?Labels: 2010, gedichtendag
Geen aardappel
probeerde ooit zelfmoord te plegen.
Geen komkommer
zei ooit:
‘Ik ben geen komkommer, ik ben een banaan.’
Geen tomaat zal zeggen:
‘Ik wil niet in de soep, ik wil in de sla.’
Geen gehandicapte wortels
geen krankzinnige paprika’s.
Daarom ben ik boer
Al Galidi. Uit: De fiets, de vrouw en de liefde (2002)Al Galidi is geboren in het Zuiden van Irak en woont sinds 1998 in Nederland. Hij weet niet wanneer hij geboren is, in de woestijn doen ze niet aan verjaardagen. Daarom hebben hij en zijn tien broers en zussen, en zijn ouders allemaal 1 juli als verjaardag. 1 juli is daar dus een fijne feestdag. Hij begon gedichten te schrijven toen hij een jaar of zes was, en studeerde vele jaren later in Arbil af als bouwkundig ingenieur. Inmiddels heeft hij een plaats verworven in de Nederlandse literaire wereld als dichter, schrijver en columnist.
Naar de website van Al GalidiHet thema van de 11e Gedichtendag is 'Over de grens'. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Poëzie beweegt zich ook over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?Labels: 2010, gedichtendag
Wij gaan sluiten.
De dag voltrekt zich als een vonnis. Het moet wel leuk
blijven. Geld is: geen probleem. Beschouw dit maar
als een voorschot. Dat niet, dit. De magie van een
dollarteken, het piepende geluid van een economie
die op gang komt - of er een deur opengaat. Schoenen
en hun meters, de redundantie van een geschiedenis.
Tieners proberen hun vissen te hypnotiseren:
het water in de kom begint te borrelen. Of is dat
gezichtsbedrog? Een regenbui kan levens veranderen.
Vissen genieten van regen, de sensatie ervan. Maar
het is droog. Het licht schuurt langs de huizen: een fijn
geel peder verstuift. (Een probleemhuid? Raadpleeg onze
specialist.) Tieneres weten heel goed waar ze
mee bezig zijn. Ze zuigen. Kleine bewegingen, een
lichte uitbreiding van oppervlakten. Een groot goed:
accentverschuivingen. Details doen er toe.
U ziet zand, wij denken water.
Arnaud Van Adrichem. Uit: Poëziekalender 2010Arnoud van Adrichem (1978) is dichter en hoofdredacteur van
Parmentier en medeoprichter en redacteur van het platform voor literaire kritiek
De Reactor. In 2008 debuteerde hij als dichter met de bundel
Vis (uitgeverij Contact). Hij publiceerde gedichten en essays en stelde dossiers samen over onder andere terrorisme, ecologie, de kredietcrisis, Language-poëzie, fotoromans, haute couture en elektronische literatuur, over het sprookje ‘Jaap en bonenstaak’ (samen met Elma van Haren) en over voetnoten.
Naar de website van Arnaud Van AdrichemHet thema van de 11e Gedichtendag is 'Over de grens'. Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Poëzie beweegt zich ook over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?Labels: 2010, gedichtendag
Toegegeven: in dit gedicht staan alle
poppetjes op hun plaats, rijmschema klopt
dubbel- en binnenrijm, niks mis mee. Ook
de metaforen staan als een huis. Je ruikt
de doorlopende lijn naar M. N., en de nauwe
gang van A., daar zijn verzen zeker schat-
plichting aan. Het beeld van de man met de
hamer die alles opnieuw wil scheppen
door van klassieke akkoorden
gebruik te maken. Het is gezien. Platgetreden
is het pad nog niet. Zet het af tegen de tijd.
Het is goed zo, maar waarom verveel ik
me er dan toch helemaal, hartstikke
dood mee?
Abeldkader Benali. Uit: Panacee (Arbeiderspers, 2006)Abdelkader Benali (1975) werd geboren in Marokko. Als klein jongetje kwam hij naar Nederland. Zijn ouders vestigden zich in Rotterdam, waar zijn vader een slagerij begon. Benali debuteerde al op op eenentwintigjarige leeftijd met de roman
Bruiloft aan zee. In de jaren daarna deed Benali ook van zich spreken als literatuurcriticus, verhalen- en toneelschrijver en dichter.
Naar de website van Abdelkader BenaliHet thema van de 11e Gedichtendag is Over de grens.
Poëzie is voortdurend in beweging en overschrijdt daarmee regelmatig een grens. Dichters en gedichten passeren geografische grenzen, waardoor wederzijdse beïnvloeding ontstaat. Bovendien beweegt poëzie zich over de grenzen van de taal of over de grens van de kunstvorm, door relaties aan te gaan met muziek, dans, theater, beeldende kunst, architectuur of proza. Zijn er eigenlijk wel grenzen te stellen aan poëzie? Aan de vorm, de stijl, de inhoud, de presentatie ervan? Moet het rijmen, is het enkel om te lezen of moet het ook klinken? Kan het over actualiteit gaan, of erger nog, over politiek? En mag het onwelvoeglijk zijn?Labels: 2010, gedichtendag
Met een beetje vertraging -Gedichtendag wordt traditioneel op 31 januari georganiseerd- publiceer ik een gedicht. Ik had al een tijdje geleden onderstaand gedicht van Eddy Van Vliet uitgekozen, maar had nog geen kans gezien mijn blog bij te werken. Nu ik een paar dagen vakantie heb genomen om carnaval te vieren, zet ik dat dus recht.
Eddy Van Vliet schreef "Het wordt tijd" in 1989. De uitdagingen en idealen van toen blijken nog steeds heel actueel:
Het wordt tijd
Het wordt tijd dat wij orde op zaken stellen.
De woede verzamelen. Een republiek voorspellen.
Een vlag ontwerpen naar Jackson Pollocks model.
Het wordt tijd dat wij de vette gans
van de zakelijkheid villen en samen met haar
de boswachters die hout en wild ruilen voor goud.
Het wordt tijd dat wij verloochenen wat aangeslibd is
en kiezen ons niet langer verlamt. Dat een vuist
de littekens in de handpalm vervangt.
Het wordt tijd dat wij prikkeldraad om ons heen zetten en
met rode letters op een groen vlak verkondigen: Ontoegankelijk.
Herstel van landschap. Een decennium is voorbij.
Eddy van Vliet (1942-2002), Gigantische dagen, een keuze uit de gedichten 1978-2001, De Bezige Bij, 2002, Amsterdam. Oorspronkelijk verschenen in De Morgen, 30 december 1989.Foto "Jackson Pollock painting", Summer 1950 van Hans Namuth. Via http://www.nga.gov.au/Pollock/Labels: gedichtendag
Deze maatregel Ik zag je in het journaal.
Ik hoorde de nieuwslezer zeggen
dat de boerderij waar je woonde en werkte
was geruimd.
Ik probeerde niet te kijken
maar ik zag je toch een paar seconden
in een grote grijper door de lucht zweven:
je zware lichaam, je poten, je uier
je zwaaiende kop.
De nieuwslezer zei dat je dood een maatregel was
die brede instemming had gevonden en legde
het papier waarop dat stond weg.
Kon ik maar denken: je was maar een dier,
kon ik dat maar denken.
© Rutger Kopland / Uit: Over het verlangen naar een sigaret (G.A. Van Oorschot, Amsterdam, vierde druk 2003)
Labels: gedichtendag
Verzet begint niet met grote woorden Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt
zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem
jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen.
Remco Campert / gelezen op een bierkaartje van
Café De Geus van Gent.
Labels: gedichtendag
Kinderen van onze tijd Wij zijn kinderen van onze tijd,
en onze tijd is politiek.
Al jouw, onze, jullie
dagzaken, nachtzaken
zijn politieke zaken.
Of je nu wilt of niet
je genen hebben een politiek verleden,
je huid een politieke kleurnuance,
je ogen een politieke gezichtshoek.
Wat je zegt wekt respons,
waarover je zwijgt spreekt voor zich -
en is zus of zo ook politiek.
Zelfs zwervend door de bossen
zet je politieke stappen
op een politieke grond.
Apolitieke gedichten zijn ook politiek,
en boven ons schijnt de maan,
niet meer onze maan, maar punt van discussie.
Zijn of niet zijn, dat is de kwestie.
Wat voor kwestie, antwoord, mijn beste!
Een politieke kwestie.
Je hoeft niet eens een menselijk wezen te zijn
om politiek gezien iets te betekenen.
Het is genoeg als je aardolie bent,
veevoer, een afvalproduct.
Of anders een onderhandelingstafel met een vorm
waarover maanden is getwist:
aan wat voor een te onderhandelen over leven en dood,
een ronde of een vierkante.
Intussen kwamen mensen om,
stierven dieren,
brandden huizen af,
en verwilderden velden,
als in lang vervlogen tijden
met minder politiek.
© Wislawa Szymborska / Uit: Einde en begin - Gedichten 1957-1997 (Meulenhoff, 1998)
Labels: gedichtendag
SpoeddebatJe zou je regelrecht in Artis wanen:
een kleine kikker kwaakt en blaast zich op,
luid toegejuicht door kippen zonder koppen.
en ezels huilen krokodilletranen.
Een zevenslaper zit discreet te snurken,
een zwartekousenkraai krast ach en wee,
de ratelslang heeft weer eens geen idee,
maar wijt in stilte alles aan de Turken.
Ziedaar een blik in 's lands vergaderzaal,
het onderwerp is de cultuur ditmaal.
Jan Boerstoel (1944) Labels: gedichtendag
Choinowski ::
1 reactie(s):
Deze Blog krijgt geen hoge onderscheiding vanwege het ontbreken van de onvermijdelijke Blog Hanenwürger in de Blogroll. Nadat onze revolutie gecompleteerd zal er geen verontreinigde Chinese rivier naar je vernoemd worden.
:: zelf reageren ::